ମା

ମାଆର ଓଠର ମିଠା ମିଠା କଥା

ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ପୀୟୂଷ,

ସବୁ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ପିଇଯାଏ ସିଏ

ସନ୍ତାନକୁ ଦେଇ ହସ |

ତା'ର ପାଦ ଧୂଳି ଚନ୍ଦନଠୁଁ ବଳି

କରଇ ସଦା ଆଶିଷ,

ନିଜ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ଚାପି

ଓଠରେ ଦେଖାଏ ହସ |

ତା'କୋମଳ କୋଳ ଅତି ସୁଶୀତଳ

ତୂଳୀ ତଳ୍ପ ଲାଗେ ବିଷ,

ମଙ୍ଗଳ କାରିଣୀ ସ୍ନେହ ନିର୍ଝରିଣୀ

କେତେ ପୁଣ୍ୟ ତା'ଆଶିଷ |

ମାଆର ପଣତ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ନେତ

ସୁଖେ ଦୁଃଖେ ହୁଏ ସାହା,

ବିପଦେ ଆପଦେ ରକ୍ଷା କବଚସେ

ଦେଖାଏ ସେ ନୂଆ ରାହା |

ସ୍ୱର୍ଗ କାମଧେନୁ ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ମନ୍ଦାକିନୀ

ତୁଲ୍ୟଯେ ଆମରି ମାଆ,

ସ୍ନେହ ମମତାର ଅସୀମ ଭଣ୍ଡାର

ସେହି ଅଟେ ଆମ ସାହା |

ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶକ ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷକ

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକ ମାଆ,

ସେବାର ସାରଥୀ ତ୍ୟାଗର ମୂରତି

ମମତାର ଅନ୍ୟ ନାଆଁ |

ମାଆର ମମତା ଧରିତ୍ରୀର ସମ

ହସି ହସି ଦୁଃଖ ପିଏ,

ମାଆର ଜୀବନ ଧୂପକାଠି ସମ

ଜଳି ଜଳି ଶେଷ ହୁଏ |

ଜଳି ଯାଉ ପଛେ ଜୀବନ ତାହାର

ଦୁଃଖ ସୁଖେ ସାଥେ ଥାଏ,

ତା'କୋଳ ଝୁଲଣା ଅମାପ କରୁଣା

ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ସେଠି ଥାଏ |

ମାଆର କୋଳରେ ମଥା ରଖିଦେଲେ

ଭୋକ ଶୋଷ ଭୁଲି ଯାଏ,

ମାଆ ଡାକିଦେଲେ ଜୀବନର ସବୁ

ଦୁଃଖ ସିଏ ଭୁଲିଯାଏ |

ମାଆର ମମତା ବିଶାଳ ସାଗର

ଚାହେଁ ନାହିଁ ପ୍ରତିଦାନ,

ଅକୁଣ୍ଠ ଚିତ୍ତରେ ସ୍ନେହ ବାଣ୍ଟି ଚାଲେ

ବୁଝି ସନ୍ତାନର ମନ |

ବିପଦ ଆପଦେ ହୁଏନି ଅଧୀର

ସନ୍ତାନେ ପ୍ରାଣ ସ୍ପନ୍ଦନ,

ଆଖିରେ ତାହାର ଆଖିଏ ସପନ

ସନ୍ତାନ ତା' ଜୀଵଧନ |

ପଣତ କାନି ତା ଢାଙ୍କି ହୋଇଗଲେ

ସୁରକ୍ଷିତ ତା' ଜୀବନ,

ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଭରିଦିଏ ଅନ୍ନ

ଜାଣି ସନ୍ତାନର ମନ |

ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାରରେ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ

ନୂଆ ସୃଷ୍ଟି ଭେଟି ଦେଲା,

ବକ୍ଷରୁ ଅମୃତ ପାନ କରାଇଣ

ସନ୍ତାନକୁ ଗଢିଥିଲା |

ସାରା ଜୀବନସେ ସନ୍ତାନର ପଛେ

ଛାଇ ପରି ରହିଥିଲା,

ହାତ ଧରି ସିଏ ଚାଲି ଶିଖାଇଲା

ଗୀତ ଗାଇ ଶୁଆଇଲା |

କଥା କହି କହି କଥା ଶିଖାଇଲା

ଭୋକ ହେଲେ ଖୁଆଇଲା,

ରୋଗହେଲେ ମୋରସେବା କରୁଥିଲା

ଝୁଣ୍ଟିଗଲେ ତୋଳିନେଲା |

ମାଆ ମୋରଶକ୍ତି ମାଆ ମୋର ଭକ୍ତି

ମାଆମୋ ଜୀବନ ଦାତ୍ରୀ,

ମାଆ ମୋର ମାଟି ମାଆ ପର୍ଣ୍ଣ କୁଟି

ମାଆ ମୋର ଦିବାରାତ୍ରୀ |

ମାଆ ସେନେହର ମୂଲ୍ୟ କିଏ ଦେବ

ମୂଲ ତା ଅମୂଲ ମୂଲ,

ବାତ୍ସଲ୍ୟ,ମମତା,ସ୍ନେହ,ପ୍ରେମ ଡୋରେ

କେହି ନୁହେଁ ସମତୁଲ |