Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
थांबलेली चूक
9 Minutes   8.7K    100


Content Ranking

१० वी ची परिक्षा मी पास झालो, अभिमानाचीच गोष्ट ४०% मिळाले. आनंदच वेगळा असतो हा. मला तर बोर्डात आल्यासारखंच वाटत होत. कुणाला खात्री नव्हती माझी पास व्हायची. पाटीलसरांनी तर वर्गात माझी इज्जत काढली. मी पास होऊच शकत अशा सरांना मी पेढे घेऊन गेलो होतो. मला वाटल त्यांना वाईट वाटेल माझ्या पास होण्याचं. पण आज शिक्षकाचं मन कळलं, मी पास झालो म्हणून स्वतःच्या खिशात हात घालून मला ५० रुपये दिले. पास होणाऱ्या ९०% ते ९९% मिळवणाऱ्यांना सरांनी एक रुपया दिला नव्हता आणि मला डायरेक्ट ५० रुपये मिळाले होते. मी डबल खूष. सरांनी घट्ट मिठीत घेतलं आणि पुढच्या प्रगतीसाठी भरपूर शुभेच्छा आणि आशीर्वाद दिले.

पूर्ण दहावीच्या वर्षात सर कधीच प्रेमाने बोलले नाहीत. सारखा अपमान करायचे. इच्छा व्हायची शाळा सुटल्यावर चोपावं त्यांना. पण आज त्या राग असणाऱ्या शिक्षकांच्या मी आदराने पाया पडत होतो.

घरी भरपूर शिव्या मिळाल्या ४०% मिळाले म्हणून. पण आईबाबांच्या शिव्या समजत नव्हत्या. कारण सरांची ५० रुपयाची नोट मिळाली होती. सरांची नोट मी खर्च केली नाही. ती तशीच ठेवली.

दहावी झाल्यावर शाळा सुटली आणि कॉलेज सुरु झाल. मी आर्टस् ला प्रवेश घेतला आणि आयुष्य सुंदर वाटू लागलं. कारण कॉलेजला येऊन मी प्रेमात पडलो होतो. सुवर्णा तीचं नाव. सोन्यासारखी चककणारी जलपरी मला भेटली होती. मी वेडा झालो होतो. ती हसली की मी तिला बघून बेशुध्दच पडायचो. माझ्या वर्गात नव्हती ती हेच माझं दुर्दैव. ती कॉमर्सच्या विभागात होती.

अकरावी झाली, बारावी झाली. बारावीला खूप प्रगती झाली. दहावी ४०% आणि बारावीला ३८%. घरात परत शिव्यांचा पाऊस पडत होता. पण मी प्रेमाच्या छत्रीत होतो ते पण सुवर्णा सोबत. मग कसा पाऊस कळणार. अभ्यासाच्या पुस्तकात ती, वह्यांच्या शेवटच्या पानांवर ती, प्रत्येक चित्रपटातला हिरो मी हिरोईन ती, झोपताना स्वप्नात ती. वेडा झालो होतो मी तिच्यासाठी. तेरावी, चौदावी तिला बघण्यात आणि स्वप्न सजवण्यात गेली. मी लग्न करणार तिच्यासोबत हॉलवर, तो ड्रेस घालणार, हनीमूनला कुलूमनालीला जाणार.

पंधरावीला ठरवलं तिला विचारायचंच. तिला बसस्टॉपवर भेटायचं ठरलं. आता राहवत नाही. मी तिला आज विचारणारच. ती आली समोरुन.

मीः सुवर्णा

सुवर्णाः हो, कोण तू?

मीः तुझ्या कॉलेजला आहे मी. आर्टस् ला शेवटच्या वर्षाला.

सुवर्णाः मग मी काय करु.

मीः मी ४ वर्षापासून तुझ्यावर प्रेम करतोय. मला तुझ्याशी काही झालं तरी लग्न करायचं आहे.

सुवर्णाः अरे मजनू तुझ्यासारखे हजार भेटलेत. माझी वाट सोड नाही तर चप्पलेने मारेन इथेच रस्त्यात.

मीः अग तू गैरसमज करु नकोस. शांत हो. मी खरचं तुझ्यावर खर प्रेम केलंय. तुझ्यावाचून मी कुणाचा विचार करुच शकत नाही.

