ମୋ ମାଆ

ଗରଭ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗୋଇଠା ମାରଣ 

           ଖୁସିରେ ଯେ ସହିନିଏ

ବସୁନ୍ଧରା ଠାରୁ ସହନଶିଳା ସେ

           ମୋ ମାଆ ଆଉ କିଏ ।

ମୋ ମା କଥାରେ ତାରି ଲୋରୀ ରେ

             ଭୁଲେ ମୁଁ ସକଳ ଦୁଃଖ 

ହାତ ଦେଲେ ଥୋଇ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଥରେ 

            ସୁନା ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଗେ ପାଖ ।

ତାରି ପଣତ ମୋ ପାଖେ ପାଖେ

             ନିଦାଘ ଗ୍ରୀଷ୍ମକୁ ଛାଇ

ଆଶିଷ ତାହାର କୁସୁମ ଚନ୍ଦନ

              ମୋ ଚଲାପଥ ପାଇଁ ।

ଦୁଃଖ ମୋ ଦେଖିଲେ ଆଖିରୁ ତାହାର

              ଲୁହର ଶ୍ରାବଣ ଝରେ

ତା ଖୁସିହୁଏ ଛ ଗୁଣ ଅଧିକ

              ହସିଦେଲେ ମୁଁ ଥରେ ।

ସ୍ନେହମମତା ର ପ୍ରତିମା ଟିଏ ସେ

               ତ୍ୟାଗଭରା ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି

ଆୟୁଷ ମୋ ମାଗେ ବିଭୂଚରଣରେ

                ମଥାପାତି ନିତ୍ୟନିତି ।

ମା ର ବର୍ଣ୍ଣନା ସ୍ୱରୂପ କଳ୍ପନା

                କିଏ ବ ପାଇବ କାହିଁ

ରତ୍ନଗର୍ଭା ଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ ଯା ସ୍ନେହ

                ଆକାଶ ଯାଉଛି ଛୁଇଁ ।

ଅଞ୍ଜଳି ବାଢେ ମୁଁ ତୁମ ଚରଣରେ

               ହେ ଦେବ ଜଗତ ସାଇଁ

ମୋ ମା କୋଳରେ ତୋଳିଦିଅ ମତେ

              ଲକ୍ଷେକୋଟି ଜନ୍ମ ପାଇଁ।