Travel the path from illness to wellness with Awareness Journey. Grab your copy now!
Travel the path from illness to wellness with Awareness Journey. Grab your copy now!

Lipi Sahoo

Comedy

4.0  

Lipi Sahoo

Comedy

ଅପହଞ୍ଚ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା

ଅପହଞ୍ଚ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା

7 mins
249


କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ପରି ସୁନ୍ଦର ଆଉ ମଲ୍ଲୀ ଫୁଲ ପରି ଅନାବିଳ ଆଉ ବାସ୍ନାୟିତ ସମସ୍ତଙ୍କର ବାଲ୍ୟ ଆଉ କୈଶୋର । ଜୀବନର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ କହିଲେ ଏହି ସମୟକୁ ହିଁ ବୁଝାଇ ଥାଏ । ବୟସର ପ୍ରବାହ ସହ ଆମେ ସେଇ ଚପଳତା ଆଉ ସରଳତା କୁ ହଜେଇ ବସୁ । ଯେତେବେଳେ ଜୀବନର ଅଙ୍କ କଷୁ କଷୁ ଜଟିଳ ସୂତ୍ର ଗୁଡିକ ଭିତରେ ଛନ୍ଦି ହେଇ ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ହେଇଯାଉ , ଠିକ୍ ସେଇ ସମୟରେ ମନେପଡେ ବାଲ୍ୟ ସ୍ମୃତି । ଝରଣାର ପ୍ରବାହ ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଆଉ ସ୍ଫଟିକ ପରି ନିର୍ମଳ ସେଇ ସମୟ ସବୁ ।

                ବାପାଙ୍କର ବଦଳି ହୁଏ ଛତ୍ରପୁର । ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀ ରେ ଥିଲି । ନୂଆ ନୂଆ ସ୍କୁଲ ଯାଉଥାଏ ।କେହି ସାଙ୍ଗ ହେଇ ନଥାନ୍ତି । ଭାରି ଏକା ଏକା ଲାଗେ । ସେଠି ମୋ ମନ ଯମା ଲାଗୁ ନଥାଏ । ସମସ୍ତେ ସାଙ୍ଗ ହେଇ ଖେଳୁ ଥାଆନ୍ତି । ମୁଁ ଖାଲି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖେ । ମନେ ମନେ ଭାରି ରାଗେ ବାପାଙ୍କର ଏତେ ଟ୍ରାନ୍ସଫର ହୁଏ କାହିଁକି ? ନୂଆ ନୂଆ ଜାଗାରେ ସାଙ୍ଗ ବନେଇବା କେତେ କଷ୍ଟ ସେ କେମିତି ଜାଣିବେ ? ବର୍ଷେ ଦୁଇବର୍ଷ ଭିତରେ ପୁଣି ନୂଆ ଜାଗାକୁ ଚାଲି ଯିବେ । ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ହରାଏ ତ ହରାଏ , ନୂଆ ସାଙ୍ଗ ବନେଇବା କେତେ କାଠିକର ବ୍ୟାପାର କେବଳ ମୁଁ ଜାଣେ । ଏମିତି ୩/୪ ଦିନ କଟିଗଲା । ଘରେ ଯାଇ କାନ୍ଦେ ମୋର କେହି ସାଙ୍ଗ ନାହାନ୍ତି ମୋତେ ସେଠି ଭଲ ଲାଗୁନି । ମୁଁ ସ୍କୁଲ ଯିବିନି । ମା ବୁଝେଇଲେ ତୁ ଆଗ ଯାଇ କଥା ହେଉନୁ ପିଲାଙ୍କ ସାଙ୍ଗେ । ତୁ ମିଶିଲେ ସେମାନେ ମିଶିବେ । ଠିକ୍ କଲି , କାଲି ଯାଇ ନିଶ୍ଚୟ ଗୋଟେ ସାଙ୍ଗ ବନେଇବି ।