सुवर्णाः ए गप्प. मला तू आवडत नाहीस. तुझ्यासारखे भरपूर माझ्या मागे फिरतात. लाज वाटत नाही का कुत्र्यासारख शेपूट हलवत मागे फिरायला.

मीः तू माझ्या प्रेमाचा अपमान करतेस काहीही पण बोलून. तू विचार कर. वेळ घे. मी वाट पाहीन. पण माझ्याएवढं प्रेम करणारा मुलगा मिळणार नाही.

सुवर्णाः तू माझ्या समोरुन निघ. नाहीतर भावाला सांगेन आणि तो चोपेल तुला.

रागात तिथून निघून गेलो. माझ डोकंच फिरवलं होतं तिने. माझ्या खऱ्या प्रेमाला कचऱ्याच्या डब्यात टाकलं. माझी लायकी काढली. मनात शिव्याच होत्या तिच्याबद्दल. ४ वर्ष प्रेम करुन सुध्दा एका क्षणात सगळी स्वप्न मातीमोल झाली होती. दोन आठवडे उलटून गेले. तिचं हसणं आता मनात राग निर्माण करत. आता रागच राग येतो. घरात पण तिच्यामुळे चिडचिड होत होती. सर्वांशी घरात भांडण होत होती. तिच्याबद्दल रागामुळे बदल्याची भावना निर्माण झालीय. सुंदरतेचा घमंड आलाय तिला. तिची जिरवलीच पाहिजे. ठरलं मग. तिच्या सोन्याच्या तोंडावर ॲसिड फेकायच. आयुष्यभर तडपली पाहिजे. सुंदरताच हरवून टाकायची तिची. कुत्रा बोलली मला. तिला दाखवायच कुत्रा चावतो तेव्हा कसं वाटत ते.

तो दिवस उजाडला. सायन्सलॅबमधून ॲसिडची बाटली चोरली. तोच बसस्टॉप ठरला. जिथे माझी लायकी काढली तिथंच तिला तडपवयाचं. मला ज्या वेदना तिने दिल्या त्याची तिला जाणीव करुन द्यायची.

मी बसस्टॉपच्या मागे लपून बसलो. ती येताना दिसली. दप्तरातून बाटली काढली. झाकण उघडलं आणि कहरच झाला. माझा पाय दगडावरुन सटकला आणि बाटली माझ्या हातातून सटकली. माझ्या हातावर ॲसिड पडलं थोडं. मी लांब टाकली बाटली आणि हात झटकत बाहेर आलो. असंख्य वेदना झाल्या. मी तडपडललो. हात चणचण करायला लागला. हाताचा रंग बदलून क्षणातच सूज पकडली. एका क्षणातच नरकयातना झाल्या आणि तिने मला पाहिलं.

सुवर्णाः काय झालं रे.

मी रागात

मीः काय नाही.

सुवर्णाः दाखव हात. अरे बापरे हे काय झालं. चल दवाखान्यात.

मीः मला नाही जायाच.

सुवर्णाः तू चल नाहीतर मार खाशील.

तिने दवाखान्यात नेलं. डॉक्टरांनी मलमपट्टी केली आणि विचारपूस केली.

डॉक्टरः काय झाल रे. ॲसिड कसं पडलं हातावर.

मी गप्प आणि वेदना सहन करत होतो.

सुवर्णाः डॉक्टर ते लँबमध्ये प्रयोग करताना धक्का लागून हातावर पडलं.

डॉक्टरः जास्त काही झालं नाही. काही दिवस चणचणेल. मी लिहून देतो ते औषध लाव आणि गोळ्या घे आराम मिळेल. हात काही दिवस भिजवू नको. काळजी घे. जपून प्रयोग करत जा.

मी गप्पच. तिला कळलं असावं मी ॲसिड का आणलं, ती निघून गेली. मी पण घरी गेलो. घरी परत शिव्यांचा पाऊस आणि आता पूर्ण भिजलो शिव्यांच्या पावसात. तिच्या निघून जाण्यानं मन विचारात पडलो. रात्रभर झोप लागली नव्हती. झोपच येत नव्हती. दुखणं जाणवत होत. जिच्या जीवावर मी उठलो होतो तिनेच मला मदत केली होती.

६ महिने उलटले.

