ఒకసారి చూడాలని ఉంది, కనిపిస్తావా!
ఒకసారి చూడాలని ఉంది, కనిపిస్తావా!
రచయిత: బడే రమేష్
భాగం 1: కోరుట్ల కాలేజీ ముచ్చట్లు
జ్ఞాపకాలు ఎప్పుడూ మధురమైనవే. వాటిని ఎన్నిసార్లు తలచుకున్నా మనసుకు కొత్త ఉత్సాహం, ముఖంలో తెలియని చిరునవ్వు వస్తాయి తప్ప ఎప్పటికీ విసుగు రాదు. అది 1990వ సంవత్సరం. కోరుట్లలోని ప్రభుత్వ జూనియర్ కాలేజీ ఆ రోజుల్లో మా ప్రపంచం. ఇంటర్మీడియట్ చదువుతున్న ఆ రోజుల్లో మా లోకం చాలా చిన్నది, కానీ ఎంతో అందమైనది. క్లాసులు ఎగ్గొట్టి స్నేహితులతో కలిసి సినిమాలకు వెళ్లడం, కాలేజీ కారిడార్లలో చిలిపి అల్లరి చేయడం, ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకోవడం మా దినచర్య.
ఆ వయసుకే విలక్షణమైన ఒక మధుర భావన మా స్నేహితులందరిలో ఉండేది. మా గ్యాంగ్లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరికీ కాలేజీలో ఒక అమ్మాయిపై ఇష్టం ఉండేది. ఆ అమ్మాయిని తమ మనసులోనే ప్రేయసిగా భావించి మురిసిపోతుండేవారు. నేను కూడా సునీత అనే అమ్మాయిని చూసి అలాగే ఫీల్ అయ్యేవాడిని. అయితే, మా వల్ల కాలేజీలో ఏ అమ్మాయికీ ఎప్పుడూ ఎలాంటి ఇబ్బంది కలగలేదు, కలగనివ్వలేదు కూడా. కేవలం మా స్వచ్ఛమైన సంతోషం కొరకు, ఆ వయసు ఇచ్చే మధురమైన అనుభూతి కొరకు మాత్రమే మా మనసుల్లో ఆ భావాలను దాచుకునేవాళ్లం. క్లాసులో సునీత కూర్చునే వైపు నా చూపులు వెళ్లడం, ఆమె పుస్తకాలు తిరగేస్తుంటే నా మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి మొదలవడం ఒక అలవాటుగా మారిపోయింది.
రోజులు ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండవు కదా. ఇంటర్మీడియట్ రెండవ సంవత్సరం ముగింపు దశకు చేరుకుంది. పరీక్షలు దగ్గరపడుతున్న కొద్దీ నాలో ఒక తెలియని భయం, ఆందోళన మొదలయ్యాయి. ఇంతటి ఆనందకరమైన రోజులు మళ్లీ తిరిగి రావు, నా ప్రాణ స్నేహితులకు దూరం అయిపోతాను, రేపు కాలేజీ అయిపోయాక ఎవరి దారి వారు చూసుకుని ఎక్కడో విడిపోతాము అనే బాధ నన్ను లోపల తొలిచేయడం ప్రారంభించింది. ఆ విరహ వేదనలోనే నాకు ఒక నిజం బోధపడింది. ఇప్పటివరకు కేవలం కాలక్షేపం కోసమే సునీతను ఇష్టపడుతున్నానని అనుకున్న నేను, నిజంగానే ఆమెను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నానని గ్రహించాను. ఆమెకు దూరం కాబోతున్నాననే ఆలోచనే నన్ను నిలువునా దహించివేసింది.
అప్పటివరకు దూరం నుండి చూసి మురిసిపోయిన నేను, ఇక సమయం లేదని గ్రహించి సునీతతో కొద్దికొద్దిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను. మొదట్లో చిన్న పలకరింపులు, ఆపై ఒకరినొకరు చూసి ఇచ్చుకునే అమాయకపు నవ్వులు మా మధ్య పరిచయాన్ని పెంచాయి. అయితే, అంతలోనే ఫైనల్ ఎగ్జామ్స్ తలపున పడ్డాయి. ఎవరి చదువుల్లో వారు బిజీ అయిపోయారు. ఆ టెన్షన్లో ఎక్కువ మాట్లాడుకునే అవకాశం దొరకలేదు. పరీక్షల హడావిడి ముగిసింది. ఇక మిగిలింది కాలేజీ చివరి రోజు... అదే ఫేర్వెల్ పార్టీ.
ఫేర్వెల్ పార్టీ రోజు కాలేజీ అంతా ఒకవైపు కోలాహలంగా, మరోవైపు వీడ్కోలు వేదనతో నిండిపోయింది. అందరూ బిజీ బిజీగా ఉన్నారు. ఒకరి ఆటోగ్రాఫ్ పుస్తకాలలో మరొకరు సంతకాలు పెట్టడం, స్నేహితులంతా కలిసి గ్రూప్ ఫోటోలు దిగడంతో సమయం వేగంగా కరిగిపోతోంది. నా కళ్లు మాత్రం గుంపులో సునీత కోసమే వెతుకుతున్నాయి. ఈ రోజైనా నా మనసులోని మాట ఆమెకు చెప్పాలి, కనీసం మనసారా కాసేపు మాట్లాడాలి అని ఎంతగానో తపించాను. ఒక మంచి సమయం దొరుకుతుందని ఆశగా ఎదురుచూశాను. కానీ దురదృష్టవశాత్తూ ఆ సాయంత్రం అందరి హడావిడిలో ఆమెతో మాట్లాడే అవకాశమే రాలేదు. అంతలోనే వాళ్ల బంధువు ఒకరు బైక్ పైన వచ్చి సునీతను తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు. ఆమె వెళ్తుంటే నా గుండెలో ఏదో కోల్పోయిన భావన.
ఆ తర్వాత కూడా ఆమెను చూడటానికి ప్రయత్నించాను. ఒకసారి మధ్యలో కనిపించింది కానీ, అప్పుడు ఆమె వెంట పేరెంట్స్ ఉండటంతో మాట్లాడలేక వెనుదిరిగాను. ఆ రోజుతో మా కోరుట్ల కాలేజీ జీవితం ముగిసింది. సునీతతో మాట్లాడాలనుకున్న నా కోరిక తీరని ఒక ఆశగానే మిగిలిపోయింది.
సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. 1990 నాటి ఆ రోజులకు, ఇప్పటికీ ఎంతో కాలం మారిపోయింది. ఇప్పుడు ఆమె ఎక్కడుందో, ఎలా ఉందో నాకు తెలియదు. ఒక్కసారి ఆమెను చూడాలని ఉంది, కనిపిస్తావా అని నా మనసు ఇప్పటికీ ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటుంది. ఆమెను వెతకడానికి నా దగ్గర ఎలాంటి ఆధారాలు లేవు, ఇప్పుడు నేను ఏమీ చేయలేను కూడా. కానీ, నా మనసులోని సునీత ఎక్కడున్నా, ఏ స్థితిలో ఉన్నా జీవితాంతం ఎంతో సంతోషంగా, నవ్వుతూ బాగుండాలని ఆ దేవుడిని మనసారా కోరుకోవడం తప్ప నేను చేయగలిగింది ఏమీ లేదు.
....... ఇంకా కొనసాగుతుంది, భాగం -2 లో
💐 మీ బడే రమేష్
