କବିତା ଗୋ

ଭାଵନା ରେ ମୋର

   ଆସ ତୁମେ ଯେବେ

     ଚାରୁ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇ

ଶବ୍ଦ ନୈଵେଦ୍ୟେ

   ସ୍ବାଗତ ଜଣାଏ

     କବିତାର ରୂପ ଦେଇ

ମନ ମାନସୀ ମୋ

   ଚାରୁ ଚନ୍ଦ୍ରହାସୀ

     ନିଃସଙ୍ଗ ଵେଳାର ସାଥୀ

ତୁମେ ସ୍ରୋତସ୍ଵିନୀ

   ସୁଧା ନିର୍ଝରିଣୀ

     ତନ୍ମୟ ତୃଷ୍ଣା ର ତିଥି

ସଞ୍ଚିତ ପ୍ରଜ୍ଞା ର

   ମାନସ ମନ୍ଦିରେ

     ତୁମେ ହୃଦୟର ସ୍ଵର

କଳ୍ପିତ ରାଗରେ

   ଅନୁବନ୍ଧିତ ଗୋ

     ଚେତନାର ଝଙ୍କାର

ପ୍ରୀତି ପିୟୁଷର

   ଚିତ୍ରକଳ୍ପ ତୁମେ

     ଉତ୍ତରଣ ର ଭାବ

ହୃଦ ମଧୁଶାଳା

   ମନ ପିଆଲାରେ

     ମହକିତ ଅନୁଭବ

ଭାବାତୀତ ତୁମେ

   ଅକଳ୍ପନୀୟ ଯେ

      ଆବେଗିକ ରୂପଛନ୍ଦ

ଚାରୁହାସିନୀ ଗୋ

    ମନ୍ଦ୍ରେ ନିନାଦିତ

      ହୃଦେ ଫୁଟେ ପ୍ରୀତି ଶବ୍ଦ

ଏ ବିଶ୍ଵ କବିତା

   ଦିବସେ ଜଣାଏ

     ପ୍ରୀତି ଅଞ୍ଜଳି ଭରି

ତୁମରି ସ୍ପନ୍ଦନ

   ହୃଦୟୁ ହୃଦକୁ

     ଯାଉ ଆବେଗେ ସଞ୍ଚରି ।