लिखते ही मेरा दर्द जो खुद रो पड़ी आओ उस कलम से रूबरू करवाता हु में

मुद्दतो के बाद मीले वो आज हमसे देखा,मुस्कुराये और चल दिये वहां से

हो बेटी वो तो बाप का वो गुरुर है हों पत्नी तो ताकत है पति की वो हो मा तो बच्चो की सारी दुनिया है वो वही तो एक नारी है जो सभी रूप में न्यारी है

ડૂસકાં મારા સમયા પછી વાત મારી સાંભળીને એ લાલચોળ થઈ ગઈ કહેતી પણ ગઈ કે વફા તે કરી નક્કી વાંક આમા તારો છે

गम के समंदर में डुबा है उसे ना छेड़ो वक़्त की गर्दिशमे उसे बन्दगीये ईश्क़ करने दो

હતો હું તારી પાછળ સદાય તારા પડછાયા ની જેમ તે સુરજ ને બેસાડ્યો તારા સિરે ને હુ ખોવાય ગયો ક્યાંક અજવાળા કેરા અંધકાર માં