Travel the path from illness to wellness with Awareness Journey. Grab your copy now!
Travel the path from illness to wellness with Awareness Journey. Grab your copy now!

Bholanatha Bagarty

Others

4.3  

Bholanatha Bagarty

Others

ପରିସ୍ଥିତି

ପରିସ୍ଥିତି

4 mins
415



ଚଞ୍ଚଳପୁରରେ ଗୋଟିଏ ଲୁହାଖଣି ବାହାରିଲା । ତେଣୁ ଦୂରଦୂରାନ୍ତରରୁ ଅନେକ ଲୋକସବୁ ବ୍ୟବସାୟ ସୂତ୍ରରେ ଆସି ସେଠାରେ ବସବାସ କଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାମନାଥ ଅନ୍ୟତମ ଥିଲେ । ବହୁଲୋକ ଅନ୍ୟ ଆଡୁ ଆସି ବସବାସ କରିବାରୁ ଘର ଭଡାକୁ ମିଳୁ ନଥାଏ ।


        ରାମନାଥ ଚାରିଆଡେ ଘର ଖୋଜି ବୁଲି ବୁଲି, ତାଙ୍କ ଚପଲ ଛିଡିଗଲା । ଶେଷକୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଘରର ସନ୍ଧାନ ପାଇଲେ । ଘରର ମାଲିକ ଗୁରୁନାଥଙ୍କର ସର୍ତ୍ତ ଥିଲା କି ଘରର ଭଡା ମାସକୁ ପାଞ୍ଚଶହ । ବର୍ଷଶେଷରେ ଘର ଖାଲି କରିବ । ରାମନାଥଙ୍କୁ ଏହି ସର୍ତ୍ତ ଆଦୌ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । ଘରଭଡା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାସରେ ଦେବା ପରେ, ଘର ବର୍ଷକ ପରେ କାହିଁକି ଖାଲି କରିବେ ବୋଲି ସେ ମୋଟେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ।


        ରାମନାଥ ଘର ମାଲିକଙ୍କୁ କହିଲେ, ଆମ ଗ୍ରାମରେ ମୋର ଦୁଇଟି ଘର ମୁଁ ଭଡା ଦେଇଛି, ହେଲେ ଏପରି ସର୍ତ୍ତ ତ କାହିଁ ଆମେ ରଖିନାହୁଁ । ଏବେ ଗୋଟିଏ କଥା କହନ୍ତୁ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ମୁଁ ଘର ଖାଲି ନକଲେ ଆପଣ ମୋର କ’ଣ କରିବେ?


        ଗୁରୁନାଥ କହିଲେ ଆପଣ କାହିଁକି ରାଗୁଛନ୍ତି? ମୁଁ ଏବେ ସେକଥା କହି ପାରିବି ନାହିଁ । ମୋର ଘରର ଆବଶ୍ୟକତା କେବେ ମଧ୍ୟ ପଡିପାରେ । ମୋର ପରିବାର ବହୁତ ବଡ । ସହରରେ ମୋର ଝିଅଜ୍ୱାଇଁ ତାଙ୍କ ପିଲାପିଲି ନେଇ ଅଛନ୍ତି । ଯେକୌଣସି ସମୟରେ ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ପାରନ୍ତି । ଜୁଆଇଁ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ କହୁଥିଲେ । ଏବେ ଲେଖାଲେଖି ହୋଇଯାଉ । ଯଦି ତୁମେ ଘର ମାଡିବସି ରଖିବ ତେବେ ବର୍ଷକ ପରେ ମୁଁ ପ୍ରତିମାସରେ ତୁମଠାରୁ ଦୁଇହଜାର ଟଙ୍କା କଷି ନେବି ।


        ରାମନାଥ କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କ କଥାରୁ ଯାହା ଜଣାଯାଉଛି ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ୱାଇଁ ବର୍ଷକ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଆସିବାର ଥିଲେ ଆପଣ ଏହାକୁ ମୋତେ ଭଡାକୁ କେବେବି ଦିଅନ୍ତେ ନାହିଁ । ଯଦି ବର୍ଷକ ପରେ ଆପଣଙ୍କର ଦରକାର ନହୁଏ ତେବେ ମୋତେ ଆଉ ଏ ଘର ଖାଲି କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ । ଠିକ୍ ତ?


        ଗୁରୁନାଥ କହିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁହିଁ ଦେବି, କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ନୂଆ ସର୍ତ୍ତ ସହିତ କାଗଜପତ୍ର କରି ନେବାକୁ ହେବ ।


        ସେହିଭଳି ଭାବରେ ଲେଖାପଢି ହୋଇଗଲା । ତା’ପରେ ରାମନାଥ ନିଜ ପରିବାର ଧରି ସେହି ଘରେ ପ୍ରାୟ ଏଗାରମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଶ୍ ଆରାମ୍ ରେ ରହିଲେ । ଗୁରୁନାଥ ଦିନେ ରାମନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ, ଆପଣ ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାସରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିନ ଭଡା ଦେଇ ଦେଉଛନ୍ତି । ଏଣୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ବହୁତ ଖୁସି । ରାମନାଥ କହିଲେ, ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଘର ମୋତେ ରହିବାକୁ ମିଳିଲା, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଖୁସି । ଏତେ ନିଜର ମନେ ହୁଏ ଯେ ଭାବେ ନିଜ ଗାଁ କଥା ଭୁଲି ଏଇଠି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଯିବି ।


        ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ଗୁରୁନାଥ ହଠାତ୍ ଚମକି ଉଠିଲେ । ତା’ପରେ ସେ ଖୁବ୍ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି? ଆମ ସର୍ତ୍ତକଥା କ’ଣ ଭୁଲିଗଲେ କି?


