Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests

Language


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ଲସି
ଲସି
★★★★★

© Soumya Shubhadarshinee

Others

8 Minutes   329    46


Content Ranking

ବେଳେବେଳେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟବିହୀନ ଭାବେ ଘଟଣା ଗୁଡିଏ ଘଟେ ଯାହା ଆମକୁ ବଡ଼ ବିରକ୍ତ କରେ । କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ସେଇ ଘଟଣା ଗୁଡିକ ଭିତରେ ଗୋଟେ ବିଶେଷ ସନ୍ଦେଶ ଲୁଚିଥାଏ , ଯାହା ଡେରିରେ ବୁଝାପଡ଼େ । କିନ୍ତୁ ବୁଝାପଡିବା ପରେ , ସେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ତାହା ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହୁଏନାହିଁ ।

★★★★★★★

ପୁରୀ ସମୁଦ୍ର , କେବଳ ସମୁଦ୍ର ନୁହେଁ ସେଇଟା ଗୋଟେ ଆକର୍ଷଣ । ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ମୋତେ ପ୍ରଭାବିତ କରେ ଯେ ମୁଁ ଛାଟିପିଟି ହେଇ ମାସକୁ ଥରେ ଦୁଇଥର ପୁରୀ ପଳେଇ ଯାଏ । ସଭିଏଁ ଭାବନ୍ତି ମୁଁ ଗୋଟେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତ ସେଥିପାଇଁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଡୋରୀ ମୋତେ ଏମିତି ଟାଣୁଛି । ଅଫିସରେ ଥିବା ମହିଳା ସହକର୍ମୀ ମାନେ ତ' ମୋତେ ନିରୁତା ସନ୍ୟାସୀ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି କି କ'ଣ କେହି ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଲାଇନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ । ଅବଶ୍ୟ ମୁଁ ଟିକେ ଚୁଡ଼ା , ମାନେ ଲାଜୁଆ ଆଉ ଅଳ୍ପ ମିଶୁଥିବା ଗାଉଁଲି । ଏ ଆଜିକାଲିକା ପିଲାଙ୍କ ପରି ଡ଼ହରା ନୁହେଁ , ଟିକେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ । ହେଁ ହେଁ ଫେଁ ଫେଁ ହେବାରେ ଅନଭ୍ୟସ୍ତ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଭକ୍ତ କି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ନୁହେଁ ନା' ଜମା ନୁହେଁ । ମୁଁ ପୁରୀ ଯାଏ କେବଳ ସମୁଦ୍ର ପାଇଁ । ଅବଶ୍ୟ ଏତକ ମୁଁ କାହାକୁ କୁହେନି , କାରଣ ମୋତେ ସଭିଏଁ ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଯେମିତି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ସେତକ ଭଲ ଲାଗେ । ଟିକେ ଅସାଧାରଣ ଅସାଧାରଣ ବୋଧ ହୁଏ ।

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଝିଅ ମାନଙ୍କ ସଂକ୍ରାନ୍ତରେ ସତରେ ଟିକେ ପଛୁଆ । ଅନେକ ଗୁଡିଏ ଝିଅଙ୍କ ସହ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ବୁଝା ପଡେନି ମୋତେ । କେବଳ ଜଣେ ଭଲ ଲାଗେ ସେ ହେଲା ଅବନ୍ତିକା ପରିଜା । ତା' ସହ ଦେଖାହୁଏ ପୁରୀରେ । ମୁଁ ପୁରୀ ଗଲେ ରୁହେ ମୋ ବନ୍ଧୁ ନିରଞ୍ଜନ ଘରେ । ଆଉ ସେଇଠି ବନ୍ଧୁର ଭଉଣୀ ଅବନ୍ତିକା ମିଳେ ମୋତେ । ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ପାଇଁ ଯାଏ କି ଅବନ୍ତିକା ପାଇଁ କହିବା ଟିକେ କଷ୍ଟ । କିନ୍ତୁ ଉଭୟ ମୋତେ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ।

