आयुष्य जो तो आपलं आपलं जगतो माणसं गोळा करतो प्रेमाची येताना एकटाच येतो जातानाही एकटाच जातो

जिंदगी रेत जैसी फिसलती जाएगी हर वक़्त इम्तिहानसे गुजरना होगा कोशीश करो अपने आपमें खुष रहनेकी कब कौनसा वक्त अलविदा कहना होगा

पाऊस आला गंधित ही धरणी शेतकर्‍यांनी केली आज पेरणी धरती आज हिरवा शालू ल्याली त्यातून मोत्यांची कणसं झाली

आभाळ बरसून रित व्हावं चिंब मग त्यात भिजावं आनंद घेत आयुष्य जगावं दुःखाच्या क्षणांना विसरावं