Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ମୁଁ ତମ ପାଇଁ ପିଇବି
ମୁଁ ତମ ପାଇଁ ପିଇବି
★★★★★

© ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ କବିତା - ୧

Children

5 Minutes   11.1K    20


Content Ranking

ପୃଥି୍ବୀର ଲୋକକଥା,

ପଣ୍ଡିଚେରୀ ଲୋକକଥା (1)


ମୁଁ ତମ ପାଇଁ ପିଇବି

ବହୁତ ଦିନ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ଜଣେ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ l ସେ ଖୁବ୍ ଅଳସୁଆ l ଏପରି ଚୋବାଇବା ଖାଦ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବାପାଇଁ ସେ ତରଳ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି l ଆଉ ଯାହା ଯେତେବେଳେ ସେ କରନ୍ତି, ତାହା ତାଙ୍କ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନୁହେଁ l ଏହା କେବଳ ଅନ୍ୟର ଜବରଦସ୍ତିର ଫଳ l ଯଦି କେହି ତାଙ୍କ ପାଛିରେ ଖାଦ୍ୟ ଭର୍ତ୍ତି କରି ଦିଅନ୍ତି, ସେ ସେଇ ଖାଦ୍ୟକୁ ଖୁବ୍ ଅନିଚ୍ଛାରେ ଗିଳନ୍ତି l ତାହା ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ କି ମାଢିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ନାହିଁ l

ତାଙ୍କର ମାଆ ଥିଲେ l ସେ ବୃଦ୍ଧ l ସେ ଅନ୍ୟର ବିଲରେ ମୂଲିଆ ଭଳି ଖଟନ୍ତି l ପ୍ରତିଦିନ ଯାହା ମୂଲ ପାଆନ୍ତି ସେଥିରେ ସେ ପୁଅକୁ ଚଳାଇ ନିଅନ୍ତି l ବୁଢୀର ଦୁରାବସ୍ଥା ଦେଖି ପ୍ରତିବେଶୀଙ୍କର କରୁଣା ହୁଏ l ସେମାନେ ଅଳସୁଆକୁ ଗାଳି ଦିଅନ୍ତି l ଯେ କେହି ବି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସେ, ତା’ର ଅଳସୁଆକୁ ଉପଦେଶ – “ତୁ କାହିଁକି ଏତେ ଅଳସୁଆ ହେଉଛୁ ? ତୋ ମାଆର ଦେଖା ଶୁଣା କରିବା ତୋର କ’ଣ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନୁହଁ l ତତେ ଟିକିଏ ଲାଜ ଲାଗୁନାହିଁ l ସେ ଏମିତି ବୃଦ୍ଧା ବୟସରେ କାମ କରିବାଟା ଏକ ଅକ୍ଷମଣୀୟ ଅପରାଧ l ଏକଥା ତୁ କ’ଣ ଜାଣିପାରୁ ନାହୁଁ ? ଯିଏ ଯାହା କହିଲେ ବି ସେ କାହାରି କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ l ଏପରିକି ସେ ନିଜ ପାଟି ମଧ୍ୟ ଖୋଲନ୍ତି ନାହିଁ l ସେ କେବଳ ତାଙ୍କ ନିଜର ଖଟିଆକୁ ଜାଣନ୍ତି l ସାରା ଦିନ ସାରା ରାତି ସେଥିରେ ସେ ଶୋଇରୁହନ୍ତି ଏପରିକି ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେଖଟିଆରୁ ଟିକିଏ ବି ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି ନାହିଁ l

ଦିନେ ତାଙ୍କ ବୁଢୀ ମାଆର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲା l ତଥାପି ସେ ଖଟିଆରୁ ଉଠିଲେ ନାହିଁ l ଏମିତିକି ସେ ମା’ର ଶବ ସାଥିରେ ଶ୍ମଶାନକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ ନାହିଁ l ତା’ର ପଡୋଶୀମାନେ ଦୟାଶୀଳ l ସେମାନେ ବୃଦ୍ଧ ମହିଳାର ଶବ ସଂସ୍କାର କଲେ l