ପୁରୀ ଗଲେ ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ସହ ଏକାକାର ହେଇଯାଏ ଆଉ ସେଇଠି ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ବସିରୁହେ । ନୀଳ ଢେଉ ଭିତରେ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେଇ ଅପୂର୍ବ ସୁଖରେ ବୁଡିଯାଏ। ସମୁଦ୍ର ଯେମିତି ଗୋଟେ ରୂପସୀ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯାହାର ଦେହର ଭୂଗୋଳ ମୋତେ ପାଗଳ କରେ ଆଉ ମୁଁ ମାର୍କେଟିଂ ଏକ୍ଜିକ୍ୟୁଟିଭ୍ ରୁ ହଠାତ୍ କବି ହେଇଯାଏ । ଅସ୍ତାଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ସମୁଦ୍ର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦିଶେ ମୋତେ ତେଣୁ ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଭାରି ଭଲପାଏ । ସେଇ ଭାବ ଟିକକ ପାଇଁ ମୋର ସାନ୍ଧ୍ୟଭ୍ରମଣ ପର୍ବ । ବାସ ସନ୍ଧ୍ୟାର ସମୁଦ୍ର ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଶବ୍ଦ ସବୁ ଚିତ୍ରିତ କବିତା ହେଇ ମୋ ଡାଏରି

ଭରିଯାଏ । ମୁଁ ସାନ୍ଧ୍ୟଭ୍ରମଣରେ ରୋଜ ବହାରିବା ସମୟରେ ଅବନ୍ତିକାକୁ ସାଥିରେ ଧରି ଯିବାର ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ବହୁତ କିନ୍ତୁ ସାହସ ହୁଏନାହିଁ । ନିରଞ୍ଜନ କେବେ କେମିତି ଆସେ ସାଥିରେ ନଚେତ ମୁଁ ଯାଏ ଏକା ।

କିନ୍ତୁ କବିତା ଲେଖିବା ସମୟରେ ଅବନ୍ତିକାର ଛବି ସ୍ୱତପ୍ରବୃତ୍ତ ଭାବେ ମୋ ଆଖିରେ ନାଚିଯାଏ ଆଉ କେଉଁଠି କେମିତି ସବୁ ଶବ୍ଦ ତାରି ପାଇଁ ସଜେଇ ହେଇଯାଏ କବିତା ଦେହରେ ।

ଅବନ୍ତିକା ରୁହେ ସେଇ ଶବ୍ଦ ସମ୍ଭାର ଭିତରେ । ପ୍ରକୃତରେ ସେ ମୋ କବିତାର ପ୍ରେମରେ ଥିଲା ଆଉ ମୋତେ ଦେଖିବା କ୍ଷଣି ଖାଲି କବିତା କବିତା ହେଉଥିଲା । ଅବନ୍ତିକା ପୁରୀ ଏସସି.ଏସ୍ କଲେଜରେ ଓଡିଆ ଅନର୍ସ ନେଇ ପଢୁଥିଲା ଆଉ ଭଞ୍ଜ ସାହିତ୍ୟ ଉପରେ ରିସର୍ଚ୍ଚ କରିବାକୁ ଇଛୁକ ଥିଲା । ତେଣୁ କବି ଆଉ କବିତା ତା' ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ । ମୁଁ ବୁଝି ପାରୁନଥିଲି ସେ ମୋ ପ୍ରେମରେ ନା ମୋ କବିତା !.......

*****************

ଖରାଦିନ ଛୁଟିରେ ନିରଞ୍ଜନ ଆସୁଥିଲା ମୋ ସହରରକୁ ସାଥିରେ ଅବନ୍ତିକାକୁ ଧରି । ଖବରଟା ବେଶ ସୁଖଦ ଆଉ ରୋମାଞ୍ଚକର ଲାଗୁଥାଏ ମୋତେ। କାରଣ ପୁରୀରେ ସିନା ଭିଡ଼ , ଘର ଭର୍ତ୍ତି ଲୋକ । କିନ୍ତୁ ଏଠି ମୁଁ ଏକା , ତେଣୁ ହୁଏତ ଅବନ୍ତିକା ଏଇ ନିରୋଳା ପରିବେଶରେ ନିଜ ମନ କଥା କହିପାରେ ବା କିଛି ଅନ୍ୟ ସୁଘଟଣା ଘଟିପାରେ । କାରଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବନ୍ତିକା ମନରେ ମୋ ପାଇଁ କି ଭାବ ଅଛି ସଠିକ ବୁଝା ପଡୁନଥାଏ । ହୁଏତ ସେ ମଧ୍ୟ ବା ହୁଏତ ନୁହେଁ !

