Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ଆକବର ବିରବଲ - ୮୮
ଆକବର ବିରବଲ - ୮୮
★★★★★

© ଓଡିଆ ଶିଶୁ ଗପ

Children

3 Minutes   7.5K    11


Content Ranking

ଯାହା ହୁଏ ତାହା ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ - ୧

ଦିନକର କଥା । ସମ୍ରାଟଙ୍କର ସେଦିନ ଖୁବ୍ ଇଚ୍ଛା ହେଲା ଯେ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯିବେ । ସାଙ୍ଗରେ ବିରବଲଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଗଲେ । କାରଣ ବିରବଲଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରେ ନ ନେଲେ ସମ୍ରାଟଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜ ଆଉ ଆନନ୍ଦରେ ହୋଇନଥାଏ । ସେଦିନ ଅରଣ୍ୟରେ ପହଁଚିବା ପରେ କୌଣସି କାରଣରୁ ସମ୍ରାଟ୍ ନିଜର ଅସାବଧାନତା ଯୋଗୁଁ ନିଜର ଖଣ୍ଡା ଧାରରେ ନିଜ ହାତର କାଣି ଆଙ୍ଗୁଠି ଗୋଟିକ କାଟି ପକାଇଲେ ।

ଅଙ୍ଗୁଳିଟି କଟିଯିବାରୁ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଦେହରୁ ପ୍ରବଳ ରକ୍ତର ଧାର ଛୁଟିଲା । ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ ସେହି କାଳେ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ବିରବଲ ଏହାକୁ ଦେଖିବା ପରେ କହିଲେ – ଜାହାଁପନା ଈଶ୍ୱର ଯାହା କରନ୍ତି ତାହା ପ୍ରାଣୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ।

ବିରବଲଙ୍କର ମୁଖରୁ ଏକଥା ଶୁଣିବା ପରେ ସମ୍ରାଟ୍ ମନେ ମନେ ଭୀଷଣ ରାଗିଗଲେ । ମନେ ମନେ ତାତି କରି ରହିଲେ । କିପରି ଉଆସକୁ ଫେରିଯିବେ ସେହି ଚିନ୍ତା କରି ବିରବଲଙ୍କୁ କହିଲେ – ଆରେ ଆମେ କିଛି ଶିକାର କରିପାରିବା ନାହିଁ । ଏଥର ଆମେ ଉଆସକୁ ଫେରିଯିବା ।

ସେଦିନ ସମ୍ରାଟ୍ ଉଆସକୁ ଫେରିଆସିବା ପରେ ରାଜବୈଦ୍ୟଙ୍କୁ ଡକାଇ କଟା ଅଙ୍ଗୁଳିର ଚିକିତ୍ସା କଲେ । ଏଥିଲାଗି ସମ୍ରାଟ୍ ଦୁଇ ଚାରିଦିନ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।

ଏହା ପରଦିନ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ରାଜା ସେଦିନ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଯାହା ସବୁ ଘଟିଗଲା ତାହା ସଭାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ।

ସଭାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଚାଟୁକାର ପଣ୍ଡିତମାନେ ବିରବଲଙ୍କର ଏହି କଥା ଉପରେ ନାନା ପ୍ରକାର ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଲେ ଯାହାକି ତାହା ପୋଡା ଘା’ରେ ଲୁଣ ପକାଇବା ସଦୃଶ । ଚାଟୁକାରଙ୍କର ଏପରି ମନ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣି ବିରବଲଙ୍କ ଉପରେ ଘୋର ରାଗ ହେଲା । ସେ ସଂଗେ ସଂଗେ ଜଣେ ଦୂତକୁ ପାଖକୁ ଡାକି ତା’ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ପତ୍ର ଲେଖି ବିରବଲଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇ ଦେଲେ ।

ଦୂତଠାରୁ ପତ୍ରଟି ନେଇ ବିରବଲ ଭଲ ଭାବରେ ପଢି ଜାଣିଗଲେ ଯେ, ସମ୍ରାଟ୍ ସେହି ଚିଠିରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ମୋର ରାଜସଭାକୁ ଆଉ ଆସିବ ନାହିଁ ।

ସମ୍ରାଟଙ୍କଠାରୁ ଏପରି ପତ୍ରଟି ପାଇ ବିରବଲଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି ଶୋଚନା ଆସିଲା ନାହିଁ କିମ୍ବା କୌଣସି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନଥିଲା । ସେ ସଂଗେ ସଂଗେ ସେହି ପତ୍ରର ପୃଷ୍ଠ ଭାଗରେ ଲେଖି ଦେଲେ, ଈଶ୍ୱର ଯାହା କରନ୍ତି ତାହା ପ୍ରାଣୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ।

