हरवलेलं बालपण

हरवलेलं बालपण.....❤️

 १९९० चा काळ म्हणजे साधेपणातलं खरं सुख होतं. त्या वेळची माणसं मनाने खूप श्रीमंत होती. घरं छोटी असली तरी माणसांच्या मनात प्रेम खूप मोठं होतं. गावात प्रत्येक जण एकमेकांचा होता. कोणाच्या घरी आनंद असो किंवा दुःख — सगळं गाव सोबत उभं राहायचं. त्या काळात मोबाईल नव्हते, इंटरनेट नव्हतं, पण नाती मात्र खूप जवळची होती. संध्याकाळ झाली की सगळी मुलं अंगणात, रस्त्यावर किंवा शेतात खेळायला जमायची. लगोरी, विटीदांडू, लपाछपी अशा खेळांतच खरं बालपण फुलायचं. आजीसोबतच्या गोष्टी, आईच्या हातचं जेवण आणि बाबांचा साधा पण प्रेमळ राग — हेच आयुष्याचं खरं सुख होतं. जुनी माणसं कमी बोलायची, पण त्यांच्या शब्दांत माया असायची. त्यांच्या चेहऱ्यावर कष्ट दिसायचे, पण मनात समाधान असायचं. आज सगळं आधुनिक झालं, पण त्या काळातील माणुसकी, प्रेम आणि आपुलकी कुठेतरी हरवून गेल्यासारखी वाटते. आजही जुन्या आठवणी मनात आल्या की डोळे नकळत ओले होतात… कारण ते हरवलेलं बालपण पुन्हा कधीच परत येणार नाही.

•  Adv.Savita.....