ନିରଞ୍ଜନ ଆସୁଥାଏ ତା'ର ଅଫିସର ଗୋଟେ କନ୍ଫରେନ୍ସରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ , ଆଉ ଅବନ୍ତିକା ତା' ଗବେଷଣା ପାଇଁ କିଛି ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ । ତେଣୁ ସପ୍ତାହେ ଖଣ୍ଡେ ରହିବାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଥିଲା । ଏସବୁ ପାଇଁ ମୋ ଘରେ ରହିବାଠୁ ଆଉ ଭଲ ବ୍ୟବସ୍ଥା କିଛି ହେଇପାରିନଥାନ୍ତା । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ସେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ସାଦରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଦେଲି ।

ମୋର କିନ୍ତୁ ବ୍ୟାଚେଲର୍ ଘର , ଟିକେ ଅସଜଡ଼ା ଆଉ ଛୋଟିଆ । ମୁଁ ଯଦିଓ ଅବନ୍ତିକା ଲୋଭରେ ସେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ମୋ ସହ ରହିବା ପାଇଁ କହିଦେଇଥିଲି କିନ୍ତୁ ଏଇ ଘରଟି କୌଣସି ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ରହିବା ଉପଯୋଗୀ ନଥିଲା । ଘରଟିକୁ ମୋତେ ବଗେଇବା ବଡ଼ ଜରୁରୀ ଥିଲା , ହେଲେ ମୋ ପାଖରେ ସମୟର ବଡ଼ ଅଭାବ ଏଇ କାମଟି ଠିକ ଭାବେ କରିବାକୁ ଦେଲାନାହିଁ । ମୁଁ ଯାଇ ତାଇ ଭାବେ ଗୋଟେ ବଡ଼ ଫୋଲ୍ଡିଂ ଖଟ , ପ୍ରେସର କୁକର୍ , ଆଉ ରୋଷେଇ ସାଜ ସରଞ୍ଜାମ ଧରି ଆସିଥିଲି । ମୁଁ ତ ହୋଟେଲରେ ଖାଉଥିଲି ତେଣୁ କିଛି ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ନଥିଲା । ଯାହା ହେଉ ରୋଷେଇ ଘରଟେ କିନ୍ତୁ ଥିଲା ସେଇ ଫ୍ଲାଟରେ ।

ଅବନ୍ତିକା ଆସିବା ପରେ କିନ୍ତୁ ଗୋଟେ ଦିନରେ ସେ ଘରଟିକୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିଦେଲା ଯେ କହିବାର ନୁହେଁ । ମୁଁ ଅଫିସରୁ ଫେରି ଘରଟାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲି ନାହିଁ ।

ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ସେଇ ଘନ ନୀଳ ରଙ୍ଗ ଉପରେ ସଫେଦ ସୁତାର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିବା ଚାନ୍ଦୁଆଟି । ଯେଉଁଟା ନିରଞ୍ଜନ ଆଣିଥିଲା ପିପିଲିରୁ ମୋ ପାଇଁ । ଦାଣ୍ଡଘର କାନ୍ଥରେ ବଡ଼ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲା

ସେଇଟି । ଆଉ ରୋଷେଇ ଘରୁ ମହ ମହ ଘିଅ ଛୁଙ୍କ ବାଡ଼ିଆ ଡାଲମାର ବାସ୍ନା ଆସୁଥିଲା ମନକୁ ଖୁସି କରିଦେଇ । ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହେଲା ନିରଞ୍ଜନକୁ କହିବି ଭାଇ ଦେଇଦେ ମୋତେ ଏଇ ଭଉଣୀଟିକୁ , ମୁଁ ସାରା ଜୀବନ ତୋ ପାଖରେ ଋଣୀ ରହିବି ।

