ଶିକ୍ଷକ

ଦୀପ ଟିଏ ଭଳି ନିଜେ ଜଳି ଜଳି

ଆଲୋକ ସେ ଦେଇ ଥାନ୍ତି,

ଜ୍ଞାନର ତୂଳୀରେ ରଙ୍ଗ ଭରି ଦେଇ

ଚମକ ସେ ଦେଇଥାନ୍ତି ।

ଭୋକିଲା ପେଟରେ ସବୁ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖି

ସବୁଜିମା ଭରି ଥାନ୍ତି,

ତମାମ ଜୀବନ ସମର୍ପିତ ହୋଇ

ସାହାରା ସେ ଦେଇଥାନ୍ତି ।

ମାନ ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କରି ସିଏ

ବିଶୃଙ୍ଖଳିତ ପଥ ପରେ,

ଶୃଙ୍ଖଳା ଜ୍ଞାନ ରେ ଥାଳ ଟିଏ ଭରି

ଥାଆନ୍ତି ଅବୋଧ ମନରେ।

ମଣିଷ ତିଆରି କାରଖାନା ଗଢି

ସମାଜରେ ଛାପ ଛାଡ଼ନ୍ତି,

ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ କାକର ରେ ଭିଜି

ସ୍ଵାଭିମାନି ଟିଏ ହୋଇଥାନ୍ତି ।