Library
Profile
બેવફા બારી
બેવફા બારી
‘એ’ હજી ત્યાં જ ઊભો હતો. બારી પાસે જ. લજ્જાએ તે તરફ જોયું. બન્નેની નજર એક થઈ ગઈ. લજ્જાને થયું, “કેવો તાકી રહ્યો છે ! કોઈ જોઈ જાય તો ?” તે ઝડપથી અંદર સરકી ગઈ. થોડીવાર પછી ફરી કોઈ કામે તે બાલ્કનીમાં આવી ત્યારે પણ ‘એ’ ત્યાં જ ઊભો હતો. જાણે લજ્જાની ફરીથી આવવાની રાહ ન જોતો હોય. લજ્જાને જોઈને જાણે સ્મિત કર્યું હોય એમ લાગ્યું. લજ્જા વળી પાછી તરત અંદર જતી રહી.
શહેરના શાંત, ઉચ્ચ મધ્યમવર્ગીય વિસ્તારમાં લજ્જાનો આ ફલૅટ છે. લજ્જા તેનાં મમ્મી, પપ્પા અને નાના ભાઈ સાથે વર્ષોથી આ ફલૅટમાં જ રહે છે. પણ ‘એ’ તો હજી ત્રણ મહિનાથી જ સામેના ફલૅટમાં રહેવા આવ્યો છે. તેના પહેલાં આ બારી હંમેશાં બંધ જ રહેતી. લજ્જાના રૂમની બાલ્કનીની સાવ સામેની બારી. લજ્જાને તો આ બારી બંધ જ જોવાની ટેવ પડી ગઈ હતી. પણ જ્યારથી ‘એ’ અહીં આવ્યો છે અને બારી ખોલી છે, લજ્જાની ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ છે. સાવ સરળ સીધી લીટી જેવા લજ્જાના જીવનમાં વળાંકો ઊપસવા લાગ્યા છે. આમ તો લજ્જા આખો દિવસ ઑફિસમાં રહેતી પણ સવાર અને સાંજના સમયે એ ઘરે હોય ત્યારે જ્યારે જુઓ ‘એ’ બારી પાસે જ મળતો. ક્યારેક બારી પાસે બેસીને કંઈક વાંચતો, ક્યારેક કંઈક લખતો, તો ક્યારેક સાવ બારી પાસે ઊભો રહી લજ્જાની બાલ્કની તરફ તાક્યા કરતો. પહેલાં તો લજ્જાને બહુ ગુસ્સો આવતો. તે બાલ્કની તરફનું બારણું ધડ દઈને વાસી દેતી. પણ હવે ધીરે ધીરે તેને પણ ખુલ્લી બારી અને તેમાંથી ડોકાતો ચહેરો ગમવા લાગ્યાં છે. જ્યારે પણ તે ઘરમાં હોય મનના કોઈ ખૂણે સતત એ અહેસાસ રહે છે કે બારીમાંથી નોંધાતી નજરો બાલ્કનીમાં થઈ સતત તેની આસપાસ જ ફરી રહી છે.
હજી હમણાં અઠવાડિયા પહેલાંની જ વાત છે. લજ્જાને ઑફિસ જવાનો સમય થઈ ગયો. પણ ‘એ’ બારીમાં ડોકાયો જ નહીં. લજ્જાએ કંઈ કેટલીય વાર બાલ્કનીમાંથી નજર નાખી. પણ ખુલ્લી બારી સાવ ખાલીખમ જ રહી. આખરે થાકીને લજ્જા ઑફિસ જતી રહી. તે દિવસે ઑફિસમાં પણ કોઈ ભલીવાર ન આવ્યો. વારે વારે થતું રહ્યું કે ક્યારે ઘરે જાઉં અને ક્યારે ‘એ’ને જોઉં. અધૂરામાં પૂરું ઑફિસથી પાછા ફરતાં બસ પણ મોડી મળી. ઘરે આવી સોફા પર પર્સ ફેંકી તે તરત બાલ્કની તરફ દોડી. બારી પાસે ‘એ’ને ઊભેલો જોઈ હૈયામાં એવી ટાઢક વળી.
એ દિવસે લજ્જા મોડે સુધી ઊંધ ન આવી. કોણ છે ‘એ’ ? ‘એ’નું નામ શું હશે ? શું કરતો હશે ? શું ‘એ’ તેને ગમવા લાગ્યો હતો ? ‘એ’ને જોયા પછી તેના હૈયામાં સંવેદનાની જે નાની નાની કૂંપળો ફૂટવા લાગી હતી તેનું નામ જ પ્રેમ હશે ? શું આ એ જ રાજકુમાર હતો કે જેના વિષે બાળપણમાં તેણે પરીકથાઓમાં વાંચ્યું હતું ? આવા તો અસંખ્ય પ્રશ્નો મોડે સુધી તેના મગજમાં ઘૂમરી લેતા રહ્યા. લજ્જાને ખબર પણ ન પડી અને ‘એ’ લજ્જાના અબોટ હૈયાના આંગણામાં પ્રથમ પગલાં માંડી ચૂક્યો હતો.
