Laxman Kumar Behera

Romance Tragedy


3  

Laxman Kumar Behera

Romance Tragedy


ସହପାଠିନୀ

ସହପାଠିନୀ

3 mins 7.4K 3 mins 7.4K

ସେଦିନ ମୋ ସହପାଠିନୀ ଯାହା କଲା, ମୁଁ ସବୁ ନିରବରେ ଦେଖୁଥିଲି, ହେଲେ ପଦୁଟିଏ ବି କିଛି ପାଟି ଫିଟେଇ ହୃଦୟର ଭାବନାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବାର ସାହସ ଜୁଟାଇ ପାରି ନଥିଲି । ଶକ୍ତ ଚାପୁଡାଟିଏ ମାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥାଏ । ହେଲେ ନିଜକୁ ନିଜେ ବୁଝାଇ ନେଲି ସେଦିନ ।

ଦୀର୍ଘ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ପରେ ସେଦିନ ତା'କୁ ଅନେକ ପାଖରୁ ଦେଖିଲି । ସେ ବିବାହିତା, ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ ସଂସାରର ସକଳ ସୁଖ ସାଉଁଟିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲା ଭଳିଆ ତା' କାଖରେ ଧରିଥିବା ଛୋଟ ଝିଅ ପିଲାଟିକୁ ଦେଖି ଅନୁଭବ କଲି । ସେ ମୋତେ ଦେଖିଲା କି ନା ମୁଁ ଜାଣିନି । ବସ ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ ତା' ଝିଅଟିକୁ ଧରି ଆରୋହୀ ବସକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ ବୋଧେ ସମ୍ବଲପୁର ଯିବା ପାଇଁ । ତା' ପାଖକୁ ଯାଇ ଅନେକ ଗପିବାକୁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହେଉଥାଏ । ହେଲେ ପୁରୁଣା କଥାକୁ ନେଇ ମନରେ ଅଜସ୍ର ପ୍ରତାରଣା ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥାଏ । ପାଖକୁ ଯିବି ନା ନାହିଁ ଚିନ୍ତା କରୁ କରୁ ବସ୍ ପହଞ୍ଚିଲା । ବସର ଆର ପାର୍ଶ୍ଵରେ ସେ ମୁଁ ଏପଟ ପାର୍ଶ୍ଵରେ । ମୁଁ ତା'କୁ ଦେଖି ପାରୁ ନଥାଏ । ବସ୍ ଛାଡିଲା କିନ୍ତୁ ସେ ବସରେ ଚଢିଲା ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଲା । କାହାର ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଲା ବୋଲି ଅନେକ ଭାବିଲି ।

ପ୍ରାୟ ତିନି ମିନିଟ୍ ପରେ ମୋ ଆଡକୁ ଅଶ୍ରୁଳ ନୟନରେ ଚାହିଁଲା । ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି । ମୋତେ ସେ ଦେଖି ଚିହ୍ନି ଦେଲା କି ? ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ ।

ଧିରେ ଧିରେ ମୋ ଆଡକୁ ପାଦ ବଢାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ମୁଁ ଥରିଲି, ଏମିତି ଥରିଲି ଯେମିତି ଭୂମିକମ୍ପ ହେଉଛି ।

ହେଲୋ ବନ୍ଧୁ... ବୋଲି କହି ହାତ ବଢାଇଲା ।

ହଁ .... ଶୁଭ ସକାଳ କହି କର ମର୍ଦ୍ଦନ କଲି । ସେ ଥିଲା ମୋର ପ୍ରଥମ ସ୍ପର୍ଶ । ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ସେଇ ପୁରୁଣା ସ୍ବର ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲି ।

- ଏବେ କ'ଣ କରୁଛ ?

- ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ । କେବଳ ନିଜକୁ ପ୍ରଚୁର ଭଲ ପାଉଛି । ଚିତ୍ର ଆଉ କିଛି ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ କବିତା ଲେଖି ।

- ତୁମ ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ପୁସ୍ତକ " କିଏ କହେ ତମକୁ ମୁଁ ଭଲ ପାଏନା " ମୁଁ ପାଲଲହଡାରୁ ପାଇଲି । ଗତ ବର୍ଷ । ପଢିଲି, ପନ୍ଦର ଥରରୁ ଅଧିକ... ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା ।

- ଧନ୍ୟବାଦ, ଆଜି କେଉଁ ଆଡେ ବାହାରିଛ ।

- ଦେବଗଡ ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ମୋ ଝିଅ ନମ୍ରତାକୁ ଥଣ୍ଡା ହେଇଛି । ତୁମେ ଛିଡା ହେଇ ଥିବାର ଦେଖିଲି, ତେଣୁ ତୁମ ପାଖକୁ କଥା ହେବା ପାଇଁ ଚାଲି ଆସିଲି ।

- ତୁମେ ବିବାହ କଲଣି ନା ନାହିଁ ?

- ନା କରିନି, ଝିଅ ଖୋଜା ଚାଲିଛି । ଯାହା ହେଉ ତୁମେ ବିବାହ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଅଛ ।

- ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଧାର ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା । କହିଲା- ନା ନା ମୁଁ ବିବାହ କରିନି । କେହି ଏ ଝିଅଟିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ରାସ୍ତା କଡରେ ଫୋପାଡି ଦେଇଥିଲା । ମୁଁ ପାଇଲି । ତା'ର ଯତ୍ନରେ ମୁଁ ମୋର ଅତୀତ ଆଉ ତମକୁ ଭୁଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି । ତୁମ ସହ ଭଗବାନ୍ ଦେଖା ପୁଣି କରାଇ ଦେଲେ । ତୁମେ ମୋତେ ଏତେ ଘୃଣା କ'ଣ ପାଇଁ କଲ ସେଦିନ । ଥରୁଟିଏ ବି ଜମାରୁ କଥା ନହେଇ ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ଛାଡି ଦେଲ ମୋତେ ପ୍ରତାରଣା ବାଟରେ ।

କେମିତି କଥା ହୋଇଥାନ୍ତି ? ତୁମେ ସେଦିନ ସେ ପିଲା ସହ ହାତକୁ ହାତ ମିଶାଇ ରାସ୍ତାରେ ଯିବାର ଦେଖିଲି । ତେଣୁ ମୁଁ ବୁଝିଲି ତୁମେ ମୋତେ ନୁହେଁ ଆଉ କାହାକୁ ଭଲ ପାଅ ବୋଲି ।

- ସେଦିନ ମୋତେ ପଚାରି ଥିଲେ ତା'ର ଉତ୍ତର ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି । ସେ ମୋର ବଡଭାଇ । କ୍ୟାନସର୍ ରୋଗୀ ଥିଲେ । ଚାଲି ଗଲେଣି ଆର ପାରିକୁ ।

- ଓଃ ପ୍ରଭୁ ।

ମୋର ବସ୍ ଆସିଲା । ଆସୁଛି । ଜୀବନ ବାଟରେ କେବେ ଦେଖା ହେଲେ ବାସ୍ ପଦୁଟିଏ କଥା ହେଉଥିବ ।

ଏତିକି କହି ବସ୍ ରେ ଚଢି ସେ ଚାଲିଗଲା । ମୁଁ ତା'ର ପ୍ରତିଟି କଥା ଆଉ ଅତୀତର ସେଇ ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତର ମୋ ଭଲପାଇବାର ସ୍ମୃତି କଥା ଭାବି ଏକ ଲୟରେ ତା'କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି ସେଦିନ...।

ଲକ୍ଷ୍ମଣ କୁମାର ବେହେରା (ଯତି)

କବି କୁଟୀର ,ଦଣ୍ଡାସିଂହା, ବାରକୋଟ

ଦେବଗଡ (ଓଡିଶା)


Rate this content
Originality
Flow
Language
Cover Design