ଶତାବ୍ଦୀଟେ ମୋଲାଗି ଯାଇଅଛି ସରି

 ଶତାବ୍ଦୀଟେ ମୋଲାଗି ଯାଇଅଛି ସରି 

ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶନୀ ଦାସ

ଭଲଲାଗେ ହୃଦୟ ମୋ ମେଲି ଦେବା ଲାଗି,

          ନରମ ଯେଉଁ ଗବାକ୍ଷେ ତୁମେ ଆତଯାତ ।

ଭଲ ଲାଗେ, ପଢ଼େ ସେଇ ଟୁକୁରା କାଗଜ,

          ଅବିନାଶୀ ହଜିଲା ସେ ପ୍ରୀତିର ଅତୀତ ।।

ସହର ଶୋଇଲା ପରେ ସେଇଠି ଆରମ୍ଭେ,

          ଗୋପନ ପ୍ରଣୟ ଆମ ନିଶି ଆସାଦ୍ୟରେ;

ପିଆଲା ଓଠରେ ତୁମ ଚୁପିଚୁପି କଥା

          ଅନ୍ତର୍ମନ ମୋର ଜିଣି ନିଏ ନିଃସର୍ତ୍ତରେ ।।

ତୁମ ପ୍ରେମ ସଞ୍ଚିଥିଲା ଶ୍ୟାମଳ ସପନ,

          ଗଢୁଥିଲି ବାଲିଘର ରାତିର ତନ୍ଦ୍ରାରେ ।

ଅଭିଶପ୍ତ ଥିଲାକି ସେ ମିଳନ ଅଧ୍ୟାୟ;

          ଭଗ୍ନ ଆଜି ଆଶା କାହା ନିର୍ମମ ପ୍ରହାରେ ।।

ସ୍ମୃତି ଚିହ୍ନ ହୃଦୟରେ ସାଇତିବା ଲାଗି

          ଲହୁକୁ କରିଛି ଲୁହ, ପାରିନାହିଁ ମରି ।

ତୁମେ ଗଲାପରେ ଦୂରେ ଜାଣକି ସେଦିନୁ

          ଶତାବ୍ଦୀଟେ କ୍ଷଣକେ ମୋ ଗଲା ଅପସରି !!