               ସ୍କୁଲରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲି । ସେତେବେଳେ ଆମେ ସବୁ ତଳେ ବସୁଥିଲୁ । ଆସନ ଘରୁ ନେଇ କି ଯାଇଥାଉ । ମୋ କଡ ରେ ଯେଉଁ ଝିଅ ବସୁଥିଲା ତା ସହ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲି । ସେ ବି ମୋ ସହ କଥା ହେଲା । ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇଗଲି । ଯାହା ହେଉ ଗୋଟେ ସାଙ୍ଗ ତ ମିଳିଲା । ଖାଇବା ଛୁଟିରେ ତା ସହ ଖେଳିବି । ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ଖାଇବା ଛୁଟି ହେଲା ସେ ତା ସାଙ୍ଗ ସହ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଯିଏ କି ପଛ ଲାଇନ୍ ରେ ବସୁଥିଲା । ମୁଁ ସେମିତି ଏକୁଟିଆ ହେଇଗଲି । ନା ଯେମିତି ହେଲେ ୟାକୁ ମୋ ସାଙ୍ଗ ବନେଇବା କୁ ପଡ଼ିବ । ଛୁଟି ସରିବା ପରେ ଆମେ ପାଖାପାଖି ବସିଲୁ । ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ବୁଦ୍ଧି ଜୁଟିଲା , ମୁଁ ଯଦି ତାକୁ କିଛି ଜିନିଷ ଦେବି ତା ହେଲେ ସେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ହେବ । କ'ଣ ଦେବି କ'ଣ ଦେବି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲି । ସେ କନା ବ୍ୟାଗରେ ତା'ର ବହିପତ୍ର ଆଣୁଥିଲା । ମୁଁ ରସର ବାକ୍ସ ନେଇକି ଯାଉଥିଲି । 

                  ହଠାତ୍ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ରେ କ'ଣ ପଶିଲା କେଜାଣି ତାକୁ ପଚାରିଲି ତୁ ମୋ ଏଇ ବାକ୍ସ ନେବୁ କି ? ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା କହିଲା ନାଇଁ ମୁଁ ତୋ ବାକ୍ସ କାହିଁକି ନେବି ? ମୁଁ ପୁଣି ପଚାରିଲି ତୋତେ ମୋ ବାକ୍ସ ଭଲ ଲାଗୁଚି ନା ନାହିଁ ? ସେ ହଁ ରେ ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇଲା । ବାସ୍ ତା ହେଲେ ମୋ ବାକ୍ସ ନେଇ ଯା ।ମୋତେ ତୋ ବ୍ୟାଗ ଦେଇ ଦେ । ମୁଁ ନିଜେ ଦଉଚି ପା ତୋର ଡରିବାରେ କ'ଣ ଅଛି ଯେ ? ସେ କହିଲା ଘରେ ମାରିବେ ମୋତେ । ମୁଁ କହିଲି ତୁ କହିବୁ ମୋ ସାଙ୍ଗ ନିଜେ ଦେଇଛି ପା ଯାଚିକି । ତେବେ କାହିଁକି ବାଡେଇବେ ? ମୋ କଥା ତା ମନକୁ ପାଇଲା ସେ ନେଲା ମୋ ବାକ୍ସ ଆଉ ମୁଁ ଆଣିଲି ତା ବ୍ୟାଗ୍ । ମୋର ଗୋଡ଼ ଆଉ ତଳେ ଲାଗୁ ନଥାଏ ଖୁସିରେ । ଯାହା ହେଉ ଗୋଟେ ସାଙ୍ଗ ପାଇଗଲି । ଛୁଟି ହେଲା ।

                ରାମ (ପିଅନ) ଆସିଲା ମୋତେ ନେବା ପାଇଁ । ସେ ମୋ ହାତରେ ବ୍ୟାଗ୍ ଦେଖି ପଚାରିଲା ବାକ୍ସ କାଇଁ ?? ଏଇଟା କାହାର ? ମୁଁ ବି ଉତ୍ତର ଦେଇ ଦେଲି ଖାଇବା ଛୁଟିରେ ମୋ ଜାଗାରେ ବାକ୍ସ ବଦଳରେ ଏଇ ବ୍ୟାଗ୍ ଟା ଥିଲା । ବାକ୍ସ ହେଉ କି ବ୍ୟାଗ୍ ସବୁ ବହି ତ ଅଛି ସ୍ଲେଟ୍ ବି ଅଛି । ଏତେ ଚିନ୍ତା କାହିଁକି ? ସେ ସିଧା ଯାଇ ଆମ ଦିଦିଙ୍କୁ ଏଇ କଥା ଜଣେଇଲା । ସେ କହିଲେ ଏବେ ତ ସବୁ ପିଲା ପଳେଇଲେଣି । କାଲି ସବୁ ଧରା ପଡିଯିବ ଯିଏ ନେଇଥିବ । ଆଜି ଯାଆନ୍ତୁ କାଲି ନିଶ୍ଚୟ ବାକ୍ସ ପାଇଯିବେ ।

                ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଲି । ମା ପଚାରିଲେ । ଠିକ୍ ସେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲି । ଅତି ସିଆଣିଆ ନିଜକୁ ଭାବିଲି । ଯାହା ହେଉ କେ‌ହି କିଛି ଜାଣି ପାରିଲେନି । ରାତିରେ ଖାଇ ପିଇ ଆରାମରେ ଶୋଇଗଲି । ପର ଦିନ ସକାଳେ ସ୍କୁଲ ରେ ପହଞ୍ଚିଲି । ରାମ ଯାଇ ଦେଖା କଲା ଦିଦିଙ୍କୁ । ପ୍ରାର୍ଥନା ସରିଲା । ସବୁ ଯାଇ କ୍ଲାସ୍ ରେ ବସି ଥାଉ । ରାମ ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ । ସବୁ ପିଲା ଆସିଥିଲେ । କେବଳ ସେଇ ପିଲାଟି ଆସି ନଥିଲା । ଠିକ୍ ସେଇ ସମୟରେ ତା ମାଁ ତାକୁ ବାଡ଼େଇ ବାଡ଼େଇ ଆଣି ସ୍କୁଲ ରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେ ଭେଁ ଭେଁ କାନ୍ଦୁଥାଏ

ତା କାନ୍ଦ ଦେଖି ମୋ ଆଖି ଛଳଛଳ ହେଇ ଗଲାଣି । ମୋ ବାକ୍ସ ତା ମାଁ ଧରି ଥାଆନ୍ତି । ଦିଦି ଦେଖି କି ସବୁ ଘଟଣା ବୁଝି ସାରି ଥାଆନ୍ତି । ତା ମାଁ ରାଗି କି କହିଲେ ଏବେଠୁ ଚୋରି କରିବା ଶିଖିଲାଣି । କହୁଚି କ'ଣ ନା ମୋ ସାଙ୍ଗ ମୋତେ ବାକ୍ସ ନିଜେ ଦେଇଛି । ଏମିତି କ'ଣ ହୁଏ ? ବଡ଼ ମାନଙ୍କ ଦୁନିଆ ଏତେ ଜଟିଳ ଯେ ସେମାନେ ଛୋଟ ମାନଙ୍କ ସରଳତା ବୁଝନ୍ତିନି । ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲା ତାକୁ ପଚାରୁନ ସେ କହିବଦିଦି ମୋତେ ଡାକି ପଚାରିଲେ ସେ ସତ କହୁଚି ? ମୁଁ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହେଇ ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇଲି ହଁ ରେ । ଦିଦି ପୁଣି ପଚାରିଲେ , କାହିଁକି ଏମିତି କଲୁ ? ମୁଁ ଥଙ୍ଗେଇ ଥଙ୍ଗେଇ କହିଲି , ସେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ହେବ ବୋଲି ମୁଁ ଏମିତି କଲି । ଏ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ହସି ଉଠିଲେ । କେବଳ ସେ ଆଉ ମୁଁ କାନ୍ଦୁ ଥାଉ । ତା ମାଁ ମୋତେ କହିଲେ , ତମେ ଜାଣିଚ !! ତମ ପାଇଁ ସେ କାଲିଠୁ ମୋ ପାଖରୁ କେତେ ମାଡ଼ ଖାଇ ସାରିଲାଣି ?? ମୋତେ ଆହୁରି ଜୋର୍ ରେ କାନ୍ଦ ମାଡ଼ିଲା । ଇଚ୍ଛା ହେଲା ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ମୋ ସାଙ୍ଗର ଲୁହ ପୋଛି ଦେବାକୁ । ହେଲେ ମୁଁ ସେମିତି କିଛି କରି ପାରିଲିନି । ରାମ ଆସି କହିଲା ଏମିତି ଆଉ କେବେ କରିବନି । ମାଁ ଜିଣିଲେ ଘରେ ତମେ ବି ମାଡ଼ ଖାଇବ । ମୁଁ ଏବେ କିଛି ମାଁ ଙ୍କୁ କହିବିନି । ଖାଲି ମିଳିଗଲା ବାକ୍ସ ବୋଲି କହିଦେବି , ହେଲା । 

