പ്രകൃതി

കാറ്റ് വരുമ്പോൾ മരങ്ങൾ ചിരിക്കുന്നു
ഇലകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഒരു പാട്ടുണ്ടാക്കുന്നു
ആ പാട്ടിൽ പക്ഷികൾ നൃത്തം ചവിട്ടുന്നു
ആ നൃത്തത്തിൽ മഴത്തുള്ളി കണ്ണീർ പോലെ പൊഴിയുന്നു

പുലർക്കാലം പൂക്കൾ തുറക്കുമ്പോൾ
ചെണ്ടുമല്ലികയുടെ മണം എന്റെ ബാല്യം തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നു
ചോപ്പിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്ന്
ഒരു കൊച്ചു ചേട്ടൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു

നദി ഒഴുകുമ്പോൾ കല്ലുകൾ പോലും സ്നേഹം പഠിക്കുന്നു
അവയുടെ മിനുസമായ ശരീരത്തിൽ
എത്രയോ കാലത്തിന്റെ വിരലടയാളങ്ങൾ
എന്നിട്ടും അവ നിശ്ശബ്ദമായി സ്നേഹിക്കുന്നു

പടിഞ്ഞാറ് സൂര്യൻ മുങ്ങുമ്പോൾ
ആകാശം ചുവന്ന ഷാളണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു
അതൊരു അമ്മയാണ്, തന്റെ കുഞ്ഞിനെ
ഉറക്കാൻ താരാട്ടു പാടി മയക്കുന്നു

രാത്രി വരുമ്പോൾ നിലാവ് വീഴുന്നു
വെള്ളിപ്പൂക്കൾ പോലെ മൈതാനത്ത്
ഞാൻ അതിൽ കിടന്ന് നോക്കുമ്പോൾ
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാട് വളരുന്നു

ആ കാട്ടിൽ പാടുന്നത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്

പ്രകൃതി, നീ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്
എന്റെ രക്തത്തിലൂടെയാണ്
നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും

എന്റെ ജീവിതമാകുന്നു

നിന്നെ സ്നേഹിക്കാത്ത ഒരു ഹൃദയവും
എനിക്ക് മനുഷ്യനല്ലെന്നു തോന്നുന്നു
കാരണം, നീയാണ് എല്ലാം
നീയാണ് ഞാൻ...