वृक्ष

मी पर्णहीन वृक्ष

जातात पाखरे दुरुन

होते तुम्हीच साक्ष

जेव्हा येत होतो बहरुन....

माझ्या या फांदीवर

अगण्य कळ्या जन्मल्या

त्या मनमोहन कळयातुन

कित्येक कळ्या उमलल्या...

माझ्यातला गार वारा 

सुखद अनुभवला

घेवुन आनंद सारा

आज लाकडाचा सांगाडा... 

हे मानवा अजुुनही  

वेळ तुझीच आहे 

नसल्यास मी कुठेही 

जिवनाची झिजंं आहे...