କିନ୍ତୁ ଏଯାବତ ସେପରି କହିବାର ସୁଯୋଗ ବା ସଂଯୋଗ ଜୁଟି ନଥିଲା ।

ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନିରଞ୍ଜନ ବାହାରିଗଲା ତା' ଅଫିସ କମରେ । ଘରେ ରହିଗଲୁ ଆମେ ଦୁହେଁ । ପୁରୀରେ ସିନା ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ସାନ୍ଧ୍ୟ ଭ୍ରମଣରେ ଯିବାକୁ ମୁଁ ଛାଟି ପିଟି ହୁଏ କିନ୍ତୁ ଏଠି ସେମିତି ଇଚ୍ଛା ନଥାଏ । ହେଲେ ଅବନ୍ତିକାର ବଡ଼ ମନଥାଏ ସାନ୍ଧ୍ୟଭ୍ରମଣ ପାଇଁ ହୁଏତ ନୂଆ ଜାଗା ବୁଲିଦେଖିବାର ଇଚ୍ଛା ହେଉଥାଏ ତା'ର ବା ହୁଏତ ମୋ ସହ !......

-- '' ଆଜି କ'ଣ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବୁଲିଯିବେ ନାହିଁ କି ? ପୁରୀରେ ତ ରୋଜ ଯାଆନ୍ତି ?''

--'' ହଁ ଯିବି ଯିବି ଟିକେ ଡେରିରେ , ଏଠି ଭାରି ଗରମ ପଡିଛି ଟିକେ ଥଣ୍ଡା ହେଇଯାଉ ଯିବି । ଆଛା ତୁମେ ଚାଲୁନ ମୋ ସହ !''

--'' ହଁ ଚାଲନ୍ତୁ ଯିବା ଆପଣଙ୍କ ସହରକୁ ଟିକେ ଦେଖିଆସିବା । ଆଛା ଏଠି କିଛି ସ୍ପେଶାଲ୍ ଜିନିଷ ଅଛିକି ଯେଉଁଟା ମୋତେ ପସନ୍ଦ ଆସିବ ?''

ଝିଅ ମାନଙ୍କର ଏଇ କଥା ମୋତେ ବଡ଼ ଅସହଜ ଲାଗେ । ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଜିନିଷ ଖୋଜନ୍ତି କାହିଁକି , ବୁଝାପଡ଼େନି ମୋତେ । ସାଧାରଣ ଜିନିଷଗୁଡିକୁ ନେଇହିଁ ଜୀବନ ବିତେ , ଯଦି ଆମେ ସ୍ପେସିଆଲ ଖୋଜିବା ତେବେ ନିରାଶାହିଁ ମିଳିବ । ପୁଣି ଆହୁରି ବିଚିତ୍ର କଥା ହେଲା ଯଦିବି କୌଣସି ସ୍ପେଶାଲ୍ ଜିନିଷ ମିଳିଯାଏ ଝିଅ ମାନେ ତାକୁ ଆଉ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ । କୁହନ୍ତି ଏଇଟା ଜମାରୁ ସାଧାରଣ ଲାଗୁନି । କେମିତି ଅଲଗା ଅଲଗା ବୋଧ ହେଉଛି । ଖାପଛଡ଼ା ଖାପଛଡ଼ା ଲାଗୁଛି । ମୋତେ ସରଳ ସହଜ ଜିନିଷ ପସନ୍ଦ । ଓଃ ! ନିଜେତ ଖୋଜିଲ ଅସାଧାରଣ କିଛି ଯାହାକୁ କହିଲ ସ୍ପେଶାଲ୍ , ତେବେ ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ସବୁଠାରୁ ଭିନ୍ନ ହେଇଥିବ ନା' !!

ଝିଅ ଗୁଡିକ ଏଇ ପ୍ରସଙ୍ଗ ରେ ମୋତେ ବଡ଼ କିତିମିଟିଆ ଲାଗନ୍ତି । ଯେମିତି ମୋ ଭଉଣୀ ଗୋଟେ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଜୋଇଁ ଖୋଜି ଖୋଜି ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ ବାହା ହେଲା ଆଉ ଏବେ ଖାଲି ବିରକ୍ତ ହେଉଛି କ'ଣ ନା' ଲୋକଟା ନିତ୍ୟାନ୍ତ ଅମଣିଷ , ସଂସାର କରିବାକୁ ଅନୁପଯୁକ୍ତ । ସବୁବେଳେ ଖାଲି କାମ କାମ , ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲାଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯାଉଛି। ଆରେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ସିନା ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲା କଥାରେ ଘଣ୍ଟି ହେବେ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ କ'ଣ ସେଇଆ କରିବ କି ? ସେ ପରା ସ୍ପେଶାଲ୍ ! ଛାଡ଼ ବୁଝରିବା ଅସମ୍ଭବ । କିନ୍ତୁ ଏମିତିହିଁ ସବୁ ଝିଅ ।

