ଥୁଣ୍ଟା ଗଛର ଦୁଖ

ସେ ଥୁଣ୍ଟା ଗଛ ଟିଏ

ତାର ଦୁଖଃ କାହାକୁ କହି ପାରେନା

କାନ୍ଦି ପାରେନା ହସିିିବି ପାରେନା

ନିରଵ ଦରଷଟା ଟିିି ସାଜି

ଖାଲି ଚାାହିଁ ଥାଏ

ତା ମନରେ ଅଶେଷ ସପନରଛାଇ

କେଵେ ବସନ୍ତ ଆସିବ

ନୂଆ ପତ୍ର ଭରିଯିଵ

ତା ଅଂଗର ଶାଖା ଓ ପଶାଖା

ସେ ପୁଣି ହସି ହସାଈଵ

ଏମିତି ଦିନ ଥିଲା ସଭିଙ୍କୁ

ସେ ଦେଉଥିଲା ଛାଇ

ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଉ ସକାଳେ

ପଖିମାନେ କରୁଥିଲେ ମେଳି

ସେମାନଙ୍କ କାକେଳି ଧୁନିରେ

ତନୁ ମନ ଉଠୁଥିଲା ପୁୁରି

ଵାଟ ଚଲା ଵାଟୋଇ ମାନଙ୍କୁ

ଦେଉଥିଲା ଛାଇ

ଫୁଲ ଫଳେ ଭରାଥିିିଲା ତା ଜୀଵନ

ଆଜି ସେ ନିଶୱ ଅଥଵା

ତା ସପନ ଖାଲି ଅଧୁରା

ସେ ଆଜି ଶୁଖା ଥୁଣଟା ଗଛଟିଏ

ତାପାଈ ବସନ୍ତ ବି ଆସେନାହି

ତାର ପରିିଚୟ ଖାାଲି

ଥୁଣଟା ଗଛଟିଏ