ଆରାଧନା

ଯାହା ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନେ   ଯାଉଥିଲି ଭାଳି

ପାଇବାକୁ ସନ୍ନିଧାନ

ନିର୍ବିକାର ହୋଇ  ଯୋଗେଶ୍ବର ଭଳି

କରୁଥିଲେ ସିଏ ଧ୍ୟାନ ।

ତାଙ୍କରି ଚରଣେ    ପୂଜିଲେ ବଦନ

ଲୋତକରେ ଯାଏ ତିନ୍ତି

ବୁଝି ମୁଁ ପାରେନି   ସିଏ ବି କାହାକୁ

ଧ୍ୟାୟନ୍ତି ଅନ୍ତରେ ଚିନ୍ତି !

ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କ   ବସୁ ବସୁ ସତେ

ବିଚଳିତ ହେଲି ଥରେ

କାହା' ଆରାଧନା ଜିଜ୍ଞାସାରେ ମୋର

ମନେ ବ୍ୟାକୁଳତା ଭରେ ।

ଭକ୍ତି ଭାବ ରଖି    ମୁଁ ପଛେ ପୂଜଇ

ନିଶିଦିନ ପାଦତଳେ

ଆଚମ୍ବିତ କେତେ    କରିବ ବିଧାତା

ଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇ ଛଳେ ?

ଧ୍ୟାନମୁଦ୍ରା ତାଙ୍କ   ଭାଙ୍ଗେ ଅଚାନକ

ଆଖିର ପଲକ ଖୋଲି

ହସମୁଖ ହୋଇ   ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ସିଏ

ମଧୁର ବଚନ ବୋଲି ।

ତୁମେ ମୋ' ଆରାଧ୍ୟା ସଙ୍କଳ୍ପେ ରହିଛ

କଳ୍ପେ କଳ୍ପେ ଅନୁଭବେ

ସାନ୍ନିଧ୍ୟେ ତୁମରି   ସ୍ଥିତି ଲୟ ମୋର

ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ମୁଁ ଲଭେ ।

ଫଳବତୀ ହେଲା ଦୀର୍ଘସାଧନା ମୋ'

ସାର୍ଥକ ହୋଇଛି ଶ୍ରମ

ତାଙ୍କର ଉଦାର   ମଞ୍ଜୁଳ ଛାୟାରେ

ତିଳେହେଁ ନଥିଲା ଭ୍ରମ ।

ଆଶଙ୍କା ଭିତରେ   ନିଜ ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ

ଅନୁତାପ କରେ କ୍ଷଣେ

ସର୍ବସ୍ବ ତତ୍କାଳେ   ସମର୍ପି ଦେବାରେ

ସଙ୍କୋଚ ନଥିଲା ମନେ ।