ମୁଁ ଏବେ ସେଇ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଜିନିଷ ସନ୍ଧାନରେ ମୁଣ୍ଡ ପୁରେଇଲି । କି ଜିନିଷ ହେଇଥିବ ସେଇଟି ଯାହା ଅବନ୍ତିକାକୁ ଏଇ ସନ୍ଧ୍ୟଭ୍ରମଣ ସମୟରେ ଗୋଟେ ବିଶେଷ ଅନୁଭୂତି ଦେଇପାରିବ । ମୋ ସହରରେ ତ ସମୁଦ୍ର ନାହିଁ । ସେତକ ଥିଲେ ମୋତେ ଅଧିକ ଭାବିବାକୁ ହେଇନଥାନ୍ତା । କିନ୍ତୁ ଏବେ ଭାବିବାକୁ ହେବ । କିଛି ଖାସ ଏଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ !! ଏଇ ଭାବନା ଭିତରେ ମୋ ମନର କୋମଳ ଅନୁଭବ ଗୁଡା କୁଆଡେ ପଳେଇ ଗଲେ କେବଳ ସ୍ପେଶାଲ ଜିନିଷଟି ମୁଣ୍ଡଭିତରେ ଘୁରିବୁଲିଲା ।

ଝିଅ ଗୁଡିକ ଖାଦ୍ୟପେୟ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଆଗ୍ରହୀ ଲାଗନ୍ତି ମୋତେ । ସେମିତି କିଛି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ କରିବାର ଯୋଜନା ନିଶ୍ଚିତ ସଫଳ ହେବ ବୋଲି ଭାବି ମୁଁ ତାକୁ ଧରି ଚାଲିଲି । ବାଟରେ ସୁଲୁସୁଲିଆ ପବନ ତାକୁ ଭଲ ଲାଗିଲା ନିଶ୍ଚିତ କାରଣ ସେ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଇ ଗୀତ ବୋଲିବାକୁ ଲାଗିଲା । ମୁଁ ନୀରବରେ ତା' ସହ ଚାଲି ଚାଲି ବିରକ୍ତ ହେଇଗଲି । ମାନେ ସେ ପଦେ ଅଧେ କଥା ହେଉ ବୋଲି ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲି , କିନ୍ତୁ ସେ ଚୁପ ଥିଲା । ଅବଶ୍ୟ ପୁରୀରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅନେକ ସମୟରେ ଚୁପ ରହୁଥିଲା । ମୋ ସହ ସେମିତି ବିଶେଷ କିଛି କଥା ହେଉନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଆଜି ଭିନ୍ନ ସୁଯୋଗ ଥିଲା ତେଣୁ ମୋତେ ଟିକେ ଅଧିକ ଭବପ୍ରବଣ ଲାଗୁଥିଲା ।

ମୁଁ ନିଜ ଆଡୁ କଥା ଯୋଡିଲି ,

'' ଗରମ ଯେମିତି ହେଉଛି ଥଣ୍ଡା ଲସୀ ପିଇବାକୁ ମନ ହେଉଚି । ତୁମର କ'ଣ ଲସୀ ପସନ୍ଦ । ଏଠି ଗୋଟେ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଲସୀ ମିଳେ , ପିଇବ କି ?''

-- " ସତେ ନା' କ'ଣ ? ମୋର ଭାରି

ପସନ୍ଦ ।''

--'' କିନ୍ତୁ ଟିକେ କଷ୍ଟ କରିବାକୁ ହେବ । ସେଇଟା କୌଣସି ସୁଦୃଶ୍ୟ ଦୋକାନ ନୁହେଁ , ଗୋଟେ ରାସ୍ତା କଡର ଚାଲୁ ଦୋକାନ । କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାଦ ଅପୂର୍ବ ।''

