ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ କବିତା - ୧

Children


2  

ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ କବିତା - ୧

Children


ଜହ୍ନମାମୁଁ -57

ଜହ୍ନମାମୁଁ -57

3 mins 7.3K 3 mins 7.3K

“ମୁଁ – ଆମେ” 2

ଏକଥା ଶୁଣି ମାଧବର ବିପରୀତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହେଲା । ତା’ର ମନେ ହେଲା ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଏତେ କଥା କହି ତାକୁ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲୁଥିଲା, ସେତେବେଳେ କେତେକ ଗ୍ରାମବାସୀ ସେଠାରେ ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ତାକୁ ବୁଝାଇବା ବେଳେ ସେମାନେ ହସି ପକାଇଥିଲେ ।

ମାଧବ କହିଲା, “ଆପଣ ତ ଅନେକ ସ୍ଥାନ ବୁଲି ବୁଲି ଆସିଛନ୍ତି । ଦୟା କରି କହିବେ କି ଏପରି କେହି ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ କି ମୋ ଭଳି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଶିଷ୍ୟ କରି ପାରିବେ?”

ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କହିଲେ “ହଁ ଅଛନ୍ତି । ମେଘନାଥ ନାମକ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ଅଛନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ବଡ କବି । ସେ ନିଜ କବିତାକୁ ଗ୍ରାମମାନଙ୍କରେ ବୁଲି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି କି ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ କବିତା ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ସେଥିରେ ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ତାହା କହିବେ । ଏହି ଗ୍ରାମକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଆସି ପାରନ୍ତି ।” ସେହିଦିନଠାରୁ ମାଧବ ମେଘନାଥଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ ।

ଦିନେ ମେଘନାଥ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ପିଲାଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଗ୍ରାମକୁ ଆସିଲେ । ଗ୍ରାମର ମୁଖିଆ ତାଙ୍କ ନିଜ ଘରେ ସେମାନଙ୍କୁ ରହିବା ଲାଗି ସ୍ଥାନ ଦେଲେ । ଗ୍ରାମର ଶେଷ ଭାଗରେ ମନ୍ଦିର ପାଖ ଚଉତରା ଉପରେ ତାଙ୍କର କବିତା ପଠନ ପାଇଁ ସଭାର ଆୟୋଜନ ହେଲା; ମେଘନାଥ ସ୍ୱରଚିତ କାବ୍ୟସବୁ ପଢି ଶୁଣାଇଲେ । ସେ ମଧ୍ୟେ ମଧ୍ୟେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବୁଝାଇ ଦେଉଥିଲେ । ସେ ଯେଉଁ କାବ୍ୟ ଶୁଣାଉଥିଲେ, ତା’ର କଥାବସ୍ତୁ ଜଣେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ଜୀବନୀ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା । ରାମ ବୋଲି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ପଢାପଢି ପ୍ରତି ସେମିତି କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥାଏ । ତେଣୁ ସେ ଯାଇ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କ ସହ ଦେଖାକଲା । ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କିଛିଦିନ ରହିବା ପରେ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହୋଇଗଲା । ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପଣ୍ଡିତ ବି ହୋଇଗଲା ।

ମେଘନାଥ ବଡ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସେହି କାବ୍ୟଟି ରଚନା କରିଥିଲେ । କାବ୍ୟଟିର ପଂକ୍ତିଗୁଡିକ ବଡ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ; ତା’ର ଭାଷା ଅତି ଚମତ୍କାର । ସଭାସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ମେଘନାଥଙ୍କର ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ସେତେବେଳେ ମାଧବ ଉଠିପଡି କହିଲା, “ଆପଣଙ୍କ କାବ୍ୟରେ ଏକ ଭୁଲ୍ ରହିଛି । କୌଣସି ବିଦ୍ୟାଶିକ୍ଷା ନ କରି ଜଣେ କ’ଣ କେବେବି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହୋଇ ଯାଇ ପାରେ କି? ସେପରି ହେଲେ ତ ସମସ୍ତେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେବାକୁ ଚାହିଁବେ, ତେବେ ତ ଲୋକମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଓ ବାସସ୍ଥାନରେ ଆଉ କୌଣସି ସମସ୍ୟାହିଁ ରହିବ ନାହିଁ ।”

ଏକଥା ଶୁଣି ମେଘନାଥ ହସି ହସି କହିଲେ, “ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଏକ ଜନ୍ତୁ । ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ କ’ଣ ଘର ଦ୍ୱାର କରିବା ବା ଲୁଗାପିନ୍ଧିବା ବା ଫସଲ ଇତ୍ୟାଦି କରୁଛନ୍ତି ।”

ମାଧବ ପଚାରିଲା “ଆପଣ ତାହାହେଲେ କହୁଛନ୍ତି କି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ପରି ଜୀବନଧାରଣ କରିବ?”

ମେଘନାଥ କହିଲେ, “ମଣିଷ ଏକ ସାମାଜିକ ଜୀବ । ସେ ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ପରି କେବେବି ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ଠିକ୍ ସେହିପରି ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ମଧ୍ୟ ଏତେ ସହଜରେ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରଭୃତି ତା’ ପାଇଁ ଏମିତି ଏକ ବଡ ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ ।”

ଲୋକମାନେ ମେଘନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ମାଧବ କହିଲା, “ଆପଣ କହିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି କି ଆପଣ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହେବାଯୋଗୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଲେଖାର ମୂଲ୍ୟ ବହୁତ ଅଧିକ ବଢିଗଲା?”

ମେଘନାଥ କହିଲେ “ଏ ବିଷୟରେ ମୁଁ ବହୁତ ଚିନ୍ତା କରିଛି । ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଅର୍ଥ ଏପରି ନୁହେଁ ଯେ ମୁଁ ମୋର ପିଲାକୁ ଛାଡି ଦେବି । ସେମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇ କୌଣସି ଗଛ ମୂଳରେ ବସିଯାଇ ତପସ୍ୟା କରିବି । ସେଥିପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ଆକର୍ଷଣ ନାହିଁ । ଆମର ପ୍ରଥମ ଆବଶ୍ୟକତା ହେଲା ଅହଂକାର ଓ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ।”

ମାଧବ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ କହିଲା, “ତେବେ ଆପଣ କାହିଁକି ନୂଆ ନୂଆ କାବ୍ୟରଚନା କରୁଛନ୍ତି? କାବ୍ୟର ରଚୟିତା ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଓ ଗୁଣଗାନ ତ ଆପଣ ଚାହାଁନ୍ତି ନା? ଏହା ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରଣାମ ନୁହେଁ କି? କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଗ୍ରାମ ଗ୍ରାମ ବୁଲି କାହିଁକି ନିଜ କାବ୍ୟର ପ୍ରଚର କରୁଛନ୍ତି? ଯଶ ଖ୍ୟାତି ସକାଶେ ତ?”


Rate this content
Originality
Flow
Language
Cover Design