ବିକ୍ଷିପ୍ତ ପଡ଼ିଥିବା ସ୍ମୃତିକୁ ସାଉଁଟୁ ସାଉଁଟୁ ଭଙ୍ଗା କାଚରେ ନିଜକୁ କ୍ଷତାକ୍ତ କରେଇ ଦେଲି

ହଜିଲା ଅତୀତ ମୋ ପୋତିହୋଇ ପଡ଼ିଛି କଂକ୍ରିଟ୍ ର କଠିନ ବନ୍ଧୁର ପ୍ରସ୍ତର ତଳେ ସେ ପ୍ରାନ୍ତର କଥା ମନେପକାଏ ନାହିଁ ମୋ ସଉକିନିଆ ଦାମିକିଆ ପାଦ ହଳେ ।।

ଚନ୍ଦ୍ର କଳଙ୍କ ଏବେ ମୋ ସାରା ଶରୀରକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି ସାରିଛି । ତେଣୁ ଅନ୍ଧକାର ହିଁ ଅନ୍ଧକାର

କ'ଣ ହେବ ସେ ସନ୍ତକ କାହିଁକି ବା ରଖିବି ସ୍ମୃତି ହୃଦୟର ବୋଝ କାହିଁକି ବଢ଼ିବ ଖାଲି ସାଇତା ଯେ ତୁମ 'ଇତି'

ସେ କହିଲା, "Move On" ମୁଁ ବୁଝିଲି, " Move Arround" ବାଃ ! ବାଃରେ ପ୍ରେମ, ତୁ ବି ନିଆରା ଆଉ ମୁଁ ବି

ମିଛ ଔପଚାରିକତାରେ ବୋଧେ ଆଚାରର ସ୍ୱାଦ ଅଛି , ନହେଲେ ଲୋକେ କାହିଁକି ତାକୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରିଥାନ୍ତେ ।

ଖୋଜିବାର ଆଶା ନେଇ କାହିଁକି ମରୁର ଓଟ ସାଜିବି ନିଜ ରକ୍ତରେ ତୃଷ୍ଣା ମେଣ୍ଟାଇବି କାହିଁକି କସ୍ତୁରୀମୃଗ ସାଜିବି ନିଜ ବାସ୍ନାକୁ ନିଜେ ପରଖି ନ ପାରିବି ତେଣୁ ! ଅପସରି ଯିବି ସଭିଙ୍କ ଠାରୁ, ହଜିଯିବି ଅମାପ ପରିବ୍ୟାପ୍ତିରେ ଏକ ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସର କ୍ଷଣ ସ୍ଥାୟୀ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଅକଳ୍ପନୀୟ ଶାନ୍ତିରେ

ମୁଁ ଧୂମକେତୁ, ଧୂମ୍ରାଭ ମୋ ଦିଗନ୍ତ। ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଚାହେଁନି । ମତେ ଆକାଶର ଅସୀମ ଅମାପ ପରିସୀମାରେ କେଉଁଠି ଏକ ଜାଗା ଦିଅ; ମୁଁ ରହିଯିବି । କାରଣ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ମତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି । ମୁଁ କାଳେ ଅଭିଶପ୍ତ, ଅଛୁଆଁ, ଅପବିତ୍ର, ଅସାମାଜିକ ।

ମୁଁ ଧୂମକେତୁ, ଧୂମ୍ରାଭ ମୋ ଦିଗନ୍ତ। ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଚାହେଁନି । ମତେ ଆକାଶର ଅସୀମ ଅମାପ ପରିସୀମାରେ କେଉଁଠି ଏକ ଜାଗା ଦିଅ; ମୁଁ ରହିଯିବି । କାରଣ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ମତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି । ମୁଁ କାଳେ ଅଭିଶପ୍ତ, ଅଛୁଆଁ, ଅପବିତ୍ର, ଅସାମାଜିକ ।