మనసెరిగిన నేస్తం తోడుంటే ఏ మూల ఉన్నా అది మధుర బృందావనమే.. మనసుకి..ఊరట ఇచ్చే శీతల హిమవన్నగమే... ఆ సాన్నిధ్యం..హాయి గొలిపే నిర్మల శాంతి నికేతనమే....

నువ్వు వదిలేసిన శూన్యం ఎంత పదునైనదంటే, నా ఊపిరి కూడా నన్ను కోసేస్తోంది.. ప్రేమించడం అంటే నిన్ను గెలవడం అనుకున్నాను, కానీ నన్ను నేను ఓడించుకోవడమే అసలైన ప్రేమ అని నువ్వు నేర్పావు

ఓడిపోతే తల వంచకు, గెలిస్తే తల ఎత్తకు.. రెండూ నీకు పాఠాలే నేర్పుతాయి. నిన్నటి కష్టం నేటి నీ అనుభవం, నేటి ఓర్పు రేపటి నీ సామ్రాజ్యం.

కన్నీటి శిలాశాసనం నా హృదయం ఒక రాయలేని కవిత, కన్నీళ్లు దానిపై పడిన సిరా చుక్కలు. ఎవరు స్పృశించలేని ఈ వేదన, నా ఆత్మకు వేలాడుతున్న ఒక ఉరితాడు.

కాలం ఎంత వేగంగా కదిలిపోయినా, నీ జ్ఞాపకం మాత్రం నాలో ఆగిపోయింది. మనం కలవని ఈ దూరం కూడా, నీపై నాకున్న ఇష్టాన్ని ఇంకా పెంచింది

ప్రేమలో విడిపోవడం అంటే ప్రాణం పోవడం కాదు.. బతికుండగానే మనలోని సగ భాగాన్ని ఎవరైనా కోసేసినట్టు! కంటికి కనిపించని ఈ గాయం నుండి, రక్తం బదులు కన్నీళ్లు కాదు.. నిశ్శబ్దం కారుతోంది. నువ్వు లేని క్షణం ఒక యుగమై నన్ను మింగేస్తుంటే, నీ జ్ఞాపకం మాత్రం నన్ను చావనివ్వకుండా కాపాడుతోంది.

పెదవులు దాటని మాటలెన్నో ఉన్నాయి, నీ చూపులు చదివితేనే అవి అర్థమవుతాయి. భాష లేని బంధం మనది, మౌనంలో కూడా ప్రాణం పోసుకుంటుంది.

నన్ను నేను వెతుక్కునే లోపే, నన్ను నేను కోల్పోయాను నీవు చూపిన వెలుగులో కాదు... ఆ వెలుగు వెనుక ఉన్న చీకటిలో. నువ్వు నా ప్రాణం అన్నావు, కానీ నీ ప్రేమ ఒక వల అని తెలియలేదు నేను అందులో చిక్కుకున్నాక గానీ అర్థం కాలేదు, నేను బందీనని.

ప్రతి అలలో ఒక జ్ఞాపకం.. ప్రతి నురుగులో ఒక నిట్టూర్పు.. ఎగసి పడేది ఆశ కోసం కాదు, తీరని వ్యధను ఒడ్డున పారేయడం కోసం