                  ଦୁହେଁ ଲୁହ ପୋଛି ଆମ ଜାଗାରେ ଯାଇ ବସିଲୁ । ସେ ଆଉ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ କଥା ହେଲାନି । ଛୋଟ ମାନଙ୍କ କଥାରେ ବଡ଼ ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ପୁରେଇଲେ ଏମିତି ସବୁ ଗଡବଡ ହୁଏ । ଆରେ ବ୍ୟାଗ୍ ହେଉ କି ବାକ୍ସ ବହି ସ୍ଲେଟ୍ ରହିଲେ ହେଲା । କିଛି ଦିନ ପରେ ମୋତେ ଗୋଟେ ସାଙ୍ଗ ମିଳିଲା । ତା ନାଁ ଗୋପା । ମୋ ଖୁସି କହିଲେ ନ ସରେ । ସ୍କୁଲରେ ଏବେ ମନ ଲାଗିଗଲା । ଆମେ ପାଖାପାଖି ବସୁ ଖେଳଛୁଟିରେ ଏକାଠି ଖେଳୁ ବୁଲୁ । ପଇସା ଆଣିଥିଲେ ଏକାଠି ନଳି ଚକଲେଟ୍ ମିଶିକି ଖାଉ । ମୋର ମନେ ଅଛି ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ ଦଶ ପଇସା ମାଗେ । ଆଜି କାଲିକା ପିଲା ସେ ପଇସା ଦେଖି ନଥିବେ । ଶୁଣିଲେ ହସି ଉଡେଇ ଦେବେ ଦଶ ପଇସା ବି ଥିଲା ସେତେବେଳେ ? ହେଲେ ସେ ଦଶ ପଇସାର ମହତ୍ୱ ସେମାନେ ବୁଝିବେନି । ସେଥିରେ ସବୁ ମିଳୁଥିଲା ବାରମଜା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଚକଲେଟ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ଯେଉଁ ଦିନ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଶ ପଇସା ନଥିବ । ସେ ଚାରଣା ଧରେଇ ଦିଅନ୍ତି । ମୁଁ କାନ୍ଦି କି ଗଡ଼ି ଯିବି । ନାଇଁ ମୋର କୁଞ୍ଚ କୁଞ୍ଚିଆ ପଇସା ଦରକାର । ଏଇଟା ନେବିନି । କେବଳ ଦଶ ପଇସା ର ବାହାର ଟା କୁଞ୍ଚ କୁଞ୍ଚିଆ ଥିଲା । ଆଉ ସବୁ ଗୋଲ । ବାପା ବୁଝାନ୍ତି ଆରେ ଏଇଟା ବେଶୀ ଦଶ ପଇସା ଠୁ । ଏଥିରେ ବେଶୀ ମିଳିବ । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ନଛୋଡବନ୍ଧା । ମୋର କୁଞ୍ଚ କୁଞ୍ଚିଆ ଦରକାର । ସେତେବେଳେ ମୋ ଉପର ଭାଇ ଆସି କହେ ମୋ ପାଖରେ ଅଛି ଦଶ ପଇସା । ତୁ ସେଇଟା ମୋତେ ଦେଇଦେ ମୁଁ ଦଶ ପଇସା ଦେଇ ଦଉଚି । ଆଉ ମୁଁ ମହା ଆନନ୍ଦରେ ରାଜି ବି ହେଇ ଯାଏ । ଏବେ ମନେ ପଡିଲେ ହସ ମାଡ଼େ ହେଲେ ସେତେବେଳେ ର ସେ ସରଳତା କୁ ଶହେ ସଲାମ୍ ।

