"நிழல் உலகில் வாழும் நிஜ ஹீரோ "

புகழ்ச்சியாகப் பாட எடுக்கல பேனா,

     இகழ்ந்து பேச ஏதுமில்ல உன்ன!

கட்டுப்பாடு போட்டாலும் — உன்போல்

      கள்ளமில்லா மனசு யாருக்குமில்ல!

ஏடு எடுக்கும் வயசுலே

     எழுந்த  உழைக்க!

இன்னமும் ஓயாம ஓடுற;

     இத்தனைக்கும் கண்டதில்ல

என்றும் கண்ணுல ஒரு துளி!

உக்காந்து வேலை பாத்தாலே

     உத்வேகமில்லா எந்திர உலகத்துல,

நின்னுட்டே இருபது வருஷமா

     குடும்பத்துக்காக உழைச்ச

உன் பெருமைய யாருட்ட சொல்ல?

அரைமணி நேரம்

       அதிகம் முழிச்சிருந்தாலே

"ஐயோ! தூக்கம் வருது"ன்னு

       அலறும் என்னவர் மத்தியில்,

நடுநிசியிலும் விழிச்சிருந்து

       நதிபோல் உழைக்கும்

உன்னப் பத்தி பேசலன்னா...

       இந்த பிறவிப் பலனேது?

இயற்கை அன்னையின்

      மடியில பிறந்து தவழ்ந்து,

இன்பத்தைக் கண்ணாரக்

       கண்டு முடிக்குமுன்னே,

கடல் கடந்து இளமையையும்

      தொலைச்சுக் கரைதேடிப் போன

கண்கண்ட தெய்வமே!

       எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும்,

உமக்கு நாம் கொண்ட

       கடன் தீர்க்க வழியுண்டோ?

தடுமாறும் இடமெல்லாம்

       தடிபோல தொடர்ந்தாயே!

கஷ்டத்தை மட்டுமே

       நீ பார்த்து,

இஷ்டப்பட்டதெல்லாம் இன்முகத்தோட

       வாங்கி கொடுத்தாயே!

"என் வெற்றிக்கு பின் நீ"

      என்பதில் இல்லை இன்பம்;

"உன் கடின உழைப்பின் பின்னே

       நம் குடும்பத்து வெற்றி"ன்னு

சொல்றதே தனிப்பெருமை எமக்கு!

கிண்டலா இருந்தாலும்

      புதிய சாதனைன்னு

கின்னஸ்ல பதியுறாங்க...

      உம்போல தனக்கென வாழா

உத்தமர்களுக்கான பதிவு —

      எத்தனையோ மனமறியும்!

"ஒரு மகனா பிறந்திருக்கக் கூடாதா?

               உன் கஷ்டத்துல பாதியாச்சும்

 நான் சுமையேற்றிருப்பேனே!" என்று

       காலமெல்லாம் தீரா ரணமாச்சு...

 இன்னொரு பிறவி கிடைக்குமோ,

        என் மன ரணத்துக்கும் மருந்திட்டிட?

கண்டிப்பக் கண்ணுலயும்

        கனிவை நெஞ்சுலயும் வச்சு,

அதட்டி அன்போடு பேசும்

        ஆறடி மனிதர்...

நிழல் உலகில் வாழும்

       நிஜ ஹீரோ —

                என் அப்பா!

புறமாய் சிரிக்கிறேன்,

       அகமாய் அழுகிறேன்...

என்னால் ஏதும் செய்ய முடியலையே

        என் அப்பனுக்கென!

                                    "அப்பாக்களுக்கான"

                                            சமர்ப்பணம்.