କରୋନା ମହାମାରୀ

ଏମିତି ସମୟ ମଣିଷ ଦେଖୁଛି 

ମରଣ ଯେମିତି ଦୂରରେ ଜଗିଛି ।

କରୋନା ନାମକ ଭୂତାଣୁ ବୁଲୁଛି 

ବିଦେଶୁ ଆଶିକି ଉତ୍ପାତ କରୁଛି ।

ମଣିଷ ଦେଖିଲେ ଛାନିଆ ଲାଗୁଛି 

ସଭିଙ୍କ ମୁହଁରେ ମୁଖା ତ ଲାଗିଛି ।

 

ଛ' ଫୁଟ ଦୂରରୁ କଥା ତ ହେଉଛୁ

ନାକ କୁ ଆଖିକୁ ଛୁଇଁ ନ ପାରୁଛୁ ।

ସେନେହ ମମତା ହଜେଇ ଦେଇଛୁ 

ନିଜର ବନ୍ଧୁ ଠୁ ଦୂରେଇ ଯାଇଛୁ ।

ବେଳକୁ ବେଳକୁ ଦୁଃଖ ତ ବଢୁଛି 

କରୋନା ଆକ୍ରାନ୍ତେ ଜଗତ କାନ୍ଦୁଛି ।।