“ ଅବସନ୍ତରେ ବସନ୍ତ ବହେ ଦିନେ ଦିନେ... ମଳୟ ପୂରାଇ ବାସ ଛୁଟେ ଉପବନେ  ।।୧।। ଅଫଗୁଣରେ ଫଗୁଣ ରଙ୍ଗ ଭରିଦିଏ କନ୍ୟାଟିଏ କିଶୋରୀ ରେ ପରିଣିତା ଯେବେ ହୁଏ ।। ୨।। ଅଲେଖା ହାତରୁ ପୁଣି ଲେଖାଏ କବିତା କେତେ ସତ କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ସ୍ମୃତି ଅଙ୍କାବଙ୍କା ।। ୩ ।। ଅପଢା ପିଲାଟେ କେବେ ପାଠ ସେ ପଢଇ ଶିକ୍ଷକ ଛାଟ ଧରିଲେ ବହିଟେ ଧରଇ ।।୪।। ଅନିଦ୍ରା ଆଖିରେ ତାର ମାଡିଆସେ  ନିଦ ମା କୋଳେ କ୍ଷୀର ପିଇ ଶୁଅନ୍ତି ଗୋବିନ୍ଦ ।।୫।। ”