Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ଜହ୍ନମାମୁଁ -152
ଜହ୍ନମାମୁଁ -152
★★★★★

© ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ କବିତା - ୧

Children

3 Minutes   6.8K    18


Content Ranking

ଦସ୍ୟୁ ରାଜକୁମାର - ୧

ବୀରସିଂହ ଯେତିକି ଯେତିକି ଅଧିକ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଥାଏ, ବସନ୍ତର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦଳେ ଯୁବକ ସେତିକି ଦୃଢ ଭାବରେ ତା’ର ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥାନ୍ତି । ଏହା ଭିତରେ ଆତ୍ମଗୋପନ କରି ରହିଥିବା ରାଜା ଶାନ୍ତିଦେବ ତାଙ୍କ ଶିଶୁପୁତ୍ର ଜୀବିତ ଥିବା କଥା ଜାଣି ଯାଇଥିଲେ । ତା’ପରେ…

ଦିନ ଗଡି ଚାଲିଥାଏ । ଅମୃତପୁର ଏବଂ ତା’ପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବୀରସିଂହର ସ୍ୱପ୍ନ ସ୍ୱପ୍ନରେହିଁ ରହିଥାଏ ।

ବୀରସିଂହ ଓ ତା’ ସେନାପତି କପାଳଚାନ୍ଦ ଯେତେ ଯାହା ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଘାଟିର ସନ୍ଧାନ ଆଦୌ ପାଉ ନଥାନ୍ତି । ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଏକା ସ୍ଥାନରେ ନରହି ବିସ୍ତୃତ ଅରଣ୍ୟର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଂଚଳରେ ରହୁଥାନ୍ତି । ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଘାଟି ପର୍ବତ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଖଣ୍ଡିଏ ଛୋଟ ଉପତ୍ୟକା । ତାକୁ ଉପତ୍ୟକା ନ କହି ପ୍ରଶସ୍ତ ରାସ୍ତା କହିଲେ ଠିକ୍ ହେବ । ସେ ରାସ୍ତା ମଣିଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ନୁହେଁ କି ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କ ଛଡା ତା’ର ସନ୍ଧାନ ବେଶି କେହି ଜାଣି ନଥିଲେ । ଦୁଇ କଡରେ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଗାତ୍ରରୁ କ୍ଷୀଣ ଝରଣାମାନ ଝରି ଆସୁଥାଏ । ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ସେ ସ୍ଥାନକୁ ବାଛିବାର ଅନେକ କାରଣ ଥିଲା । ପ୍ରଥମତଃ ତହିଁ ଭିତରେ ପଶିବା ପାଇଁ ବା ତହିଁ ଭିତରୁ ବାହାରି ଯିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ପଥ ଥିଲା, ତାହା ସୁଡଙ୍ଗ ଭଳି ଅପ୍ରଶସ୍ତା ଅନେକ ଗୁଡିକ ଗୁମ୍ଫା ଥିଲା । ବିପଦବେଳେ ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଲୁଚିଯାଇ ପାରିବେ ।

ସପ୍ତାହରେ ଦିନେ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ପହଁଚି ପରବର୍ତ୍ତୀ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ସ୍ଥିର କରୁଥିଲେ । ଉପତ୍ୟକା ଭିତରେ ସେମାନେ ଲାଠିଖେଳ ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲେ ।

ସବୁ କିଛି ଯେ ସୁରୁଖୁରୁରେ ଚାଲୁଥିଲା, ତାହା ନୁହେଁ । ଅଭାବ, ଅସୁବିଧା, ବିପଦଆପଦ ବି ଲାଗି ରହିଥାଏ । ସେମାନେ ସୁମେଧ ରାଜ୍ୟ ବ୍ୟାପି ଏବଂ ବିଶେଷତଃ ରାଜଧାନୀ ଶାନ୍ତିପୁର ନଗରୀରେ ବାବାଜୀ ବେଶରେ ବା ବେପାରୀ ବା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ ବେଶରେ ବୁଲୁଥାନ୍ତି । ଯଦି ବୀରସିଂହର ସୈନ୍ୟଦଳ କୌଣସି ଗ୍ରାମ ଲୁଣ୍ଠନ କରିବାର ଆଭାସ କେହି ପାଉଥାଏ, ତେବେ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ବଣ ଭିତରକୁ ଯାଇ ବସନ୍ତକୁ ସେ ସମ୍ବାଦ ଦେଉଥାଏ । କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ପ୍ରତିରୋଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥାନ୍ତି । ଅଲଗା ଅଲଗା ରାସ୍ତାରେ ସେମାନେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଯଥା ସ୍ଥାନରେ ପହଁଚି ଅଚାନକ ବୀରସିଂହର ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥାନ୍ତି ।