ପତ୍ରଟିକୁ ସେହି ଦୂତ ହସ୍ତରେ ବିରବଲ ପଠାଇଦେଲେ । ଦୂତ ନେଇ ପତ୍ରଟି ଯେତେବେଳେ ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତି ସମ୍ରାଟ୍ ଦେଖିଲେ ଯେ ବିରବଲ ପୁଣି ସେହି କଥା ଏହି ପତ୍ରର ପର ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖିଛନ୍ତି । ସେଦିନ ବିରବଲଙ୍କର ଲେଖାଟି ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ ପୋଡା ଘା’ରେ ଲୁଣ ପକାଇବା ସଦୃଶ ହେଲା । ଏଥିରେ ସମ୍ରାଟ୍ ଗତଦିନଠାରୁ ଅଧିକ ରାଗିକରି ରହିଲେ । ଏହାପରେ ସେ ବିରବଲଙ୍କୁ ମୃତ ସମାନ ବିଚାର କରି ନୀରବରେ ରହିଲେ ।

ଏମିତି ଏମିତି ଗୋଟିଏ ମାସ ବିତିଗଲା । ବିରବଲ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଦରବାରକୁ ତ ଗଲେ ନାହିଁ, ସେହିଦିନଠାରୁ ସେ ବାହାରକୁ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ । ବେଳେବେଳେ ସଭାରେ କୌଣସି ଜଟିଳ ବିଚାର ବିମର୍ଶ ପଡିଲେ ସେତେବେଳେ ସମ୍ରାଟ୍ ବିରବଲଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କଟା ଅଙ୍ଗୁଳି ଉପରେ ନିଜର ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଗଲେ ପୁଣି ବିରବଲଙ୍କ ଉପରେ ଭୀଷଣ ରାଗିଉଠନ୍ତି ।

ଆଉ ଦିନକର କଥା । ସମ୍ରାଟଙ୍କର ପୁନଶ୍ଚ ଇଚ୍ଛା ହେଲା ଯେ, ସେ ସେଦିନ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯିବେ । ସେଥିଲାଗି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ କରାଗଲା । ସୈନ୍ୟ ସମାନ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ସମ୍ରାଟ୍ ଶିକାର କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଶିକାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ । ପାଖରେ ଯାଉଥିବା ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତମାନେ ସମ୍ରାଟଙ୍କଠାରୁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ରହିଗଲେ । ସମ୍ରାଟ୍ କିନ୍ତୁ ଅଶ୍ୱ ଝପଟାଇ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉ ଯାଉ ବାଟବଣା ହୋଇଗଲେ । ଅଶ୍ୱ ତାଙ୍କୁ କେଉଁ ଦିଗ ଆଡେ ନେଇଗଲା ତାହା ସେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ । ସମ୍ରାଟଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ଅଶ୍ୱ ଓ ତରବାରୀ ବ୍ୟତୀତ କୌଣସି ସହାୟତା ନାହିଁ ।

ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କହିବାକୁଗଲେ ବାଦ୍ଶାହା ହଜିଯାଇଛନ୍ତି । ଦିଗଭାଗ ତାଙ୍କୁ ଜଣାପଡୁନି । କେବଳ ଅଶ୍ୱ ତା’ର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି ରାଜା ସେହି ଦିଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି । ସେତେବେଳେ ସମ୍ରାଟଙ୍କର ଖୁବ୍ ମନେ ପଡୁଛି ଯେ ବିରବଲ ଯଦି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଆନ୍ତା, ଏହିକ୍ଷଣି ତାଙ୍କ ପାଶ୍ୱର୍ରେ ଯାଆନ୍ତା ଏବଂ ପାଖେ ପାଖେ ରହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ବିଚାର କରୁଥା’ନ୍ତା ନା ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବୁଦ୍ଧି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ମୋତେ ଏ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ସାରନ୍ତାଣି ।

ସମ୍ରାଟ୍ ବିପଦରେ ପଡି ଯାଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଆଉ କୌଣସି ବୁଦ୍ଧି ବାଟ ଦେଖା ଯାଉ ନାହିଁ । କ’ଣ କରିବେ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବେ ସେ ଉଆସକୁ ଫେରିବାର ରାସ୍ତା ପାଇଯିବେ । ଏହିଭଳି ବିଚାର କରି ସମ୍ରାଟ୍ ଚାରିଆଡେ ଚାହୁଁଥାନ୍ତି ।

ମଙ୍ଗଳ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ଟିପ୍ପଣୀ

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..