ବର୍ଷାଭିଜା ମାଟି

ଅପୂର୍ବ ସେ ସଂଯୋଗ ବାରି ମେଦିନୀର,

ଦୁର୍ଲଭ ସେ ବାସ୍ନା ବର୍ଷାଭିଜା ମାଟିର ।

ଆଙ୍କି ହୁଏ ନାହିଁ ସେ ବାସ୍ନାକୁ ଶବ୍ଦତୁଳୀର ସ୍ପର୍ଶରେ,

ମନ ହଜିଯାଏ ମୋର ବରଷାରାଣୀର ନୃତ୍ୟରେ ।

ସାତରଙ୍ଗେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ କରେ ପଦାର୍ପଣ,

ଦେବ ଗନ୍ଧର୍ବଯକ୍ଷ କରନ୍ତି ଧରାପୃଷ୍ଠେ ପୁଷ୍ପବର୍ଷଣ,

ବର୍ଷଭିଜା ପ୍ରକୃତିର ଅନନ୍ୟ ସେ ଆକର୍ଷଣ

ସୃଷ୍ଟି କରେ କବି ମନେ ଏକ ନବ୍ୟ ଶିହରଣ,

ସାତସୁରେ ନାଚି ଉଠେ ତନ ମନ ପ୍ରାଣ ।

ନାଚନ୍ତି ସ୍ଥାବର ଜଙ୍ଗମ ସଭିଏଁ ବର୍ଷା ଆଗମନେ,

ସ୍ପନ୍ଦିତ ହୁଏ ମନର ଆକାଶ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଗର୍ଜନେ ।

ସତେ କି ବା ସେ ଗର୍ଜନ ଅଟେ ଚେତାବନୀ,

ସାବଧାନ ହେ ମଣିଷ କର ନାହିଁ ଧର୍ମଗ୍ଲାନି ।

କର ନାହିଁ ବାଧ୍ୟ ମୋତେ ନେବା ପାଇଁ ଅବତାର,

ନଚେତ କଳକୀ ଅବତାରେ ଘଟିବ ସୃଷ୍ଟି ସଂହାର ।

ଶୁଣିବାର ଇଛା ନାହିଁ ଯଦି ପ୍ରଳୟର ଧ୍ବନି,

ତେବେ କର୍ମ କରିଚାଲ ସୃଷ୍ଟିନିୟମ ମାନି ।

ବେଳୁ ହୁଅ ସାବଧାନ କର ପ୍ରକୃତି ସଂରକ୍ଷଣ,

ଅନ୍ୟଥା ସାମ୍ନାକର କଳକୀପୁରୁଷ ର ଧରାବତରଣ ।

ମନ ଆଜି ଆଚମ୍ବିତ ଶୁଣି ଆକାଶବାଣୀ,

ଖୋଜେ ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜେ ମା'ର ପଣତକାନି ।

ମମତାମୟୀ ସୃଷ୍ଟିଜନନୀ ମା ପ୍ରକୃତି,

ଆଦରିନିଏ ସଭିଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ ତାର ମାତୃଶକ୍ତି ।

ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ଦେଖି ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭା,

ସତ୍ୟ ଶିବ ସୁନ୍ଦର ସେ ଆହା କେଡେ ମନଲୋଭା ।

ପ୍ରକୃତି ଦର୍ଶନରେ ମିଳେ ଜୀବନ ଦର୍ଶନ,

ପ୍ରକୃତି ଗର୍ଭରେ ନିହିତ ସୃଷ୍ଟିର ଦର୍ଶନ ।

ଫରକ ଖାଲି ଏତିକି,

ସ୍ତୁଳ ଦର୍ଶନରେ ମିଳେ ମନକୁ ଶାନ୍ତି,

ଆଉ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦର୍ଶନରେ ମିଳେ ଆତ୍ମାକୁ ମୁକ୍ତି,

ମୁକ୍ତି ବନ୍ଧନରୁ,ଅଜ୍ଞାନରୁ,ଅନ୍ଧକାରରୁ ।

ପ୍ରକୃତି ହିଁ ଶକ୍ତି, ପ୍ରକୃତି ହିଁ ମୁକ୍ତି,

ଫରକ ଖାଲି ଏତିକି,

କିଏ ଖୋଜେ ପ୍ରକୃତିରୁ ମୁକ୍ତି,

ଆଉ କିଏ ଖୋଜେ ପ୍ରକୃତିରେ ମୁକ୍ତି |