Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests

Language


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ପଖିଆ
ପଖିଆ
★★★★★

© Seetaram Dash

Inspirational Tragedy

4 Minutes   4.6K    19


Content Ranking

"ମଧୁପୁର" ବଣ ଜଙ୍ଗଲ ଭରା ସୁନ୍ଦର ଗାଁଟିଏ। ଗାଁ ପଛ ପଟକୁ ଲାଗିଛି ଶୁଳିଆ ପାହାଡ଼। ପାହାଡ଼ ପାଦଦେଶରେ ଅଛନ୍ତି ଶୁଳିଆ ଠାକୁରାଣୀ କାହିଁ କେତେ ଯୁଗରୁ। ଶୁଳିଆ ପାହାଡ଼ରୁ ଝରଣାଟିଏ ବହିଯାଇଛି ପାଖ ଜଙ୍ଗଲକୁ ।ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ବିମୋହିତ କରୁଛି ଧରଣୀ ରାଣୀର ଏଇ ଛୋଟ ଗାଁଟି। ଗ୍ରାମ ବାସୀ ସମସ୍ତେ ଚାଷ ଆଦି କାମ କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି। ପରସ୍ପର ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭାଇ ଚାରାରେ ବେଶ ଆରାମରେ କାଟି ଦିଅନ୍ତି ଦିନମାନ।

ସର(ସରିତା) ହେଉଛି ଏ ଗାଁ ଝିଅ । ବାପା ବୋଉ ଓ ସାନ ଭାଇକୁ ନେଇ ଗରିବ ପରିବାରଟିଏ। ଅଭାବ କଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରେ ବି ବେଶ ଖୁସିରେ କାଟି ଦିଅନ୍ତି ଜୀବନକୁ। ନବମ ଶ୍ରେଣୀରୁ ପାଠ ପଢ଼ାରେ ଡୋରୀ ଲାଗିଯାଇଥିଲା ସରର। ଘରର ସମସ୍ତ କାମରେ ପ୍ରଥମେ ସରକୁ ଖୋଜାଯାଏ। ଘର ଲିପାପୋଛା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗୁହାଳ ଗୋବର ,ଗାଈ ମୁହାଁ, ସାନ ଭାଇକୁ ସ୍କୁଲ ନେବା, ରୋଷେଇ ବାସ, ସବୁ କାମ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ କରିନିଏ ସର। ଗାଁରେ ସମସ୍ତେ ସରକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା କରିଥାନ୍ତି।

ବର୍ଷା ଦିନେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଟିକେ ବଢିଯାଏ । ବିଶେଷକରି ଜାଳେଣି କାଠର ଘୋର ଅଭାବ, ଗାଁ ଦାଣ୍ଡର କାଦୁଅ,ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରୁ ପିଇବା ପାଣି ପାଇଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକମାନେ ବେଶି ହଇରାଣ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଚାଷବାସ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ପାଖିଆଟିଏ ରଖିଥାନ୍ତି। ବର୍ଷାରେ ବିଲ ବାଡ଼ି କାମ ପାଇଁ ପଖିଆ ବହୁତ ଦରକାରୀ ହୋଇଥାଏ। ପଖିଆ ତାଳ ପତ୍ରରେ ତିଆରି ଏକ ଘୋଡ଼ଣି ପରି ମୁଣ୍ଡଠୁ ଆଣ୍ଠୁ ଯାଏଁ। ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ ମୁଷଳ ଧାରା ବର୍ଷାରୁ ବି ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ। ଦୁଇ ହାତରେ ସବୁ କାମ କରିହେବ।

