विरह

कोवळ्या सरींचा भार फार वाटला

मोगऱ्याचा सुगंध नकोसा वाटला

सोबतीस तु नसताना मात्र

निष्पर्ण वृक्षाचा आधार फार वाटला

सहवास होता नुसता की होते गडद काही

आता भावनेच्या रानात मनाला पायवाट नाही

होते दिवस ते आहेत दिवस हे

मिळूनी श्वास घेण्याचा काळ आता लोटला

पानावरील दवबिंदू होती कोणाची हृदये

खोडी झाली वाऱ्याची, अन् नशिबी विलग होणे

अजूनही पाऊस मला अंगणात बोलावतो

पण डोळ्यांवरील सुखाचा पडदा आता फाटला

स्वप्नांचे हिंदोळे बागेतील त्या आम्रवृक्षाला होते

भावनांना शब्दांचे आकार होते

अन् लयीला होते स्वरांचे सुगंध

असे गीत गाताना कंठ आज दाटला