Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ପ୍ରେମ 1
ପ୍ରେମ 1
★★★★★

© Neelima Nivedita Behera

Romance

3 Minutes   7.2K    17


Content Ranking

 ସମସ୍ୟା ଅଛି ମାନେ ସମାଧାନ ବି ଥିବ । ସଂସାର ଅଛି ମାନେ ତା’ର କିଛି ଗୋଟେ ସାର ତ ଥିବ ! ସ’ରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଇ ସରସିନୀ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ସଞ୍ଜୁଆ ତୁଠରେ । ସମସ୍ୟାକୁ କାନ୍ଧରେ ବୋହି ନେଇଥିଲା ଢେର୍ ବାଟ ଯାଏଁ, ସହରରୁ ଶିବପୁର ଗାଁ ଯାଏଁ । ଯଉଁଠି ସେ ଆଉ ସଞ୍ଜ ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ବି ନଥିଲେ । ଖାଁଖାଁ ନଈ ତୁଠର ସେ ଶିଉଳିଲଗା ପଥରକୁ ନିରିଖେଇ ଦେଖିଲା, ଅନେକ ସମୟ ଯାଏଁ । ପତା ଉଠେଇ ଚାହିଁଲା ତୁଠ ଆରପାରିରେ ଥିବା ବରଗଛକୁ । ବରଗଛ ବୁଢା ହେଇ ଯାଇଥିଲା । ବରଗଛ ଆଡ଼କୁ ଡେଣା ଝାଡ଼ି ଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ ଦୋ’ଟି ପକ୍ଷୀ । ନାଲିଆ ଆକାଶରେ ସେମାନେ କିଏ ଥିଲେ ? କାଉ ନା କଜଳପାତି, କେଜାଣି ? ଏଣେ ସଞ୍ଜ ଗଡୁଥିଲା, ରାତି ମାଡୁଥିଲା । ସେମାନଙ୍କ ଆଡୁ ଆଖି ଫେରଉଫେରଉ ଆଖି ଜକେଇ ସାରିଥିଲା, ଅଳସ ଭାଙ୍ଗି ସାରିଥିଲା ସିନୀର କ୍ଳାନ୍ତ ଚାହାଣୀ ।

ମନେ ପଡେ ପିଲାଦିନ । ପିଙ୍କି, ରାନୀ, ଜୁଲି, ହେମ ସାଙ୍ଗରେ ସିନୀ ବି ସ୍କୁଲ ଯାଏ ନଈ ସେପାଖ ଠିକ୍ ସେଇ ବରଗଛ ପାଖ ଦେଇ । ଗଲାବେଳେ ବ୍ୟାଗରେ ବରଛାଲିରୁ ଖଣ୍ଡିଏ ପୂରେଇବାକୁ କେବେ ଭୁଲେନା । ବାଆ ତା’ର କହେ, “ବରଗଛ ମୂଳେ କାଳେ ଦେବତା ରୁହନ୍ତି । ଗାଁକୁ ସବୁପ୍ରକାର ବିପଦ ଆପଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ।“ ସାର୍ ଦେଇଥିବା ପାଠ ଯଦି ସମୟ ଅଭାବରୁ କରି ନ ପାରିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ସେଇ ବରଛାଲି ହିଁ ପଡିବ ସିନୀର ପିଠିରେ । ଏଇଟା ବିଶ୍ଵାସ ଥିଲା ନା ଭଲପାଇବା, କେଜାଣି ?

ହାତ ମାରି ଚହଲା ପାଣିକୁ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ସିନୀ ଆଉ ମନେମନେ କହୁଥାଏ,

- ଅଟକି ଯାଇ ନଥାନ୍ତା ସମୟ ! ସେ ଘୋଘା ଶବ୍ଦ ଭିତରେ ମୁଁ ହଜିଯାଇ ନଥାନ୍ତି ! ଦିଶି ନଥାନ୍ତା ମୋତେ ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥଳ, ଯଉଠି ମୋତେ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ ପଡିବ, ଫେରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନିଜ ଗୋଡକୁ, ହିସାବିବାକୁ ହେବ କେତେ ହେଲା ଭଡ଼ା ଆଉ ଗଣିଦେବାକୁ ହେବ ଚାଳକକୁ ତା’ ପ୍ରାପ୍ୟ । ପୁଣିଥରେ ଫେରିବାକୁ ହେବ ଏ ରକ୍ତ-ମାଂସ-ହାଡର ପାଞ୍ଚ ଫୁଟ ଶରୀରକୁ । ପୁଣିଥରେ ଆକଳନ କରିବାକୁ ହେବ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ତାଲିକା । ସତରେ ! ଅଟକି ଯାଇ ନଥାନ୍ତା ସମୟ ! ହଜିଯାଇ ନଥାନ୍ତି ସେ ଘୋଘା ଶବ୍ଦ ଭିତରେ ମୁଁ...

ସହର ପିଛା ଛାଡି ନଥିଲା ନା ସେ ସେନାପତିର ସ୍ମୃତି ? ହଁ ହଁ ସେନାପତି । ସେଇ ଶ୍ରୀନିବାସ ସେନାପତି । ଯାହାକୁ ସିନୀ ପିଲାଟିବେଳୁ ଶ୍ରୀନି ବୋଲି ଡାକେ । କେବଳ ର’ ଫଳାର ତଫାତ୍ ଯେ ଦିନେ ଗୋଟିଏ ରାତିର ଦୀର୍ଘତା ହେବ ସେକଥା କ’ଣ ଆଗରୁ ମାଲୁମ ଥିଲା ସିନୀକୁ ?