પણ બીજે દિવસે ‘એણે’ હદ જ કરી નાખી. લજ્જા સવારે ઑફિસ જવા માટે હજી બસ-સ્ટૉપ પર જઈને ઊભી રહી કે ત્યાં જ તેણે ‘એ’ને દૂરથી આવતા જોયો. લજ્જા ગભરાઈ ગઈ. તેનું હ્રદય જોરથી ધડક ધડક થવા લાગ્યું. શું ‘એ’ અહીં જ આવી રહ્યો હતો ? જો ‘એ’ અહીં આવશે તો ? કંઈક વાત કરશે તો ? લજ્જાએ નજર ફેરવી બસ-સ્ટૉપ પર ઊભેલા માણસો સામે જોયું. કોઈ ઓળખીતું દેખાયું નહીં. લજ્જાએ ફરીથી ‘એ’ની દિશામાં જોયું. ‘એ’ ઝડપથી બસ-સ્ટૉપ તરફ જ આવી રહ્યો હતો. ‘એણે’ કદાચ લજ્જા તરફ હાથ પણ ઊંચો કર્યો. આ પરિસ્થિતિ માટે લજ્જા સહેજ પણ તૈયાર ન હતી. તેનું હ્રદય ભગવાનને યાદ કરવા લાગ્યું અને ભગવાને પણ જાણે તેની પ્રાર્થના સાંભળી લીધી હોય તેમ તેની બસ આવી ગઈ. લજ્જા દોડીને બસમાં ચડી ગઈ. સીટ પર બેસીને તેને એવી તો હાશ થઈ. ‘ખરો છે આ તો !’ તેને થયું, ‘એની હિંમત તો જુઓ ! બસ-સ્ટૉપ પર કોઈ જોઈ જાય તો ? આ તો કાંઈ મળવાની જગા છે ? ઘર પણ કેટલું નજીક છે ! કોઈ જોઈ જ જાય. ચોક્કસ જોઈ જાય. ‘એ’ને તો કદાચ કોઈનીય બીક નથી. બીક તો મનેય ક્યાં છે ? કોઈનીયે બીક નથી. સિવાય કે માત્ર પોતાની.’
બીજો દિવસ રવિવાર હતો. લજ્જાએ વિચાર્યું કે કાલે તે દોડીને બસમાં ચડી ગઈ હતી એટલે ‘એ’ને કદાચ ખરાબ લાગ્યું હશે પણ ઊઠીને જુએ તો ‘એ’ બારી પાસે જ ઊભો હતો. લજ્જા નાહીને વાળ સૂકવવા બાલ્કનીમાં આવી ત્યારે પણ ‘એ’ ત્યાં જ હતો અને થોડીવાર પછી વળી કોઈ કામે આવી ત્યારે પણ ‘એ’ ત્યાં જ.
‘હે ભગવાન ! આને કોઈ કામધંધો છે કે નહીં ? નાહવા-ધોવા કે ખાવાપીવાનુંય નહીં હોય ! વળી આને તો ખોટુંય નથી લાગતું ! જબરો માણસ છે આ !’
લજ્જા પોતાના રૂમમાં પાછી આવી બેડ ઉપર બેસી વિચારવા લાગી, ‘કેમ, ‘એ’ની નજરો સતત મને શોધે છે ? શું ‘એ’ પણ મારી જેમ રાત્રે નહીં સૂતો હોય ? શું ‘એ’ પણ મારી જેમ ખૂબ ખૂબ વિચારતો હશે ? શું ‘એ’ પણ મારી બાલ્કનીનું ખુલ્લું બારણું જોવા તડપી ઊઠતો હશે ? શું ‘એ’ ને પણ હું ગમું છું ?’ કેટલાય પ્રશ્નો એવા હોય છે જેના ઉત્તર હંમેશાં આપણી ઈચ્છા મુજબના જ હોય છે. લજ્જા જેમ જેમ પોતાની જાતને પ્રશ્નો પૂછતી ગઈ તેમ તેમ ઉત્તર પણ મળતા ગયા.
