Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ନିର୍ଭରତା ଶିଖ
ନିର୍ଭରତା ଶିଖ
★★★★★

© ଓଡିଆ ଶିଶୁ ଗପ

Children

2 Minutes   7.0K    16


Content Ranking

ଜଣେ ସାଧୁ ପିଲାଦିନରୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଲାଳିତ ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ । ସ୍ତ୍ରୀ ଦର୍ଶନ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ କେବେ ଘଟି ନଥିଲା । ଦିନେ ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ନଗରକୁ ଯାଇ ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ । ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ କନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଆସିଲା । ଯୁବତୀର ବକ୍ଷରେ ସ୍ତନଭାର ଦେଖି ସାଧୁ ଅବାକ୍ ହୋଇ ସରଳ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପଚାରିଲେ, “ମା’ ! ତୁମ ବକ୍ଷରେ ଏତେ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ କ’ଣ ଦେଖାଯାଉଛି?” ଯୁବତୀ ଲଜ୍ଜିତା ହୋଇ କ୍ଷୋଭ ଅପମାନରେ ଏକାବେଳକେ ମୂହ୍ୟମାନ ହୋଇ ମାଆଙ୍କୁ ଯାଇ ଏକଥା କହିଲା । ମା’ ଆସି ଦେଖିଲେ, ଜଣେ ସୌମ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି କିଶୋର ସନ୍ନ୍ୟାସୀ । ସୁତରାଂ, ତାଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଅସଦ୍ ଅଭିପ୍ରାୟର କଳ୍ପନା ଅସମ୍ଭବ । ମା’ ପଚାରିଲେ, “ବାବା ! ତୁମେ ମୋ କନ୍ୟାକୁ କ’ଣ ପଚାରିଲ?”

ସାଧୁ କହିଲେ – “ମୁଁ ତାଙ୍କ ବକ୍ଷରେ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ପଦାର୍ଥ ଦେଖି ସେଗୁଡିକ କ’ଣ ବୋଲି ପଚାରିଲି । ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଖୁଛି ତୁମ ବକ୍ଷଦେଶରେ ମଧ୍ୟ ସେଭଳି ପଦାର୍ଥ । ମୁଁ ତ ଏହାର ଅର୍ଥ କିଛି ବୁଝିପାରୁ ନାହିଁ । ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କାହା ବକ୍ଷରେ ତ ଏପରି ଉଚ୍ଚ ପଦାର୍ଥ ଦେଖି ନାହିଁ?”

ଗୃହିଣୀ ବୁଝିଲେଯେ, ତାଙ୍କ ଦୁଆରେ ଆଜି ଯେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ କୌଣସି ଦିନ ନାରୀ ଦର୍ଶନ କରି ନାହାଁନ୍ତି । ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ସେ ପଚାରିଲେ – “ଆଚ୍ଛା ବାବା ! ତୁମର ମାଆଙ୍କର କଥା ମନେପଡୁଛି କି? ତୁମେ କ’ଣ କେଉଁଦିନ ତୁମ ମାଆର ଆଦର-ଯତ୍ନ ପାଇ ନାହଁ?”

ସାଧୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ – “ନା, ମା’ ! ମୁଁ ବରାବର ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରତିପାଳିତ । ମା’ ବୋଲି ମୋର କେହି ଥିଲା କି ନଥିଲା, ଏକଥା ତ ମୋର ସ୍ମରଣ ନାହିଁ ।”

ଗୃହକର୍ତ୍ତୀ କହିଲେ – “ତୁମେ ଯେ ବାବା ଏଡେ ବଡଟିଏ ହୋଇଛ, ତାହା ଦିନକରେ ହୋଇନାହଁ । ଛୋଟରୁ କ୍ରମେ ବଡ ହୋଇଛ । ଛୋଟିଆଟିଏ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ ମା’ କୋଳରେ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ହୋଇଥିଲା, ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମା’ କୋଳରେ ଜାତ ହେବାକୁ ପଡେ । ଶିଶୁ ଅସହାୟ ଥିଲାବେଳେ ନିଜର ଆହାର ସଂଗ୍ରହର କ୍ଷମତା ତାହାର ନଥାଏ । ସେତେବେଳେ ସେ ମାତୃସ୍ତନ୍ୟ ପାନ କରି ବଂଚେ । ଆମ ବକ୍ଷରେ ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ପଦାର୍ଥ ଦେଖିପାରୁଛ, ତାହା ହେଉଛି ଏହି ମାତୃସ୍ତନ । ଅସହାୟ ଶିଶୁ ନିମିତ ଏଥିରେ ଆଧାର ବା ଅମୃତ ସଂଚିତ ଥାଏ ।”

ସାଧୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ – “ଆଚ୍ଛା ମା’! ତୁମ କନ୍ୟାର ବକ୍ଷ ଦେଶ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଦେଖିଥିଲି, ତୁମର ତ ସେପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖୁ ନାହିଁ ।” ବର୍ଷୀୟସୀ ରମଣୀ ସବୁ ବିଷୟରେ ଅଭିଜ୍ଞା ଥିଲେ । ସେ ଉତ୍ତରରେ କହିଲେ – “ବାବା ! ମୋ କନ୍ୟାର ସ୍ତନ ଯେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଦେଖିଲ, ତାହାର କାରଣ ହେଉଛି ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ମା’ ହୋଇ ନାହିଁ । ତା’ କୋଳରୁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଅସହାୟ ଶିଶୁ ଆସି ନାହିଁ । ତେଣୁ ଭଗବାନ୍ ସେଥିରେ କେବଳ ଅମୃତ ସଂଚୟ କରି ଯାଉଛନ୍ତି । ପୁଣି ସେ ଯେତେବେଳେ ମାଆ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତା’ର ସ୍ତନ ଢଳି ପଡିବ, ମୋରି ପରି ହୋଇଯିବ; କାରଣ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ହେଲେ, ସନ୍ତାନର ସ୍ତନ୍ୟପାନରେ କଷ୍ଟ ହୁଏ ବାବା ।”

ଗୃହକର୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଏକଥା ଶୁଣି ସାଧୁଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଗଲା । ସେ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ଫିଙ୍ଗିଦେଇ କହି ଉଠିଲେ – “ତେବେ କାହିଁକି ଏ ବୃଥା ଅଭିନୟ ! ଜନ୍ମିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେ ଆମର ଆହାର୍ଯ୍ୟ ସଂଚୟ କରି ରଖନ୍ତି, ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେ ତାହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ । ତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ନିର୍ଭର ନ କରି ସମୟର ଏପରି ଅପବ୍ୟବହାର କାହିଁକି ଆମେ କରୁଛୁ?” ଏହା କହି କହି ସେ ସେଠାରୁ ଦୌଡି ପଳାଇଗଲେ ।

ସେ ମହାପୁରୁଷ ଆଜି ଆଉ ନାହାଁନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ରହିଛି ।

ସାଧୁ ପିଲାଦିନ ଦର୍ଶନ

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..