ନାଲିଆ ଆକାଶ ଧିରେଧିରେ କଳା ରଙ୍ଗ ଧଇଲାଣି, ପବନରେ ଥଣ୍ଡା ମିଶି ପାଗଟା ବି କୋହଲିଆ କୋହଲିଆ ହେଲାଣି, ଚହଲା ପାଣିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଗାର ବାଜି ବାଜି ଆହୁରି ଆହୁରି ଅସ୍ଥିର ସିନା ହେଲାଣି, ହେଲେ ସିନୀ ? ସିନୀ ସେଇମିତି ମାପୁଥାଏ ଅନ୍ଧାରର ଲମ୍ବ...

ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଉଥାଏ ନିଜ ସହ...

- ଗୁଡ଼ି ଭଳି ଉଡିବିନି ଆକାଶରେ ଜମା । ମୋ ସୂତାକୁ ଧରି ମୋତେ କେହି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବ ? ଇଛା ମୁତାବକ ନଟେଇକୁ ଟାଣୁଥିବ, ପୁଣି ମଝିରେମଝିରେ ଢିଲା ଛାଡିବ ? ନା । ହେଇପାରିବନି କଦାପି । ମୁଁ ତ ଉଡ଼ିଯିବି ଦିନେ, ବିଲହାଟରେ ମିଳୁଥିବା ସେ ବେଲୁନ୍ ଭଳି । ବହୁତ ଦୂରକୁ... ବହୁତ ଦୂରକୁ ।

‘ଡବ୍’ କରି ଶବ୍ଦରେ ଚହଲା ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ନଈର ସେକୂଳ ଛୁଇଁଲା । ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ପିଛା କରୁଥିବା ସେନାପତି ଓରଫ୍ ସିନୀର ଶ୍ରୀନି ବି ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା ତୁଠରେ । ବୋଧେ ସେନାପତିର ସ୍ମୃତିଟା ଅଧିକ ବେଗବାନ ଥିଲା ବାସ୍ତବ ଶ୍ରୀନି ଅପେକ୍ଷା ।

ଶ୍ରୀନିର ମନେ ପଡୁଥିଲା ସିନୀ କହିଥିବା କେଇପଦ କଥା,

- କଢରୁ ଫୁଲ ହେବା ଯାଏଁ ମୁଁ ତୁମର ଥିଲି ଶ୍ରୀନି । ଏ ମହକକୁ ତୁମ ଭିତରେ ଚହଟିବାକୁ ଦିଅ । ନିଅ । ଆବୋରି ନିଅ ମୋତେ । ଶୋଷ ପାଣିକୁ ଆକଣ୍ଠ କଲା ପରି ମୋତେ ତୁମ ଝାଳରେ ଭେଦେଇ ଦିଅ, ତୁମ ରକ୍ତରେ ମିଶେଇ, ତୁମ ଶ୍ଵାସରେ ହଜିଯିବାକୁ ଦିଅ ।

ପାଣିକୁ ଡରି ପହଁରା ଶିଖି ନଥିବା ଶ୍ରୀନି ପାଖରେ ଉପାୟବା କ’ଣ ଥିଲା, କେବଳ ଚିତ୍କାର କରିବା ଛଡା ?

- କେମିତି ? କେମିତି ମତୁଆଲା ଭ୍ରମର ସାଜି ଚୁଚୁମି ଥାନ୍ତି ତା’ ମଧୁକୁ ? ତୃପିତ ପରି ଆଘ୍ରାଣ କରିଥାନ୍ତି ତା’ ସୁବାସକୁ? ମନତଳ ଅରମାନ୍ କୁ ହିଁ କହିବାକୁ ଧାଇଁ ଯାଇଥିଲି ଆଠ ଫୁଟିଆ ତମର ସେ ଏକ ବଖରିଆ ରୁମକୁ । ପିଲାଦିନରୁ ସାଇତା ସବୁ ଆବେଗକୁ ତ ଅଜାଡ଼ିବାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି ମୁହଁ ସଞ୍ଜରେ, ତୁମ କବାଟ ପାଖରେ । ହେଲେ...? ହେଲେ, ତମେ ଧରିଥିଲ ସଞ୍ଜବତୀ, ସିନୀ ! ମୋ ଭିତରର ପୁରୁଷକାର ଓ ଉତ୍ତେଜନା ସବୁ ଆଣ୍ଠେଇ ପଡ଼ିଲେ ତୁମ ଦେବୀପଣ ନିକଟରେ । ତୁମ ନିବେଦନରେ ଶୁଭୁଥିଲା ଖାଲି ଓଁକାର ନାଦ ଓ ପବିତ୍ର ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି । ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ନୁହେଁ ସିନୀ.... ତା’ ଥିଲା ମୋର ନତମସ୍ତକ ସମର୍ପଣ କେବଳ... ସମର୍ପଣ କେବଳ

ନିବେଦିତା

...

ନୀଳିମା

ସିନୀ ଶ୍ରୀନିବାସ ସଞ୍ଜବତୀ

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..