“ મા, તારા વાત્સલ્યથી મારી, પ્રત્યેક ક્ષણ થઇ બાદ હવે. તારી સંવેદનાની હુંફથી, હતા ખૂશ ને આબાદ અમે, તારા પ્રેમ, વ્હાલ, સ્નેહની રહેશે, હંમેશ ખાધ હવે. ઓચિંતી ખોટ એવી ગઈ, કે થયાં બરબાદ અમે. ”