आज १५ वीचा निकाल. मी पास झालो आता मात्र पहिल्यांदा खरीखुरी प्रगती झाली. मला ७१% मिळाले. आनंद करु की दुःख दुखः तेच कळत नव्हतं, एवढा मी बदललो होतो. मी त्याच बसस्टॉपवर थांबलो तिची वाट बघत. ती मैत्रीणीसोबत आली. तिच्या हातात एक पत्र देऊन मी निघून गेलो.

माझं पत्र....

सुवर्णा,

तुम्हाला प्रिय म्हणण्यासाठी मी पात्रच राहिलो नाही. हे पत्र तुम्हाला त्रास देण्याचे हेतूने बिलकूल लिहले नाही. पहिल्यांदा तुम्ही १५ वी पास झाला त्याबद्दल तुमचं अभिनंदन. मी पण पास झालो. पण पास झालो तरी मी खुष नाही. म्हणून तुम्हाला पत्र लिहायचं ठरवल. माझी चुक मला मान्य करायची आहे.

ते ॲसिड मी तुमच्यावरच फेकायला आणलं होतं. तुमच्या नकाराने माझ्या एकतर्फी प्रेमाने एका मानसिक विकृतीची जागा घेतली होती. त्या दिवशी दवाखान्यातून तुम्ही काहीच न बोलता गेलात तेव्हापासून मी बैचेनच झालो. माझी झोपच उडाली. कदाचित तुमची माफी मागून ती

शांत झोप मिळेल.

ॲसिडच्या चार- पाच थेबांनी जाणीव करुन दिली की ॲसिड फेकणं किती सोप्पं असतं आणि त्याला सहन करणं किती अवघड असत. खूप विचार केल्यावर कळलं. देवाने माणूस बनवला

स्त्री आणि पुरुष. दोघांना समान शक्ती दिली आणि स्त्रीला मातृत्व दिलं ते पुरुषाला दिलं नाही. पण स्त्रिला घमंड चढू नये म्हणून स्त्रिच्या मातृत्वाला पुरुषाला कारणीभूत ठरवलं गेलं आणि हे मातृत्व स्त्री पुरुषाच्या मिलनानंतर शक्य असेल अशी अट ठेवली. या मिलनासाठी आकर्षण हा मार्ग ठेवला. स्त्रीबद्दल पुरुषाचं आकर्षण हे नैसर्गिकच आहे.

पण आज या आकर्षणाने एक मानसिक विकृतीची जागा घेतलीय हे मला जाणवल.

आज अश्लिल चित्रफितींमुळे आकर्षणाने वेगळं रुप घेतले आहे. चित्रपट चांगला चालावा, चित्रपटांनी चांगला पैसा कमवावा यासाठी स्त्रिच्या शरीराचा बाजार मांडला जातोय.

परदेशातून अंमली पदार्थाच सेवन करुन शरीर सबंधांच्या चित्रफिती काढल्या जाऊ लागल्या. स्त्रिच्या शरीराचं भयानक प्रदर्शन मांडलं जाऊ लागलं. स्त्रिबद्दल चुकीच्या गोष्टी पसरवल्या जाऊ लागल्या. या सर्व चित्रफितीमुळे तरुणाची अवस्था पिसाळलेल्या लांडग्यासारखी करुन ठेवली. सुंदर आकर्षणाला वासनेचा शाप लागला. आकर्षण मानसिक विकृती बनू लागली आणि मानसिक विकृतीमुळे अजून भयानक रुप घेतेय.

आजची तरुण पिढी भारतीय संस्कृतीतील स्त्री मधलं आईचं बहिणीचं वहिनीचं रुप विसरत चाललीय. आता या विकृतीने बलात्कार, विनयभंग, ॲसिड हल्ले, चाकू हल्ल्यांच रुप घेतलंय

आणि या सगळ्या विकृतीला मी बळी पडून तुमच्यावर ॲसिड हल्ला करायचं ठरवल.

मी एवढं स्पष्टीकरण यासाठी दिलं की मला माझी चुकी प्रामाणिकपणे मान्य करुन सर्व स्पष्ट बोलायच होत. प्रत्येक पुरुष हा वाईट नसतो त्याला आजूबाजूची परिस्थिती वाईट बनवते.

त्या परिस्थितीचा मी शिकार बनलो. पण परिस्थितीचं कारण देऊन या विकृतीपासून मी पळणार नाही एवढच ठरवलं होत मी. दोनच गोष्टी करणार एकतर यातून बाहेर पडेन नाहीतर स्वतःला संपवेन. कारण ही विकृती पिसाळलेल्या जनावरांसारखीच आहे. स्वतः पिसाळून दुसऱ्याला जखमी करुन परत वाईट वाटून घेण्यापेक्षा स्वतःला मारणंच सोप्पं आहे.

