ଆଶାର ଆଲୋକ

ସମୟ ମୋ ହାତରେ ତା ହାତକୁ ଛନ୍ଦି 

ମୋତେ ଟାଣି ନେଇ ଯାଉଛି ତା ସ୍ରୋତରେ 

ଏକ ଅଜଣା ଠିକଣାକୁ 

ଜାଣେନା ମୁଁ କାହିଁକି

ନିଜକୁ ଏତେ ଅସହାୟ ମନେ କରୁଛି 

ଖାଲି ଜାଣିଛି ଏତିକି, ଆଗକୁ 

ବହୁ ଘାତ ପ୍ରତିଘାତ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିବ 

କାନ୍ଧରେ ବୋହି ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ 

ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ବୋଝ 

ଆଉ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ 

କେବେ ସେ ନିରାଶାର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରୁ 

ଏକ ଆଶାର ଆଲୋକ ଦିପ୍ ଦିପ୍ କରି ଜଳି ଉଠିଵ।