ମାଆ ମଲାପରେ ଅଳସୁଆ ଏକା l ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଉ କେହି ନଥାନ୍ତି l ତଥାପି ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ l ବିଛଣାରେ ପଡିଥାନ୍ତି l ତାହ୍କର ପାଖପଡୋଶୀ ମାନେ ନିଜର ତା’ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର କରୁଣା ବହୁତ l ତେଣୁ ଖାଇସାରିବା ପରେ ସେମାନଙ୍କର ଯାହା ବଳେ, ସେମାନେ ତାକୁ ଆଣି ତା’ ପାଟିରେ ଅଜାଡି ଦିଅନ୍ତି l ଏଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅଳସୁଆର ଢଙ୍ଗ ବଦଳିଲା ନାହିଁ l ଏଣେ ତାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇ ଯୋଗାଇ ପଡୋଶୀମାନେ ହାଲିଆ; ବ୍ୟସ୍ତ l ବିରକ୍ତ l ସେମାନେ ଆଉ ଲୋକଟିକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବେନାହିଁ l ଏହା ହେଲା ସେମାନଙ୍କର ନିଷ୍ପତ୍ତି l ଦିନା ସେମାନେ ଏକଜୁଟ ହୋଇ ଅଳସୁଆକୁ କହିଲେ – “ଦେଖ ଆମେ ତାକୁ କିଛି ଝାଳ ଗଡେଇ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଡ କରୁଛୁ l ତୁମେ କିଛି ନକରି ଅଳସୁଆମୀ କରୁଛ l ଆମେ ତମକୁ ଆଉ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇ ପାରିବୁନାହିଁ l ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ କାମକର l ନହେଲେ ମରିବ l ସେଥିପାଇଁ ଆମର ଦୋଷ ନାହିଁ l”

କିନ୍ତୁ ପଡୋଶୀ ମାନଙ୍କର ତାଗିଦି ଅଳସୁଆ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା ନାହିଁ l ସେ ଖଟିଆରୁ ଆଦୌ ଉଠିଲେ ନାହିଁ l କିଛିଦିନ ନଖାଇବା ଫଳରେ ପେଟ ତାଙ୍କର ଜଳିଲା l ଭୋକରେ ସେ ଅସମ୍ଭାଳ l ଏଣେ ତାଙ୍କୁ କେହି ଖାଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ନାରାଜ l ତାଙ୍କର ଉପାୟ ନାହିଁ l ଦିନସାରା ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ ହୋଇ ବସିଥାନ୍ତି l ଏତିକିବେଳେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଗୋଟିଏ ବୁଦ୍ଧି ଜୁଟିଲା l ସେ ଖଟିଆରୁ ଉଠିଲେ l ସହରର ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାକୁ ଗଲେ l ସେଠାରେ ସେ ଲମ୍ବ ହୋଇ ଶୋଇଗଲେ l ଫଳରେ ରାସ୍ତାରେ ଯାନବାହନ ଚଳାଚଳ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା l ତାଙ୍କର ହିତାକାଂକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରୁ ଉଠି ଆସିବା ପାଇଁ ଯେତେ ବୁଝାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି ବୁଝିଲେ ନାହିଁ l ସେ ସେଠାରୁ ଉଠିଲେ ନାହିଁ

ଶଗଡ ଚାଳକ,ରିକ୍ସା ଚାଳକ ଓ ବାଟ ଚଲାଳୀ ଏଥିରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ l ଉତକ୍ଷୀପ୍ତ l ସେମାନେ ଗାଁର ମୁଖିଆଙ୍କ ପାଖରେ ଏ ବିଷୟରେ ଫେରାଦ ହେଲେ l ମୁଖିଆ ଘଟଣା ସ୍ଥଳକୁ ଆସିଲେ l ଅଳସୁଆକୁ ସେଠାରୁ ଉଠିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ l କିନ୍ତୁ ଅଳସୁଆ ଏଥିରେ ଅବିଚଳିତ l ସେ ସେଠାରେ କାଠଗଡ ଭଳି ପଡିରହିଲେ l ତାଙ୍କ ନୀରବତାରେ ମୁଖିଆ ବିରକ୍ତ l ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡ ଆଦେଶ ଦେଲେ l

ଏଥର ଅଳସୁଆଟି ନିଜର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉଠିପଡିବ l ଏହା ହେଲା ସମସ୍ତଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା l କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ l ଅଳସୁଆଟି ଅବିଚଳିତ l ସେ ସ୍ଥାଣୁ ଭଳି ସେମିତି ପଡି ରହିଥାନ୍ତି l କିଛି ସମୟ ଚାଲିଗଲା l ସେଠାରେ ଜମା ହୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ମତ ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ l ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଏଥର ପାଳିତ ହେବ l ଜଗୁଆଳିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଶଗଡ ଗାଡିରେ ରଖିଲେ l ଶଗଡ ଗାଡିଟି ଟାଣି ଟାଣି ନେଲେ l ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା ଜାଗାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଗାଡିର ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ l

ସେମାନେ ବଜାର ପାର ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ l ସେଠାରେ ଅଳସୁଆଙ୍କର ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ ସେଇ ଶଗଡ ପାଖକୁ ଆସିଲା l ସେତେବେଳକୁ ଅଳସୁଆ ମୃତ ଭଳି ପଡିଥାଏ l ଆତ୍ମୀୟ ଜଣକ ତାକୁ କହିଲେ – “ତମେ ମୋ ସହିତ ଆସ l ମୋର ଗାଈ ମଇଁଷିଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଅ l ମୁଁ ତମକୁ ରହିବାକୁ ଘର ଓ ଖାଇବାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି l ତମେ କାହିଁକି ମରିବ ? ମୁଁ ତମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି l”

