ମାଆ

ମାଆଠୁ ମୋର         ଅତି ନିଜର 

     ସଂସାରେ କେ ଅଛି ଆଉ

ସେନେହ ତାର       ଅତି ମଧୁର

     ତୁୁଲାନା ହେବ ବା କେହୁ

    ସେ ମୋ, ମା ସେ ମୋ ମା

ପଣତ ତାର ଶୀରି ମନ୍ଦିର ପତିତ ବାନା ସାହା ।

 ଓଠରୁ ତାର        ହସର ଧାର

    ଟାଣେତା କୋଲକୁ ମୋତେ

ଭାବ ଅଭାବ         ପୁରାଇ ସର୍ବ

    ଲୁହକୁ ପୋଛେ ନିରତେ

    ସେଇ ଏକା ମୋର ସାହା

ସାରା ଜୀବନ ପାଇ କଷଣ ବତାଏ ମୋତେ ରାହା

ଜୀବସ ସାରା        ତା ରୁଣ ଭାରା

      ପାରିବ କିଏ ବା ସୁୁୁଝି

  ଅତୁଳ ନୀୟ        ତା ପ୍ରେମ ମୟ

      ସନ୍ତାନ ମରେଟି ଖୋଜି

      ସ୍ୱର୍ଗଠୁ ବଳି ମୋ ମାଆ

ବସୁୁୁଧା ସମ, ନିଷ୍ପପ ପ୍ରେମ କେ ଦେବ ମୋତେ ଆହା ।

ସାରା ଜୀବନ         ସହି କଷଣ

     ଖସଡ଼ା ପଥରେ ଚାଲି

ଆଖିରେ ତାର୍        ଲୁୁୁହର ଧାରା                  ଯାଉଛି କେେତେ ବାହାରି

       ଦାବି କରିିନି କାହାରେ

ସାରା ଜୀବନ ପଦ ବନ୍ଦନ କରୁଥିବି ସରାଗରେ ।