पण मी यातून बाहेर पडण्यासाठी प्रयत्न करणार असं ठरवल.आठवडाभरानंतर स्वतःवर नियम टाकायला सुरुवात केली. टच स्क्रीन मोबाईल विकला. साधा मोबाईल वापरायला सुरुवात केली. नंबर बदलला. इंटरनेट बंद केल. सर्व मुलींकडे पाहणं बोलणं बंद केलं. सर्व चित्रपट बघणं बंद केलं. महान लोकांची पुस्तके, पेपर वाचायला सुरवात केली आणि सर्वात मोठी गोष्ट ध्यान सुरु केलं. ध्यान केल्याने धावणाऱ्या विचारांना शांती मिळाली. सर्व गोष्टी विचारपूर्वक करायला शिकलो. माझी झुंज माझ्याच आतल्या राक्षसाशी चालू होती.

सुरुवातीला हे नियम पाळणं अश्यक्यच वाटलं. पण हळूहळू नियमांनी मनपरिवर्तन घडवलं आणि ते मला जाणवल.

सर्वात मोठा परिणाम ध्यानामुळे झाला. मी स्वतंत्र स्वतःचे चांगले विचार करु लागलो, वागण्यात मोठेपण आलं. महान माणसांच्या पुस्तकांनी तर जादूच केली असं वाटत होतं. त्या मानसिक विकृतीने जखडलेल्या आजाराला या पुस्तकांतील देशप्रेम, स्री आदर, माणुसकीने मुक्त केल.

त्या ॲसिडच्या डागांनी सांगितले तुझ्या बहिणीवर जर कोणी असं ॲसिड टाकलं असतं तर तुला ॲसिड न टाकता पण दुप्पट वेदना झाल्या असत्या.

मी करत होतो ते कृत्य माफी योग्य नाही पण जमलं तर माफ करा. आता आपली भेट कधीच होणार नाही. तुम्हाला पुढील आयुष्यासाठी शुभेच्छा.

नंतर एक महिन्याने कॉलेजच्या कामासाठी गेलो होतो एकदा. तेव्हा बसस्टॉपच्या बाजूवाल्या टपरीवाल्या काकांनी मला बोलावल.

टपरीवाले काकाः जी मुलगी तुला बसस्टॉपवर ओरडली होती तिने तुला हे पत्र दिलय.

पत्र घेऊन पाहिलं.

प्रिय मित्रा,

तुला खूप शोधलं. पण तुझ नाव मला माहित नाही, तुझा पत्ता माहित नाही म्हणून हे पत्र या काकांना दिल. तुझ पत्र वाचून तुझ्याबद्दलचा आदर वाढला. विचार करुन नाती सांभाळून जगणारी माणसं खूप कमी असतात. त्यातला तू आहेस.

चुका करणारे हजार असतात, ते मान्य करणारे शंभरच असतात. पण त्या दुरुस्त करणारे दहा असतात. त्या दहापैकी तू एक आहेस. तुझा हा स्वभाव मला खूप आवडला.

मी तुला लग्नाचं आश्वासन देऊ शकत नाही कारण मला माझ्या आई वडिलांच्या संमतीने लग्न करायचं आहे. मी माझा पत्ता खाली लिहिलाय. तू आईबाबांना भेटून बघ. नशिबात असेल तर भेटू. तुझ्यामुळे पुरुषातला वेगळा माणूस कळला. मी तुला माफ केलंय. तुझं स्पष्टीकरण पटलं. सगळ्यांनी तुझ्यासारखा विचार केला तर नक्कीच विनयभंग, बलात्कार, ॲसिड हल्ले, चाकू हल्ले बंद होतील. मला तुझा अभिमान वाटतो.