                    ଦିନେ ଗୋପା କହିଲା ଆଜି ମୁଁ ବହୁତ ପଇସା ଆଣିଚି । ଦୋକାନରୁ ସବୁଥିରୁ କିଣି ଖାଇବା । ସ୍କୁଲ ପାଖରେ ହିଁ ଗୋଟେ ଦୋକାନ ଥିଲା । ସେଠି ସବୁ ମିଳେ । ଖାଇବା ଛୁଟିରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ଦୋକାନରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲୁ । ସେ ପକେଟ୍ ରୁ ତିନିଶହ ଟଙ୍କା କାଢି ବଢେଇ ଦେଲା ଦୋକାନୀ କୁ । ସେତେବେଳେ ଆମ ଫ୍ରକ୍ ରେ ପକେଟ୍ ରହୁଥିଲା । କହିଲା ଏଥିରେ ସବୁଥିରୁ ଆମକୁ ଦିଅ । ଚକଲେଟ୍ , ଚେନାଚୁର , ନଳି, ତେନ୍ତୁଳି ଆଚାର । ଆମ ଭଳି ପିଲା ହାତରେ ଦୋକାନୀ ତିନିଶହ ଟଙ୍କା ଦେଖି ତା ମୁଣ୍ଡ ବୁଲେଇଦେଲା । ଯୋଗ କୁ ସେହି ଦୋକାନ ରେ ଭେଟନାରୀ ଅଫିସର୍ ଠିଆ ହେଇଥିଲେ । କ'ଣ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ ବୋଧେ । ସେ ମୋତେ ଚିହ୍ନନ୍ତି । ଆମ ଘରକୁ ସେ ଆସନ୍ତି । ଆମ ଘର ତ ଗୋଟେ ଚିଡ଼ିଆଖାନା ଥିଲା । ଗାଇ , କୁକୁର , କୁଟୂରା , ହରିଣ , କୁକୁଡ଼ା ସବୁ ଥିଲେ ଆମ ଘରେ । ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ପଚାରିଲେ ୟେ ଟଙ୍କା କୋଉଠୁ ଆଣିଲ ? ମୁଁ ସଦର୍ପରେ କହିଲି ମୋ ସାଙ୍ଗ ଆଣିଚି । ଦୋକାନରୁ ଦୁଇଟା ଚକଲେଟ୍ କିଣି ଆମକୁ ଦେଇ କହିଲେ ଚାଲ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ । ସିଧା ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ ହେଡ୍ ସାର୍ ଙ୍କ ପାଖରେ । ଆମେ ଦୁହେଁ ଡରିକି ଛାନିଆ। ସେତେବେଳେ ଜାଣିଲୁ କିଛି ଗୋଟେ ଗଡବଡ ହେଇ ଯାଇଚି ବୋଧେ । ସେ ସବୁକଥା ସାର୍ ଙ୍କୁ ଜଣେଇଲେ । ସାର୍ ଗୋପାକୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପଚାରିଲେ ଏ ପଇସା ତୁ କେଉଁଠୁ ଆଣିଲୁ ? ସେ ଫଟାଫଟ ଉତ୍ତର ଦେଲା । ଆମ ଦାଦାଙ୍କ ରୁମ୍ ର ତଳେ ପଡ଼ିଥିଲା ମୁଁ ଗୋଟେଇ କି ଆଣିଲି । ଏଇଟା କେତେ ଟଙ୍କା ଜାଣିଚୁ ? ଘରେ ନ ଜଣେଇ କାହିଁକି ତୁ ଆଣିଲୁ ? ସେ କହିଲା ଚକଲେଟ୍ ଖାଇବା ପାଇଁ ଆଣିଚି । ସାର୍ କହିଲେ , ତୁ ଯୋଉଟା କଲୁ ତାକୁ ଚୋରି ବୋଲି କୁହାଯିବ ଜାଣିଚୁ ? ସେ ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇଲା ନାଇଁ ରେ । ପୁଣି ପଚାରିଲେ ତୁ ସବୁବେଳେ କେତେ ପଇସା ଆଣୁ ? ସେ କହିଲା ଦଶ ପଇସା ନ ହେଲେ ପଚିଶ ପଇସା । ତେବେ ଆକୁ କାହିଁକି ଆଣିଲୁ ? ସେ କହିଲା ପଡ଼ିଥିଲା ନେଇ ଆସିଲି । ସାର୍ କହିଲେ ଘରେ ନ ଜଣାଇ କିଛି ବି ସ୍କୁଲ କୁ ଆଣିବା ଚୋରି ଅଟେ ବୁଝିଲୁ । ସେ ଧୀରେ ହଁ ମାରିଲା । ସାର୍ ତା ବାପାଙ୍କୁ ଡକେଇ ସେ ଟଙ୍କା ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ । ଘରେ ଯାଇ ସେଦିନ ସେ ଛେଚା ଖାଇଥିବ ବୋଧେ । ମୁଁ ଆଉ ସାହାସ କରି କେବେ ତାକୁ ପଚାରିନି ଘରେ ସେ ଦିନ କ'ଣ ହେଲା ବୋଲି । 

