“ ସୁଖ ସୁରୁଜ ହସୁଛି ପଦୁଅଁ କୁ ଦେଖି କଇଁ ହସେ ଦେଖି ଜହ୍ନ ସୁଖ ଟିକେ ପାଇଁ ଏ ମଣିଷ ମାନେ ଦିବାନିଶି ଧାଵମାନ ସୁଖ କି ଦିବା ସପନ ଭାବନା ମାତ୍ରକେ ମିଳି ଯାଉଥିଲେ ଇପ୍ସିତ ଦରବ ମାନ ସର୍ବେ ନିଜ ପୁରେ ପୁରନ୍ଦର ସାଜି ଦେଖନ୍ତେ ବସି ସପନ ”