        ରାମନାଥ ପଚାରିଲେ ନା, ନା, ଆପଣଙ୍କ ସର୍ତ୍ତ କଥା ତ ମୋର ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ମନେ ଅଛି । ଆପଣଙ୍କ ଜୁଆଁଇ ଆସୁଛନ୍ତି କି? ମୋତେ ଘର ଖାଲି କରିବାକୁ ପଡିବ କି?


ଗୁରୁନାଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ବୁଝାଇ କହିଲେ ନା, ନା ସେପରି କିଛି ନୁହେଁ । ଆସନ୍ତା ମାସଠାରୁ ଘରଭଡା ଛଅଶହ ଟଙ୍କା ହେବ । ଆପଣ ଚାହିଁଲେ ନୂଆ ସର୍ତ୍ତ ନେଇ ଲେଖାଲେଖି କରିବା, ନହେଲେ ଘର ଖାଲି କରିବେ ।

ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାମନାଥଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବଜ୍ରାଘାତ ହେଲା ପରି ଲାଗିଲା । କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ ରହିଲେ । ତା’ପରେ ସେ କହିଲେ, ଏହା ତ ବଡ ଅନ୍ୟାୟ କଥା । ବର୍ଷକରେ ଶହେଟଙ୍କା ବଢିବ? ପଚିଶ୍ ଟଙ୍କା ବଢାନ୍ତୁ । ଅନ୍ତତଃ ଏତିକି ପ୍ରମାଣିତ ହେବ ଯେ ଦୁନିଆରେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ବିବେକୀ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି । ମୋ କଥା ଆପଣ ନ ମାନିଲେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବାଟେ ପଇସା କମାଇବି ।


ଗୁରୁନାଥ କହିଲେ, ମୋର ଯାହା କହିବାର ଥିଲା ତା ମୁଁ କହିଲି । ତା’ପରେ ଆପଣଙ୍କର ଯାହା ଇଚ୍ଛା । ଏତିକି କହି ସେଠାରୁ ସେ ଚାଲିଗଲେ ।

ଟିକିଏ ଦୂରରେ ରହି ରାମନାଥଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁଥିଲେ । ସେ ରାମନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ, କାହିଁକି ଖାଲିଟାରେ ଝଗଡା କରୁଛ? ଗ୍ରାମରେ ତ ଘର ଭଡାକୁ ଆଦୌ ମିଳୁ ନାହିଁ । ଏ ଘର ଛାଡିଲେ ଆମକୁ ଯାହା ଖାଲିଟାରେ ହଇରାଣ ହେବାକୁ ପଡିବ । ଯିଦି ଛାଡି ସେ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି ସହଜରେ ତାହା ମାନିଯାଅ । ନୂଆ କାଗଜପତ୍ର କରିନିଅ ।


        ଗୁରୁନାଥ ଓ ରାମନାଥ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ କଥା ଉପରେ ଜୋର୍ ଦେଇ ଅଡିବସିଲେ । ବର୍ଷକରେ ଘର ନଛାଡିଲେ ମାସକୁ ଦୁଇ ହଜାରେ ଟଙ୍କା ଦଣ୍ଡ । ଏସବୁ କଥା ଆଲୋଚନା ହେଉ ହେଉ ଦୁଇମାସ ଗଲା ତେଣୁ ଚାରିହଜାର ଟଙ୍କା ଦଣ୍ଡ । କିନ୍ତୁ ଲେଖା ହେଲା ବେଳକୁ ମାସକର ଲେଖା ହେଲା । ରାମନାଥ ଆନନ୍ଦରେ ଦୁଇହଜାର ଓ ଛଅଶହ ଟଙ୍କା ଦେଲେ ।


ରାମନାଥଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, ସେଇ କଥା ତ ଆଗରୁ କରିଥିଲେ ତୁମକୁ ଦୁଇହଜାର ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ପଡି ଥାଆନ୍ତା । ରାମନାଥ କହିଲେ, ତୁମେ ବୁଝି ନାହଁ । ଦୁଇମାସରେ ଚାରିହଜାର ଦେବା କଥା । ମୁଁ ଦୁଇହଜାର ଛଅଶହ ଦେଲି । ଆଉ ଚଉଦଶହ ମୋର ବଞ୍ଚିଗଲା । ଗୁରୁନାଥ ସେତକ ପଇସା ହରାଇ ମନେମନେ ସେ ଭାରି ଛଟପଟ ହେଉଥିବ । ମୁଁ ଜାଣି ଜାଣି ଏପରି କରିଛି । ତୁମେ ସେକଥା କ’ଣ ବୁଝିବ । ତୁମେ ତ ଜଣେ ଗ୍ରାମର ଝିଅ । ଲେଖାପଢା, ଘରଭଡା କଥା ବୁଝିବା ପରି ତୁମର ଏତେ ବୁଦ୍ଧି କୁଆଡୁ ଆସିବ? ମୁଁ ଯାହା କଲି ନା ସେଥିରେ ଗୁରୁନାଥ ଏମିତି ଚେକାଁଏ ପାଇବ ଯେ ଆଉ ଆସନ୍ତାବର୍ଷକୁ ଅଧିକ ପଇସାର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇବ ନାହିଁ ।


ରାମନାଥଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ବୁଝି ପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ସେ ଏବେ ହସିବେ ନା କାନ୍ଦିବେ ।


Rate this content
Log in