तिचा पदवीदान समारंभ पाहताना आईचा ऊर आला भरून, वडिलांनी वाजवल्या अभिमानाने टाळ्या जुन्या आठवणी स्मरून. दादा मात्र होता गडबडीत टिपण्या तिची तस्वीर, त्या सर्वांना कडकडून मिठी मारण्या झाली ती अधीर!

निकाल लागला तिच्या पहिल्या केसचा, अश्रू होते डोळ्यात कारण विजय होता सत्याचा!

देव आहे चराचरात, प्रत्येकाच्या मनात! जितका आहे तबल्याच्या नादात, तितकाच आहे कोकिळेच्या स्वरात ! तो जितका आहे देवळातल्या गाभाऱ्यात, तितकाच आहे तो गरिबाच्या दारात!

राजा असावा रामासारखा जनतेला जपणारा, छत्रपती शिवरायांसारखा स्वराज्यासाठी झटणारा! राणी असावी झाशीच्या लक्ष्मीबाईं सारखी पराक्रमी, जिजाऊंसारखी खंबीर अन् निर्धारी ...!

बाहेर आभाळ भरून आलं होतं. कोणत्याही क्षणी पाऊस सुरू होईल असं वातावरण...अशा वेळी ही पृथ्वी जरा जास्तच मोहक दिसु लागते! ते इंद्रधनुष्य, ती हिरवीगार टेकडी, मातीचा सुगंध या सगळ्या गोष्टी मनात साठवायला लागतो आपण...!

कॉलेजच्या मागच्या रस्त्याने तो प्रेक्षागृहाकडे जाणारा रस्ता तिला आठवला...तो रंगमंच आठवला ! काय नाही दिलं त्या वास्तूने तिला..तिचं अस्तित्व, तिची ओळख आणि त्याहूनही बरंच काही...!

नियम तोडताना लोकांना वाटते भारी मजा, भोगावी लागते मग कधी जीवघेणी सजा!

या संकटसमयी हर्ष घेऊन आला सण गुढीपाडव्याचा, घरी राहून साजरा करूया हा क्षण सुखाचा !

काही आठवणी माणसांपेक्षा जवळच्या वाटतात. प्रत्येकक्षणी काहीतरी सुचवतात...कसलंही बंधन नसतं....सगळं शब्दांपलीकडलं! सगळं लख्ख,पारदर्शी आणि तितकंच निरपेक्ष! माणसं बदलतात,दूर जातात... पण त्यांच्या आठवणी मात्र कायम कोरल्या जातात आपल्या मनात खोलवर!