ସେ ହସିକି ସମ୍ମତି ଦେଲା ଆଉ ମୁଁ ଯେମିତି ଗଡ ଜିଣିଗଲି । ସେଇ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଲସୀ ଗିଲାସ ଭିତରେ ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲି । ଯଦି ସେତକ ଅବନ୍ତିକାକୁ ଇମ୍ପ୍ରେସ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲା ତେବେ ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରେମ ପ୍ରସଙ୍ଗର ଗତି ଦ୍ରୁତ ହେବ । ଏମିତି ଗୋଟେ ଭାବନା ମନ ଭିତରେ ଆସିଲା । ସେ ଯେଉଁ ଲସୀ ବାପରେ , ସେମିତି ସାରା ସହରରେ ଆଉ କେଉଁଠି ମିଳିବାର ନୁହେଁ । ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର ପରିସରକୁ ଲାଗି ସେଇ ଦୋକାନ । ତେଣୁ ସବୁବେଳେ ଲସୀଟା ଅମୃତ ଭଳି ଲାଗେ , ବୋଧେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା ରହିଥାଏ ସେଇ ସ୍ୱାଦ ଭିତରେ । ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ପ୍ରବଳ ହୁଏ । ଗିଲାସେ ଲସୀ ପାଇଁ ଅଧ ଘଣ୍ଟାଏରୁ କମ ସମୟ ଲାଗେନି । କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ହାତରେ ଆସେ ଲସୀ ଗିଲାସ ସେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଆହା ଆହା, ଚମତ୍କାର ।

****************

ଲସି ଦୋକାନରେ ପହଞ୍ଚି ଭିଡ଼ ଦେଖି ମୁଁ ଡରିଗଲି ଟିକେ । ଘଣ୍ଟାଏରୁ ଅଧିକ ଲାଗିବ ନିଶ୍ଚିତ । ଯେମିତି ଲୋକାରଣ୍ୟ ହେଇଛି ସେଠି । ସଭିଏଁ ଚାତକ ଭଳିଆ ଅନେଇଛନ୍ତି । ମୁଁ ଟିକେ ଅବନ୍ତିକାକୁ ଅନେଇଲି । ସେ ବିରକ୍ତି ବୋଧ କରୁଛି କି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି ! କିନ୍ତୁ କିଛି ସଠିକ ବୁଝା ପଡିଲା ନାହିଁ । ସେ ନିଜ ମୋବାଇଲ ସହ ଖେଳୁଥିଲା । ମୋତେ ଲାଗିଲା ସେ ଟିକିଏ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ନାହିଁ ମୁଁ ଯାହା

ତୁଚ୍ଛାକୁ ଏତେ ଭାବୁଛି । କାରଣ ଏତେ ସମୟ ଭିତରେ ସେ ପଦୁଟିଏ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିନଥିଲା । ଏମିତିକି କବିତା ସଂକ୍ରାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ପଚାରୁ ନଥିଲା । ମୋତେ ଲାଗିଲା ସେ ବୋଧେ ଅନ୍ୟ କାହା ସହ ସମ୍ପର୍କରେ । ଓଃ ! ଏତକ ଭାବିଲା ବେଳକୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଝାଇଁ ଝାଇଁ ମାରିଗଲା । ଛାତି ଭିତରଟା କୋରି ହେଇଗଲା । କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ସ୍ପେଶାଲ ଲସୀ ସଂଗ୍ରହରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲି । ତେଣୁ ସେତକ ହାତେଇବା ପାଇଁ ଲାଇନ୍ ଲଗେଇଲି ।

ଏଇ ସମୟରେ ଘଟିଲା ଅଘଟଣ ଯଦିଓ ସେମିତି ଘଟିବାର ନଜିର ନଥିଲା । ଜନୈକ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ( ନିତ୍ୟାନ୍ତ ଅଭଦ୍ର , ମଦୁଆ ) ଟିକେ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହରେଇ ସେଇଠି ଲସୀ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଗୋଟେ ମାଉସୀ ଉପରେ ପଡିଗଲେ । ମାଉସୀ ଚିରାଚରିତ ଢଙ୍ଗରେ ଭାଷା ଅଭାଷା କହିଲା । ଆଉ ସେଠିକାର ପରିବେଶ ଛୋଟ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ

ପରିଣତ ହେଇଗଲା । ମାଉସୀ ଗୋଟେ ସାହିର ଆଉ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ସାହିର । ତେଣୁ ବିବାଦଟା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ତରରୁ ଯାଇ ସାହି ଗଣ୍ଡଗୋଳ ରୂପ ନେଲା । ପରିସ୍ଥିତି ଅସମ୍ଭାଳ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଲସୀ ଗିଲାସଟିକୁ ହାତେଇ ନେବାକୁ କିଛି ଲୋକ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଥିଲି ।ସେତେବେଳକୁ କିନ୍ତୁ ଅବନ୍ତିକା ଡ଼ରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ଆଉ ଭୟରେ ମୋ ହାତକୁ ଜାବୁଡି ଧରିଥିଲା । ବାହାର ପରିବେଶ ଗଣ୍ଡଗୋଳିଆ ହେଲାବେଳକୁ ମୋ ଭିତର ପରିବେଶ ତା' ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ବଡ଼ ପଲ୍ଲବିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା । ମୁରବି ଶ୍ରେଣୀୟ ଲୋକେ ଅବଶ୍ୟ ସମସ୍ୟାଟିର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ପହଞ୍ଚିଲେ ଆଉ ଗଣ୍ଡଗୋଳ ରୋକି ନେଲେ । ହେଲେ ଅବନ୍ତିକାର ହାତ ମୋ ହାତରେ ସେମିତି ଛନ୍ଦା ହେଇ ରହିଲା । ସେ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଇ ସେଠୁ ପଳେଇ ଯିବାକୁ କହୁଥିଲା ଆଉ ମୁଁ ଅନାଦି କାଳ ଯାଏଁ ସେଇଠି ଠିଆ ହେଇ ରହିବାକୁ ଭାବୁଥିଲି ।

ଶେଷରେ ଲସୀ ଗ୍ଲାସ ମିଳିଲା କିନ୍ତୁ ଗୋଟାଏ । ଭିଡ଼ ଆଉ ଗଣ୍ଡଗୋଳ ହେତୁ ଟିକେ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଇଯାଇଥିଲା । ମୁଁ ବିକଳ ଦିଶିଲି , କିନ୍ତୁ ଅବନ୍ତିକା ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଲାଗିଲା । ବଡ଼ କଅଁଳ ସ୍ୱରରେ କହିଲା ,

'' ଦୁହେଁ ସେଇଥିରେ ଚଳେଇ ନେବା ।''

ତା'ର ଏଇ କଥା ପଦକ ମୋତେ କିନ୍ତୁ ଭିନ୍ନ ଶୁଭିଲା ଯେମିତି ସେ କହୁଛି , '' ଦୁହେଁ ସାଥିରେ ଚଳି ଯିବା ।''

ମୁଁ ଅନେଇଲି ଆଉ ଭାବିଲି , ମୋ କବିତାକୁ ନୁହେଁ ମୋତେ ପ୍ରେମ କରେ ଅବନ୍ତିକା । ଆଉ ଯଦି ଏଯାଏଁ କରିନି ତେବେ କରିବ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର କରିବ । ମୁଁ ତାକୁ ଗ୍ଲାସ ଧରେଇ ଦେଲି , ସେ କିନ୍ତୁ କହିଲା , '' ତୁମେ ଆଗ ନିଅ , ପୁଅ ମାନେ ଆଗରେ ରୁହନ୍ତି ପା' ।''

ମୋତେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ୱାମୀ ଲାଗିଲା ଜବରଦସ୍ତ । ମୁଁ ଢୋକେ ପିଇ ତାକୁ ଧରେଇ ଦେଲି । ସେଇ ସ୍ପେଶାଲ ଲସି ପିଇ ସେ ଖୁସି ହେଇଗଲା ବୋଧେ ଟିକେ ମିଠା ସ୍ୱରରେ କହିଲା , '' ଆଉ କବିତା ଲେଖୁଛ ନା' ନାହିଁ ?''

ମୁଁ ହସିକି କହିଲି, '' ତୁମେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲେ ହିଁ କବିତା ଲେଖା ହୁଏ । ନହେଲେ ନାହିଁ ।''

--'' ଆଜି ଲେଖିବ ମୁଁ ଅଛି ଶୁଣିବାକୁ ।"

ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରି ଦେଇ ଭାବିଲି ଲୋକଟା ଭାରି ଭଦ୍ର ଏମିତି ପଡିଲା ବୋଲି ସିନା !........

ସୌମ୍ୟା ଶୁଭଦର୍ଶିନୀ

ଲସି ସମୁଦ୍ର କବିତା

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..