વહાલી માને અર્પણ

મા, તને છોડીને ગઈ’તી પિયુજીને મળવા,

મિલનની એ પળ ગઈ, યુગોમાં ઢળવા;

 

રાત્રીનાં એકાંતમાં, દિલના અજવાળે,

તું, સૂની આંખે બેઠી હશે, લાગણીને સરવાળે 

 

મોરલાનાં પગરવે, ને કોકિલાનાં કલરવે,

પવનની લહેરોમાં, મારી સ્મૃતિ સહેલાવે;

 

તારા હ્રદયના ઉંડાણમાં સ્પર્શીને જોયું છે,

વર્ષો પહેલા તેં ખોયું, તે આજે મેં ખોયું છે;

 

તું ધૈર્યની દેવી, પ્રતિક્ષાની મૂરત છે,

મારી સાલસ સહેલી, દર્શક, પ્રેરણા છે;

 

માની હું દીકરી અને દીકરીની મા છું,

તારા વિરહનાં સ્પંદનની એકલી ગવાહ છું;

 

દીકરીની વિદાય, એ માનુ સુખદ સપનું છે 

વિયોગની પળોથી આજ, ઝૂરવું અઘરું છે 

 

દુનિયાની દ્રષ્ટિએ એ કુદરતનો ક્રમ છે,

પણ માની સૃષ્ટિમાં, એ લાગણીનો બંધ છે;

 

બંધ ના તૂટે, બંધનો ના છૂટે ,

સંધ્યા નિશા ઉષા, જેમ અડકેને સરકે 

 

જીવનનો આ ક્રમ કોણે ઘડ્યો છે?

પ્રકૃતિ, પરંપરા કે ધર્મને વર્યો છે?

 

મમતામયી આંખોમાં અનેક પ્રશ્નો છે,

ચેતના સભર ઉકેલ, તમને જડ્યો છે?