"என் சுவாசக் கூட்டின் சுடரே!"

மண்ணின் மணம் வீசும் என் கிராமத்து தேவதையே,
உன் கொலுசு ஓசையில்தான் என் விடியலே பிறக்குது.

ஆலமரத்து நிழலாய் நீ என்னைத் தழுவக் காத்திருக்கிறேன்,
உன் ஒற்றைப் பார்வையில் என் உலகமே அடங்கிப்போகுது.
​
வயல்வெளி வரப்பில் நீ நடந்து வரும் அழகைக் கண்டால்,
மடை திறந்த வெள்ளமாய் என் காதல் கரைபுரளுது.

தாமரை பூத்த குளமாய் உன் கண்கள் என்னை ஈர்க்க,
தறிகெட்டு ஓடும் காற்றாய் உன்னைச் சுற்றுகிறேன் நான்.

​மார்கழிப் பனித்துளியாய் என் மனதை நனைக்கிறாய்,
மாலை நேரத்துத் தென்றலாய் வந்து வருடிச் செல்கிறாய்.
நூறு ஜென்மம் எடுத்தாலும் உன் நிழலாகவே இருப்பேன்,
உன் புன்னகை ஒன்றே என் வாழ்வின் பெரும் பொக்கிஷம்.
​
மழை மேகம் கண்ட மயிலாய் நீ ஆடும் போது,
என் இதயத் துடிப்பில் புது ராகம் ஒன்று பிறக்குது.


வேப்பமரத்துக் காற்றும் உன்னைத் தொட்டு வந்தால் - அது
சந்தனக் குழம்பாய் என் மேனியில் குளுமை தருது.
​
ஊர் திருவிழா கூட்டத்தில் உன்னைத் தொலைத்து விடாமல்,
உன் கைவிரல் பிடித்துக் காலமெல்லாம் நடக்க ஆசை.

பொட்டு வைத்த உன் நெற்றியில் என் உலகம் தெரியுது,
விட்டுப் பிரியாத உயிராக உன்னோடு கலக்கத் துடிக்கிறேன்.
​
வாடிவாசல் காளையாய் அடங்காத என் திமிரையும்,
உன் ஒற்றைப் புன்னகையில் அடக்கி விட்டாய் பெண்ணே.

வாழ்வின் இறுதி வரை உன் மடியில் நான் உறங்க வேண்டும்,
சாவே வந்தாலும் உன்னோடு மடிய வரம் வேண்டும்!