તે ઊભી થઈ અને અરીસા સામે જઈને ઊભી રહી. પોતાના સુંદર, ઊંચા, ગૌર દેહને બે ધડી જોઈ રહી. લજ્જાને જોઈને જો ‘એ’ તેના પ્રેમમાં ન પડ્યો હોય તો જ નવાઈની વાત હતી. લજ્જાએ પોતાના પ્રતિબિંબને પૂછયું, ‘એ રસ્તો કે જેને ‘પ્રેમ’ નામ અપાયું છે મારા માટે સર્જાયો છે ?’ “કેમ નહીં ?” પ્રતિબિંબે તરત પડઘો પાડ્યો, “દુનિયાની લાખો યુવતીઓ રોજ પ્રેમમાં પડે છે, તું પણ પડ. લાખો યુવતીઓ રોજ પરણે છે, તું પણ પરણ. તેમાંથી કેટલીક પસ્તાતી પણ હશે, જો તારા નસીબમાં પસ્તાવાનું લખાયું હશે તો તું પણ પસ્તાઈશ પણ એટલે કાંઈ એ રસ્તે ન જવાય એમ કાંઈ ચાલે ? એ રસ્તો તારો છે જ. અરે ! રસ્તો તો પ્રાણ પાથરીને તારી રાહ જુએ છે. બસ તારાં પગલાં પડે એટલી જ વાર છે. તું આગળ તો વધ.”
લજ્જાએ નિર્ણય લઈ લીધો. સાંજે ફલૅટના રહીશોનો મેળાવડો હતો. લજ્જાએ તૈયાર થવામાં સારો એવો સમય લીધો. લાલ રંગના ડ્રેસમાં તેનો ગૌરવર્ણ વધુ ખીલી ઊઠયો.
‘એ’ આવશે ? લજ્જાને થયું.
‘ચોકક્સ વળી.’ તેના હ્રદયે કહ્યું. ‘એ’ આવશે જ. લજ્જાને મળવાની, તેને નજીકથી જોવાની આવી તક ‘એ’ હાથમાંથી જવા દે તેવો મૂર્ખ નથી. ‘એ’ આવશે જ. લજ્જા તૈયાર થઈને નીચે ઊતરી ત્યારે બધા આવી ગયા હતા. મેળાવડો શરૂ થઈ ગયો હતો. લજ્જાની નજરો કેટલીય વાર સુધી ‘એ’ ને ખોળતી રહી પણ ‘એ’ ક્યાંય દેખાયો નહીં. કદાચ ‘એ’ આવ્યો જ નથી. લજ્જા થોડી વિહ્વળ બની ગઈ. લજ્જાની મમ્મી આવીને લજ્જાના હાથમાં જમવાની ડિશ પકડાવી ગઈ પણ લજ્જાનો મૂડ સાવ જતો રહ્યો. ‘એ’ કેમ નહીં આવ્યો હોય ? ‘એ’ની ઉપર ખૂબ ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. થોડી વાર પછી તે પાણીના ટેબલ તરફ વળી. તેણે પાણીનો ગ્લાસ હાથમાં લીધો ત્યાં તેને લાગ્યું કોઈ તેની પાસે આવીને ઊભું રહી ગયું. તેણે જોયું ‘એ’ જ હતો. બ્લેક શર્ટ અને બ્લુ જીન્સમાં સજ્જ. આટલા પાસેથી પહેલીવાર જ જોયો. ખૂબ સરસ લાગતો હતો. લજ્જાનું હ્રદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. તેની નજરો, ‘એ’ના ચહેરા પર ખોડાઈ ગઈ. ‘એ’ કંઈક બોલી રહ્યો હતો. ‘એ’ શું કહી રહ્યો હતો ? ‘એ’ ના હોઠોના ફફડાટ પરથી લજ્જાએ શબ્દો પકડવા ખૂબ પ્રયત્ન કર્યો પણ વ્યર્થ. તે નિષ્ફળ રહી. તેની આંખો ભરાઈ આવી. પ્રયત્નપૂર્વક ‘એ’ ના ચહેરા પરથી નજર ખસેડી તે પોતાના ફલૅટ તરફ દોડી ગઈ. એક ક્ષણ માટે તેણે પાછળ વળીને જોયું. ‘એ’ નીચેના ફલૅટના અમિત સાથે કંઈક વાત કરી રહ્યો હતો. એ બન્ને જણ લજ્જાની દિશામાં જ જોઈ રહ્યા હતા.
પોતાના રૂમમાં આવી લજ્જા પલંગ ઉપર ફસડાઈ પડી. ‘એ’ના ફડફડતા હોઠ લજ્જાની આંખો સમક્ષ તરી રહ્યા. ઈશ્વર જો એક ક્ષણ – માત્ર એક ક્ષણ માટે લજ્જાને સાંભળવાની શક્તિ આપે તો લજ્જા એ હોઠોની ભાષા સાંભળવા કંઈ પણ કરવા તૈયાર હતી. પણ એ ક્યાં શક્ય હતું ? ઓશીકામાં મોં છુપાવી લજ્જા ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી.