ସର ବର୍ଷା ହେବା ସମୟରେ ପଖିଆଟିଏ ନେଇ ଘର,ବାହାର ସବୁ କାମ କରିନିଏ। ହେଲେ ଏ ପଖିଆଟିକୁ ନିଜର କରିପାରେନି। ଘରେ ଛତାଟିଏ ନଥିବାରୁ ନିଜକୁ ଟିକେ ଛୋଟ ମନେକରେ। ବାପାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର କହିଛି ଛତା ଖଣ୍ଡେ ଆଣିବାକୁ। ବାପା ବି ବଡ ଶରଧାରେ କୁହନ୍ତି ହଁ "ଧାନ ବିକ୍ରି ହେଲେ ଖଣ୍ଡେ ଭଲ ଛତା ଆଣିବା"।ହେଲେ ଅଭାବ ଅନାଟନରେ ଘାଣ୍ଟି ହୋଇ ଛତା କଥା ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି। ସରର ଗୋଟେ ସପ୍ନ ଛତା ଖଣ୍ଡେ। ଦିନେ ବାପା ଘରେ ନଥାନ୍ତି, ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପବନ। ସାନ ଭାଇକୁ ସ୍କୁଲରୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ପଖିଆଟି ନେଇ ରାଗ ତମ ତମ ହୋଇ ଚାଲିଗଲା ସର। ଇଛା ନ ଥାଏ ପଖିଆଟା ନେଇ ଯିବାକୁ ସ୍କୁଲକୁ। ସ୍କୁଲ ପାଖ ପାଖି ହେବାରୁ ବଡ ସନ୍ତ୍ରପଣ ହୋଇ ଚାଲିଥାଏ,ସାର ମାନେ ନ ଦେଖନ୍ତୁ ଏ ପଖିଆଟିକୁ। ପଖିଆଟିକୁ ବାରଣ୍ଡା କରରେ ରଖିଦେଇ ସାନ ଭାଇକୁ ଆଣିଛି ସାରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ତାପରେ ଏକା ନିଶ୍ଵାସ କେ ଚାଲିଛି ଘରକୁ। ଘର ଠୁ ଦୂରକୁ ପଖିଆଟି ନେଇ ଗଲେ ସରକୁ ଲାଜ ଲାଗେ। ମନେ ମନେ ଭାବେ ଛତା ଖଣ୍ଡେ ଥିଲେ ତାକୁ ଆଉ ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ଯିବାକୁ ପଡିନଥାନ୍ତା। ତାକୁ ଲାଗେ ଯେପରି ଏଇ ପାଖିଆଟି ଯୋଗୁ ତାର ସବୁ ମାନ ମହତ ତଳେ ପଡିଯାଉଛି।

ଦିନେ ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷାରେ ସର ଆଉ କିଛି ସାଙ୍ଗ ମିଶି ଯାଉଥିଲେ ତଇଲା(ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶରେ ଥିବା ସମତଳ ଅଞ୍ଚଳ)କୁ ପନିପରିବା ଆଣିବାକୁ। ତଇଲାରେ ଅନେକ ଫସଲ କରନ୍ତି ଗ୍ରାମବାସୀ । ଗୋଟେ ନୁଆଁଣିଆ ବରକୋଳି ଗଛରୁ ନାଉଡଙ୍କିଆ ସାପ ଟିଏ ଖସି ପଡିଛି ସର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ। ସାଙ୍ଗ ସାଥି ଚିତ୍କାର କରିଛନ୍ତି। ବୋଧେ ପାଖିଆଟି ଥିବାରୁ କାମୁଡି ପାରିନି ସରକୁ । ଅଳ୍ପରେ ବଂଚିଯାଇଛି ସର ସାପଠୁ। କିଛି ପନିପରିବା ନେଇ ସମସ୍ତେ ଫେରିଛନ୍ତି ଘରକୁ।

ଦିପହର ସମୟ। ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ସାଙ୍ଗକୁ ପବନ ବି ଜୋରେ ବହୁତ ବହୁଥାଏ। ବାରିପଟେ ଆମ୍ବ ତୋଟା ଓ ନଡ଼ିଆ ବାରି। ପବନରେ ଶୁଖିଲା ନଡିଆ ଓ ଶୁଖିଲା ଡାଳ ପଡୁଥାଏ। ସର ଘର ଲୋକଙ୍କ କଥା ନ ମାନି ପାଖିଆଟି ନେଇ ଯାଇଛି କିଛି ନଡ଼ିଆ ଓ ଶୁଖିଲା କାଠ ସଂଗ୍ରହ ପାଇଁ। ସମୟ କାହାର ସବୁବେଳେ ସମାନ ନ ଥାଏ। ଦୃଭାଗ୍ୟକୁ ପବନରେ ଗୋଟେ ନଡ଼ିଆ ବାହୁଙ୍ଗା ଖସି ସର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡୁଛି। ସର ବହୁଙ୍ଗାର ଆଘାତରେ ଚେତାଶୂନ୍ୟ। ଜାଳ ସଂଗ୍ରହରେ ଯାଇଥିବା ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସରକୁ ଆଣିଛନ୍ତି ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଡାକ୍ତରଖାନା ପଠାଇଛନ୍ତି ।ପ୍ରାଥମିକ ଚିକିତ୍ସା ପରେ ସରର ଚେତା ଆସିଛି,ଯେହେତୁ ଆଘାତ ମୁଣ୍ଡରେ ଲାଗିଛି ଗାଁ ପାଖ ଡାକ୍ତର ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ରୋଗୀକୁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ପଠାଇଛି।

