മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള വിളി

തെക്കൻ കാറ്റിൻ പിന്നിലും പഴയ ഗ്രാമീണ രാഗങ്ങൾ ഒഴുകുന്നു,
നഗര മണിമാളികകളിൽ മൗനമായി മറഞ്ഞു പോകും.
ഹൃദയ വാതിലുകൾ ഞങ്ങൾ പൂട്ടിയിടുമ്പോൾ,
കാറ്റ് തൊടാതെ കോൺക്രീറ്റ് പാതകളിൽ ശ്വാസം തേടി അലയുന്നു.

ഇരുളിന്റെ മുറികളിൽ വെളിച്ചം നിറയ്ക്കാനായി,
കൃത്രിമ സൂര്യനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.
ഒരു തുള്ളി മഞ്ഞുപോലും വീഴാത്ത ഈ മണ്ണിൽ,
ചിരികളുടെ വേരുകൾ വറ്റിപ്പോകുന്നു.

ചില്ലുകപ്രകൃതി തീർത്തിരുന്നിട്ടും,
മണ്ണിന്റെ ലളിതമായ വാസനയെ പോലും കാണാനില്ല.
വേനൽ തകർക്കുന്ന ഇടിയേറ്റ പുഴപോലെ,
ഒരു നിമിഷം മനസ്സ് വിളിച്ചു —
“നീ ഇനിയും ദൂരെ പോകരുത്, വേരുകളിലേക്കു തിരിച്ചുപോവൂ.”

ഗ്ലാസിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി,
യാഥാർത്ഥത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ കാടിന്റെ കവിളിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞു ഞാൻ.
അവിടെ, മരച്ചില്ലകൾ തലയെ തൊടുന്നിടത്ത്,
പുഴയുടെ കളസമകളിൽ, മഴത്തുള്ളികളുടെ ചുംബനത്തിൽ—
മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിയുന്നു തൻ്റെ യഥാർത്ഥ മറുവിളക്കം.

പ്രകൃതി, ഒരമ്മപോലെ വാതിൽ തുറന്ന് കാത്തിരിക്കുന്നു,
“മകനേ, വരൂ, കുറച്ചു നിമിഷം ഇവിടെയൊരു ശ്വാസം എടുക്കൂ.”