କିନ୍ତୁ ଅଳସୁଆ ଜଣକ ଗଛଭଳି ପଡି ରହିଲା, ସତେ କି ସେ କାଲ l ଜଗୁଆଳ ପୁଣି ଶଗଡକୁ ଟାଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ l ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ବାଟ ଯାଇଛନ୍ତି ଜଣେ ଦୟାଳୁ ଜମିଦାର ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ l ତାଙ୍କର ଅଳସୁଆ ପ୍ରତି ଦୟା ବହୁତ l ସେ କହିଲେ – “ତମର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ମତେ କୁହ l ମୁଁ ତାହା ପୁରଣ କରିବି l”

କିନ୍ତୁ ଅଳସୁଆ ନୀରବ l କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ l ଜମିଦାର ପାଖ ଦୋକାନରୁ କିଛି କଦଳୀ କିଣି ଆଣିଲେ l ଅଳସୁଆକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ l ଅଳସୁଆଟି କଦଳୀକୁ ଅନାଇଲା l ତା’ପରେ ତା’ର ଚୋପା ଛଡେଇବାକୁ ଜମିଦାରଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗିତ ଦେଲା l

ଜମିଦାର ଦେଖିଲେ - ଏ ଜଣେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅଳସୁଆ l ସେ ପଚାରିଲେ – “ତମେ ଚାହୁଁଛ ମୁଁ କଦଳୀରୁ ଚୋପା ଛଡାଇ ତମକୁ ଦେବି l”

ଅଳସୁଆଟି ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ସମ୍ମତି ଦେଲା l ଜମିଦାର ଭାବିଲେ - ଲୋକଟିର ଏଇଟା ଶେଷ ଇଚ୍ଛା l ତେଣୁ ସେ ସବୁ କଦଳୀରୁ ଚୋପା ଛଡାଇ ଅଳସୁଆକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ l

ଅଳସୁଆଟି ପୁଣି ଜମିଦାରଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗିତ ଦେଇ ଜଣାଇଲା – “ତମେ ଏଇ କଦଳୀଗୁଡିକୁ ଚକଟି ପାଣି ଭଳି କର l ଜମିଦାର ଗୋଟିଏ ପାତ୍ର ଆଣିଲେ l ସେଥିରେ କଦଳୀ ପକାଇ ତାକୁ ନିଜ ହାତରେ ଚକଟି ପାଣି ଭଳିଆ କଲେ l ତାପରେ ସେ ଅଳସୁଆକୁ ପାତ୍ରଟି ଦେଲେ l ଅଳସୁଆଟି ନିଜର ପାଟି ମେଲା କଲା l ଚକଟାକୁ ତା’ ପାଟିରେ ଢାଳିବାକୁ ସେ ଜମିଦାରକୁ ଇଙ୍ଗିତ ଦେଲା l

ଏଥିରେ ଜମିଦାର କ୍ଷୁବ୍ଧ l ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ରାଗିଯାଇ ଚିତ୍କାର କଲେ - “ପାଟି ବନ୍ଦକର l ପାଟି ବନ୍ଦ କର l ପାଟି ଖୋଲିବାରେ ତମକୁ କଷ୍ଟ ହେବ l ମୁଁ ତମପାଇଁ

ପିଇଦେଉଛି l” ସେ ଆହୁରି କହିଲେ – “ଅଳସୁଆ କେଉଁଠିକାର l ତମେ ମୋ ଠାରୁ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ ? ମୁଁ କଅଣ ତମର ବେତନଖିଆ ଚାକର ଯେ ମୁଁ ତମର ସବୁ ଇଙ୍ଗୀତକୁ ମାନିବି l ମୁଁ ତମ ପ୍ରତି ଦୟା କଲି l ଏଇଟା ମୋର ଭୁଲ l ତମେ ଚାହୁଁଛ ଅନ୍ୟର ପରିଶ୍ରମରେ ତମେ ତମର ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କରିବ l ତମର ବଞ୍ଚିବାର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ l”

ତାପରେ ସେ ଜଗୁଆଳ ମାନଙ୍କ ଆଡକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ – “ଆଉ ଡେରି କର ନାହିଁ l ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଏହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦିଅ l ନହେଲେ ସେ ଆମର ଦୟାର ସୁବିଧା ଓ ସୁଯୋଗ ନେଇ ଆମକୁ ବୁଝାଇ ଦେବ ଯେ, ବିନା କାମ କରି ବଞ୍ଚି ହେବ l”

ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ମହାନ୍ତି

ଶ୍ରୀମତୀ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ମହାନ୍ତି

ଲୋକକଥା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଳସୁଆ

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..