                 ଭେଟନାରୀ ମଉସା ଦିନେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଥିଲେ ‌। ସେ ୟେ ଘଟଣା ଆମ ଘରେ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ଜଣେଇଲେ । ସମସ୍ତେ ସିନା ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହସିଥିଲେ । ହେଲେ ବାପା ପରେ କହିଥିଲେ ତୁ ଜାଣୁ ସେତିକି ଟଙ୍କା ରେ ଗୋଟେ ପରିବାର ମାସେ ଚଳି ପାରିବ । ଆଉ ତମେ ଦୁହେଁ ଚକଲେଟ୍ କିଣିବାକୁ ପଳେଇଲ ? କେତେ କଷ୍ଟରେ ତାଙ୍କ ବାପା ସେତିକି ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିଥିବେ ଜାଣିଚୁ ? ମୁଁ ସରଳତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲି ସେ କହୁଥିଲା ସେ ଟଙ୍କା ତା ଦାଦା ଙ୍କର ପରା । ତାଙ୍କରି ରୁମ୍ ରୁ ପାଇଥିଲା । ସମସ୍ତେ ପୁଣି ହସି ଉଠିଲେ । ବାପା ଜାଣି ସାରିଥିଲେ ୟେ ଏବେ ବହୁତ ଛୋଟ ଅଛି ଟଙ୍କା ର ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିବା ପାଇଁ । ଖାଲି ଏତିକି କହିଲେ ଏମିତି ପଡ଼ିଥିବା ଜିନିଷ କାହାକୁ ନ ଜଣେଇ ଉଠେଇ ନେଇ ନିଜ ପାଖରେ ରଖିବା ଟା ବି ଏକ ପ୍ରକାର ଚୋରି । ଏମିତି କେବେ କରିବୁ ନାହିଁ । ଏମିତି ଅନେକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କାହାଣୀ ମୋ ବାଲ୍ୟ ଜୀବନ ସହ ଜଡ଼ିତ । ବେଳେ ବେଳେ ଉଦାସ ଆକାଶ ଛାତିରେ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ର ରଙ୍ଗ ଏକ କାନଭାସ୍ ଭଳି ଉତୁରି ଆସେ । ତା'ର ସେଇ ଲାଲିମା କୁ ଛୁଇଁ ଯିବାର ଅପଚେଷ୍ଟା କରେ । ବାର ବାର ଅସଫଳ ହୁଏ । ଦୂରରୁ ରହି ଉପଭୋଗ କରିବା ଛଡା ଅନ୍ୟ ପନ୍ଥା କିଛି ନାହିଁ । କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ପରି ବାଲ୍ୟ ସଦା ଅପହଞ୍ଚ । କାରଣ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅଫେରା ବାର ବାଟୋଇ ।


Rate this content
Log in

More oriya story from Lipi Sahoo

Similar oriya story from Comedy