ପ୍ରତୀକ୍ଷା

ତୁମେ ମନେ ପଡ ନିରବରେ

ଶୂନଶାନ ରାତ୍ରିର ଘନ ଅନ୍ଧକାରେ

ଲାଗେ ସତେ ଯେପରି ତୁମେ

ଛୁପି ଛୁପି ମୋତେ ଦେଖୁଛ

କହୁଛ କାହିଁକି ଉଦାସୀ ମନ

ଛାଡ଼ି ଯାଇଛି ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ବନ୍ଧୁପରିଜନ।

ମୋ ସମୟର ଖେଳ ସରିଗଲା

ମୁଁ ଚାଲିଗଲି ସିନା କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ଭୁଲି ପାରୁନି

ତେଣୁ ରାତ୍ରର ତୃତୀୟ ପ୍ରହରେ

କବାଟ ଫାଙ୍କରେ ଆସି ଉଙ୍କି ଦେଖେ

ଠିକ୍ ସେ ଶୋଇଛ,ଖାଇଛ ତ

ସତରେ ତୁମେ ମୋର ଭାରି ପାରିବାର

କିନ୍ତୁ ଟିକେ ଅଭିମାନୀ,ମାନିନୀ

ମୁଁ ପାଖକୁ ସିନା ଯାଇ ପାରୁନି

ଅନୁଭବ କରୁଛି ତୁମ କୋହଭରା ମୁଁହ।

ସତରେ ରାତ୍ରିର ତୃତୀୟ ପ୍ରହରେ

ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଉଠି ବସେ ଲାଗେ ସତେ

ତୁମେ ଥିଲ ପୁଣି କୁଆଡେ ଚାଲିଗଲ

ନୀରବରେ ବସି ତୁମର ଗୋଟି ଗୋଟି କଥା

ମନେ ପଡେ ଆଈ ମାଆର ଗପ ପେଡ଼ି ପରି

କାହିଁ କେଜାଣି ଏ ମନ ବୁଝୁନୁ।

ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ଆଉ ଫେରିବନି

କିନ୍ତୁ କଣ କରିବି ଆଜିକାଲି କାହିଁ

ତୁମ ଅବର୍ତ୍ତମାନ ବହୁତ ବାଧୁଛି

ମନ କହୁଛି ତୁମ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି

ମନ ଭରି ଯେତେ ପାରନ୍ତି କାନ୍ଦନ୍ତି

ତୁମେ କୁହନ୍ତ ମୁଁ ଅଛି ପରା ପାଖେ

କାହିଁ ଭାଙ୍ଗି ପଡ ମୋର ସୁକୁମାରୀ

ସତରେ ତୁମକୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନିର୍ଜନ ରାତ୍ରିରେ।