“ പാഴ്‌മുളം തണ്ടില്‍ പതിയിരുന്ന വേണുനാദമെന്തേ നീ കാണാതെ പോകുന്നു...? തസ്‌കരന്റെ ആത്‌മാവിനെ രാകിമിഌക്കി ജന്‍മമെടുക്കാവുന്ന നിന്നിലെ വാത്‌മീകിയെ നീ എന്തേ നിഗ്രഹിക്കുന്നു..? അവനവനിലേയ്‌ക്കു തിരിയുക. അകക്കണ്ണുകള്‍ തുറക്കുക. നിന്നിലെ നിന്നെ കാണുക! ”