ଭୁବନେଶ୍ୱର ମେଡିକାଲ ଦୃଶ୍ୟ । ସରର ବାପା ମନ ଦୁଃଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ସରର ଡାକ୍ତରଖାନା ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛି। କାର୍ଯ୍ୟରତ ଡାକ୍ତର ସରକୁ ଦେଖିଲା ପରେ ବେସ୍ତ ନ ହେବା ପାଇଁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ କହିଛନ୍ତି "ସାମାନ୍ୟ ଆଘାତ,କିଛି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ। ମୁଣ୍ଡର ଗୋଟେ ଫୋଟ ଉଠାଇବା ପରେ ଭଲ ମନ୍ଦ ଜଣାପଡିବ"। ବାହାରେ ବର୍ଷା ଲାଗିରହିଛି। ଆବଶ୍ୟକତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଛତା ଖଣ୍ଡେ କିଣିଛନ୍ତି ସରର ବାପା। ସରର ମୁଣ୍ଡ ଫଟୋ ବି ଉଠାଯାଇଛି। ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରୁ ମୁଣ୍ଡର ଆଘାତ ସାମାନ୍ୟ ଅଛି ।କିଛି ଔଷଧ ଦେଇ ଫେରିଯିବ ପାଇଁ କହିଛନ୍ତି ଡାକ୍ତର। ଏବେ ସମସ୍ତେ ଗାଁକୁ ଫେରିଯିବ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେଣି।

ବସଟିଏ ଚାଲିଛି। ଗାଁ ଅଭିମୁଖେ ଚାଲିଛନ୍ତି ସର ଆଉ ସରର ବାପା । ସର ବସରେ ବସି ଭାବନାରେ ନିମଗ୍ନ। ଯଦି ପାଖିଆଟି ନଥାନ୍ତା ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ଜୋରରେ ଲାଗିଥାଆନ୍ତା, ତେବେ ମୋର ଆବସ୍ତା କଣ ହୋଇଥାନ୍ତା। ସେଦିନ ସାପ କଥା ସାଙ୍ଗ ମାନେ କହୁଥିଲେ, ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲି। କଥାଟିକୁ ଥଟା ପରିହାସ ଭାବି ନେଇଥିଲି। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଜୀବନ ଦୁଇଥର ବଞ୍ଚିଛି ତାକୁ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ହୀନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଛି। ତା ପାଇଁ ମନରେ ମମତା ଟିକେ ନାହିଁ ମୋର। ସବୁବେଳେ ଚାହିଁଛି ତାଠୁ ଦୁରେଇ ରହିବା ପାଇଁ। ଆଜି ପଖିଆ ପାଇଁ ସର ମନରେ ବହୁ ଦରଦ। ଏହା ଭିତରେ ବସ ପହଁଚିଲାଣି ମଧୁପୁର ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ।

ସରକୁ ଦେଖି ବୋଉଙ୍କର ଦେହରେ ଜୀବନ ପଶିଲା, ଖୁସିରେ ବୋଉ ବି କାନ୍ଦି ପକେଇଛନ୍ତି। ସର ପ୍ରଥମେ ବୋଉକୁ ପଚାରିଛି "ପାଖିଆଟି ଘରକୁ ଆଣିଛୁ"। ବୋଉ କହିଛନ୍ତି ତୋ ଆବସ୍ତା ଦେଖି ମୋର ବୁଦ୍ଧି ବାଟ ହଜିଗଲା, ଘରେ କାଲି ଠାରୁ ରୋଷେଇ ବାସ ବନ୍ଦ। ଆଉ ପଖିଆ କଥା କିଏ ପଚାରେ। ଘର ଲୋକଙ୍କ ବାରଣ ସତ୍ତ୍ୱେ ସର ବାରିପାଟ ନାଁ କହି ଯାଇଛି ସେ ଜାଗାକୁ। ମନରେ ଅନେକ ଅବଶୋଷ। ଟିକେ ଦୁରରୁ ଡାଳ ପତ୍ର ତଳେ ପଡିଥିବା ପାଖିଆଟି ଦେଖାଯାଉଛି ଭଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ। ପାଖରେ ପହଁଚି ସର ଦେଖିଛି ପାଖିଆଟି ତାର ପୂର୍ବ ଆବସ୍ତା ହରାଇ ବସିଛି ଦୁଇଦିନର ବର୍ଷା ପାଣି ଖାଇ। ଉଇ ମାନେ ଚାରିପଟକୁ ଘେରିଗଲେଣି। ଗୋଟେ ମାଟିର ଆସ୍ତରଣ ପଡିଯାଇଛି ଚାରିପଟେ। ମନ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡିଛି ସରର। ଧୀରେ ଧୀରେ ସବୁ ଡାଳ କାଢ଼ିଦେଇଛି ତା ପଖିଆ ଉପରୁ। ଡାଳ କାଢ଼ିବା ଭିତରେ କିଛି ଉଇ ବାହାରି ବୁଲିଲେଣି ପାଖିଆର ମାଟି ଆସ୍ତରଣ ଉପରେ। ନିଜକୁ ରୋକି ପାରିନି ସର। ଦୁଇ ହାତରେ ଉଠାଇ ଧରିଛି ପାଖିଆର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ। ହେଲେ ପର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁଭବ କରିଛି ନିଜ ହାତ ମୁଠାରେ ଅଛି କେବଳ କିଛି "ଉଇ ମାଟି"।। (ସମାପ୍ତ)

ସୀତାରାମ ଦାଶ

ମଧୁପୁର ସୁନ୍ଦର ସରିତା

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..