ଆହୁରି ଆଠବର୍ଷ ବିତିଗଲା । ସୁମେଧ ରାଜ୍ୟର ଲୋକଙ୍କ ଦୂରାବସ୍ଥାର କୌଣସି ଅନ୍ତ ନଥାଏ ।

ବୀରସିଂହର ଅନୁଚରମାନେ ଜାଣିଥାନ୍ତି କି ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ବୁଲୁଛନ୍ତି । ଫଳରେ ସେମାନେ ଥରେ ଥରେ ନିରୀହ ପଥିକ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ ଓ ସାଧୁସନ୍ଥଙ୍କୁ ବି ସନ୍ଦେହରେ ଧରିନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ହଇରାଣ କରୁଥାନ୍ତି ।

କପାଳଚାନ୍ଦର ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ଦୁଆରେ ଦିନେ ବସନ୍ତ ଯାଇ ବସିଥାଏ । ସେ ବାବାଜୀ ବେଶ ହୋଇଥାଏ ଓ ଲମ୍ବ ଲମ୍ବ ଦାଢି ଝୁଲାଇଥାଏ । ଜଣେ ବିଦ୍ରୋହୀ ଆସି ସେନାପତିଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରେ ବସିବାର ସାହସ କରିବ, ଏକଥା କିଏ ବା କିପରି କଳ୍ପନା କରନ୍ତା?

ଜଣେ ସହକାରୀ ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷ ହାଲୁକା ଭାବରେ ବସନ୍ତକୁ ପଚାରିଲା “ବାବାଜୀ, ତମକୁ ହାତ ଦେଖି ଆସେ?”

ବସନ୍ତ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ କହିଲା “ଆସେ!”

ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷ କୌତୁହଳୀ ଭାବରେ କହିଲା “ତେବେ ତମେ ମୋ କୋଠରୀ ଭିତରକୁ ଆସ । ମୁଁ ହାତ ଦେଖାଇବି ।”

ବସନ୍ତ ସେଥିରେ ଆନ୍ଦରେ ରାଜି ହେଲା । ଭିତରକୁ ଯାଇ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଭିତରେ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ, ଭବିଷ୍ୟତ ଯୋଜନା ସମ୍ପର୍କରେ ହୁଏତ କିଛି ଖବର ପାଇଯିବ ।

କିନ୍ତୁ ବସନ୍ତ ଠିଆ ହୋଇ ପଡିବା ବେଳକୁ ତା’ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଝୁଲି ପଡିଥିବା ଗୋଟାଏ ବଙ୍କା କଂଟାରେ ତା’ ମୁଣ୍ଡର ନକଲି ଜଟା ଲଟକିଗଲା । ସେ ସେକଥା ବୁଝି ନପାରି ଉତ୍ସାହରେ ଚାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବାରୁ ପରଚୁଳାଟି ପୁରାପୁରି ମୁଣ୍ଡରୁ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା ।

ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା “ଆରେ, ଇଏ କ’ଣ? ତମେ ତେବେ ସତ ବାବାଜୀ ନୁହଁ? ତମେ କିଏ?”

ସେମାନଙ୍କୁ ଭୁଲାଇବା ଅସମ୍ଭବ ଜାଣି ବସନ୍ତ ଚଟକିନା ବୁଲିପଡି ସେଠୁ ଦୌଡିଲା ।

ବୀରସିଂହ ଅତ୍ୟାଚାର ଯୁବକ

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..