तुझी मैत्रीण

सुवर्णा

नंतर आयुष्य बदलत गेलं. माझं नोकरीच चांगल्या कंपनीत काम झालं. आई वडिलांनी कपडे, बुट, घड्याळ घेतलं होतं. खरंच आता जुने दिवस आठवले की खूप वाईट वाटतं, मी त्यांचाशी किती अपमानास्पद बोलायचो. घरातली काम न करणारा मी आईला, बाबांना जमेल तशी मदत करतो आता. न थकणारी आई आणि कुंटुबासाठी झटणारे बाबा माझ्यासाठी प्रेरणास्थान झालेत. मी खरंच आज किती बदललोय. मी नोकरी करत करत घरातली सर्व काम आवडीने करायला लागलोय. कोणत्या पुस्तकात लिहिलं नाही की स्त्रिनेच झाडू मारावा, स्त्रिनेच भांडी घासावी, स्त्रिनेच घर स्वच्छ ठेवावं. आई २४ तास सर्वासाठी राबते. मी तीला मदत करुन प्रयत्न करतो की आईचा २४ तासातला १ तास कमी करुन तिला आराम मिळावा. २४ तास बिनपगारी काम करणाऱ्या आईला सर्व पगार देतो. पण तिच्या खर्चाला १००० रुपये वेगळे देतो. खरं म्हणजे तिच्या २४ तास कामापुढे ही रक्कम खूप छोटीच आहे. पण फूल नाही तर फुलाची पाकळी. ती कधीच काही मागत नाही. पण तिची इच्छा होत असेलच ना? बाबांचं सर्व लोन माझ्या खात्यावर फिरवल. त्यांना एकच म्हणालो.

मीः बाबा आयुष्यभर घरासाठी झटलात. आता स्वतःला आणि आईला वेळ द्या.

आई बाबांना मी भांडी घासलेल बिलकूल पटत नाही पण मी बाकीची घरातली काम करतो.

आता माझ्या लग्नाचा विषय घरात सुरु झाला. मला २५-३० स्थळांनी भाजलेल्या हाताकडे बघून नकार दिला. माझी एक चुकी मला आता आयुष्यभर एकटा ठेवणार असं मला वाटत होत. पण मी त्यासाठी तयार होतो. आपण पेरतो तेच उगवत.

आईबाबांची काळजी वाढत होती

आईः बाळा तुझ्या लग्नाचं कसा होणार. एवढ्या स्थळांनी तुला नकार दिला.

मीः आई सगळं नीट होईल ग.

आईः अरे आम्ही तुला आयुष्यभर पुरणार नाही. अजून वय वाढत गेलं तर मुली मिळणार नाहीत.

मीः आई असु दे. कोणी नको मला. ज्याने जन्म दिलाय तो परमेश्वर मला कधीच एकट सोडणार नाही. तुमच्यानंतर तोच माझी काळजी घेईल. जे होतं ते चांगल्यासाठीच होतं. जी मुलगी मला हातासकट स्वीकारेल ती स्वच्छ मनाची आणि मला खूष ठेवणारीच असेल आणि मनापासून सांग तुझी मुलगी असती तर तु अशा जळक्या हात असलेल्या मुलाला दिली असतीस का? नसती दिलीस. सर्वजण आपल्या जागी बरोबर असतात.

मला सुवर्णाने बोललेली गोष्ट आठवली. तिचा पत्ता शोधला.

आई बाबांना घेऊन सुवर्णाच्या घरी गेलो. तिच्या आईबाबांना सांगितलं आम्ही एकाच कॉलेजमध्ये होतो. सुवर्णाने पण ओळख ठेवली. पण तिच्या आई बाबांनी विचारलं हाताला काय झालं आणि मी खरं बोलणार तेवढ्यात सुवर्णा बोलली.

जे डॉक्टरला सांगितले तेच आईबाबांना सांगितल. सुवर्णाच्या त्या बोलण्यावरुनच तिचं प्रेम कळलं. आपल्या माणसाला आपणच सांभाळायच असत. आमचं लग्न झालं. सुवर्णा सोबत मी आता भरपूर खूष आहे आणि सुवर्णाही माझ्यासोबत खूष आहे.

पण तो ॲसिडने जळलेला हात आजपण त्या भयानक चुकीची जाणीव करुन देतोच. ती चूक झाली असती तर सुवर्णाच्या अंधाऱ्या आयुष्याला मीच कारणीभूत ठरलो असतो.

अजून वाटत त्या भयानक विकृतीच्या काळ्या समुद्रातून कसाबसा मी बाहेर पडलो पण पुढे किती तरुण यात चुकतील, मुलींना त्रास देतील, पोलिसांचा मार खातील. समाजाच्या नजरेत पडतील कोण जाणे ?

एकतर्फी प्रेम तो हल्ला

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..